Chapter 2

Ngayon, nang mas mapagmasdan niya ito, ang isinusuot niyang damit, kasabay ng napakagandang mukha ng babae, ay nagpapakita ng kakaibang alindog ng isang ganap na babae, ngunit may halong seryoso at pagiging disiplinado rin.

Sa isip ni Adler, binigyan niya ito ng markang 99 puntos!

Dahil sa mainit na ulo nito, ibinawas niya ang isang puntos.

Sumulyap ang babae sa kanya, kumuha ng isang bungkos ng pera mula sa kanyang bag, at sinabi nang malamig: "Kalimutan na lang natin ang nangyari kagabi."

Ibinato niya ang pera sa ibabaw ng higaan, kinuha ang kanyang bag, at naglakad patungo sa pinto.

Tumingin si Adler sa salansan ng pera sa higaan, nanatili sandang nakatingin dito, saka nagsalita nang may halong ngiti.

"Ate, ito ba ang bayad mo sa akin para kagabi? Mukhang nasiyahan ka naman sa serbisyo ko. Pwede rin akong magbigay ng serbisyo buwan-buwan, o kung gusto mo akong maging katambay mo, pwede tayong mag-usap tungkol sa presyo basta't magkasundo tayo."

Huminto ang babae, namutla ang kanyang mukha, at tumalikod. Sinabi niya. "Mas mabuting huwag nang pag-usapan pa ang nangyari kagabi. Kapag nakalabas ka na sa pintong ito, huwag mo na akong makita ulit!"

May narinig na malakas na pagsara ng pinto, at tuluyang nawala ang anyo ng babae.

Ang tunog ng pagtapak ng kanyang mga sapatos na may mataas na takong ay umalingawngaw sa pasilyo, at ang banayad na bango ng pabango ay nanatili pa rin sa hangin.

Umupo si Adler sa higaan at tumingin sa kumot na medyo gusot at malinis pa rin

Kinuha niya ang bungkos ng pera at binilang ₱3,000 pesos.

Sobrang mapagbigay naman.

Akala ba talaga ng babaeng iyon ay may nangyaring hindi maganda sa pagitan nila?

Hayaan na lang nila ang mga magsalita, basta’t hindi siya magiging tanga at mapagkumbaba, dahil kung sakaling mangyari iyon, siya bilang kuya o ate ay kailangan nang ayusin ang lahat.

"Dadalhin kitang kumain kasama ang matalik kong kaibigan."

"Matalik na kaibigan? Nakilala ko na ba siya?"

"Hindi pa, syempre! Hayaan mong sabihin ko sa'yo, matangkad, maganda, at napakatalino ng matalik kong kaibigan. Kung may hinahanap kang kasintahan, hanapin mo ang katulad niya; siguradong matutuwa sina Nanay at Tatay."

Nagbiro si Adler at ngumiti. "Ate, bakit hindi mo na lang ako ipakilala sa kaibigan mo? Sisikapin kong gawing ate niya ang sarili mo, kung kaya ko naman."

Ginulo ni Riona nang malakas ang buhok ng kanyang kapatid. "Ang kapal ng mukha mo! Mangangarap ka pa sa kaibigan ko, bagay na bagay kang pagmumultahin."

Dumating ang magkapatid sa restaurant ng Kanlurani na inilaan na nila nang maaga.

Matapos maghintay nang ilang sandali, hindi pa rin dumarating ang matalik na kaibigan ni Riona.

Tumunog ang tiyan ni Adler bilang tanda ng kanyang pagkainip.

"Ate, kailan pa ba darating ang kaibigan mo? Hindi ba't baka iwanan na lang tayo niyan?" Bulong ni Adler sa sarili.

Gaganti sana si Riona na hindi ganoong klase ang kaibigan niya nang tumunog ang kanyang telepono na nakalagay sa mesa.

Helena. Lena, sobrang pasensya na, masama ang pakiramdam ko ngayon at hindi ako makakadalo. Ako na ang magbabayad sa inyo ng kapatid mo sa ibang pagkakataon.

Riona. Anong nangyari? Masama ba ang pakiramdam mo at kailangan mong magpatingin sa doktor?

Helena. Hindi na kailangang pumunta sa hospital, magpapahinga na lang ako saglit.

Riona. Sige, magpahinga ka na lang. Dito na lang ako kukuha ng kakainin para sa akin at sa kapatid ko.

Inilagay ni Riona ang telepono at inutusan ang taga-silbi na dalhin ang mga menu, saka ito ibinigay kay Adler.

"Kumain ka na lang ng kahit anong gusto mo. Masama kasi ang pakiramdam ng kaibigan ko kaya hindi siya makakarating."

"Iwanan na nga ba talaga ako?"

Naisip ni Adler, may salamangka ba ang mga sinabi ko kaya nangyari ito?

Tumingin si Riona sa kapatid at nagtaas ng kilay, na parang naiinis.

"Kumain ka na lang? Kahit anong pagkain ay hindi na makapagpapatigil sa pagsasalita mo."

Binuklat ni Adler ang menu, at sa totoo lang, wala na siyang pakialam kung darating ba o hindi ang kaibigan ng kapatid niya.

Pagkatapos ng mahabang gabi, ang pagkain ang pinakamahalaga sa lahat.

"Kaya huwag na akong magdadalawang-isip."

Pagkatapos ng tanghalian, nagmaneho pauwi si Riona papunta sa kanilang lugar.

Nakakain si Adler ng dalawang steak, dalawang uri ng meryenda, at isang salad na may gulay para sa tanghalian. Ang dami niyang nakain ay nagpamangha sa kapatid niya sa loob ng mahabang panahon.

Nag-alinlangan pa nga si Riona na baka napagkaitan ng pagkain ng mga magulang nila ang kapatid niya, dahil ilang buwan na siyang wala sa bahay dahil sa kanyang trabaho.

Binuksan ni Adler ang pinto ng sasakyan at sumandal nang bahagya, nang mapansin niyang walang balak bumaba ang kapatid niya.

"Ate, hindi ka pa uuwi?"

"Pupunta ako sa bahay ng kaibigan ko para tingnan siya. Medyo nag-aalala ako sa kalagayan niya."

"Ayun, sige, uuwi na lang ako at matutulog muna. Paalam..."

Hinawakan ni Adler sa braso si Riona nang tumayo na siya upang umalis, at sinabi. "Bakit nagmamadali ka? Ayaw mo bang makasama pa ang kapatid mo? Ang kapatid mo ay napakaganda, at marami ang nagnanais na maging manugang namin."

Habang sinasabi iyon, inalog niya ang kanyang mahaba at kulay gintong buhok na kulot-kulot, at pumikit nang bahagya kay Adler.

Nakaramdam ng kakaibang kiliti sa buong katawan si Adler, at napangiti siya nang mapait. "Ate, pwede bang itigil mo na ang pagiging mapagmataas sa sarili mo? Sabihin mo na lang ang tunay na dahilan."

Siniko siya ni Riona nang may halong inis, saka nagtanong. "Papasok ka na sa paaralan sa mga susunod na araw. Magkano ba ang baon na ibinibigay sa iyo nina Nanay at Tatay bawat buwan?"

Nang marinig ang tanong tungkol sa baon, bumaba ang kilay ni Adler at sumagot sa tono na parang nagrereklamo, "Isang libo't limang daan."

"Isang libo't limang daan lang?" Nagulat si Riona.

Nakita ni Adler na may kakaiba, kaya lumapit siya nang kaunti at nagtanong,

"Ate, magkano ba ang baon na ibinibigay sa iyo nina Nanay at Tatay noong nasa kolehiyo ka pa?"

"Tatlong libo," sagot ni Riona na may halong pagmamalaki.

Nang marinig iyon, dahan-dahang nagreklamo si Adler, "Ate, pareho lang ba talaga tayong mga anak ng magulang natin? Marami ka nang taon noong nag-aaral ka sa kolehiyo at tatlong libo ang baon mo bawat buwan, tapos ako naman ay isa't kalahating libo na lang? Hindi naman tayo mahirap na pamilya."

Tumingin si Riona sa kanyang kapatid na guwapo, may taas na isang metro at 0.83 metro, at ang binata na kanyang pinagbibiruan mula pa noong bata pa sila. Napangiti siya nang marahan.