Chapter 4

Binigyang-diin niya ang salitang "kapatid," at matalim ang kanyang tingin habang nakatingin kay Adler. Parang nagsasabi ito. huwag mong babanggitin ang bagay na iyon, kahit isang salita lang!

Tumingin si Adler sa kanya, at unti-unting napalitan ang pagkagulat niya ng isang mapaglarong ningning sa kanyang mga mata.

Inilahad niya ang kanyang kamay, at may halong ngiti sa kanyang mga labi habang nagsasalita. "Magandang gabi rin po, Ate Helena."

Nag-alinlangan sandali si Helena bago niya hinawakan ang kamay nito.

Sa sandaling magtagpo ang kanilang mga kamay, dahan-dahang ipinulupot ni Adler ang kanyang mga daliri sa palad ng babae, habang nananatili pa rin ang mapagkunwari at walang masamang balak na expression sa kanyang mukha.

Mabilis na binitawan ni Helena ang kanyang kamay. Nagalit siya sa mapaglarong kilos ni Adler, kaya't tumapak siya nang malakas sa sahig gamit ang kanyang sapatos.

Walang napansing kakaiba si Riona.

"Naka-order na ba si Lena?"

"Naka-order na ako ng ilan sa mga sikat nilang putahe. Tignan niyo pa kung may gusto kayong dagdag."

Kinuha ni Adler ang menu mula sa taga-silbi at dahan-dahang binuklat ito, ngunit ang kanyang mga mata ay patuloy na sumulyap kay Helena at pinagmamasdan ito nang mabuti.

Nakikipagkwentuhan si Riona kay Helena tungkol sa mga balita at nakakatuwang pangyayari sa buhay niya nitong mga nakaraang araw, at nakikinig lamang si Adler. Nang dumating ang usapan tungkol sa isang bar na pinangalanang "Calm Horse".

May halong mapaglarong ngiti sa mga labi ni Adler nang gamitin niya ang pagkakataong ito upang magsalita. "Nakapunta na ako sa bar na iyon. Ang kanyang inumin na tinatawag na 'Encounter' ay talagang kakaiba sa lasa. Sa tingin ko, magugustuhan mo iyan, Ate Helena."

Bahagyang humigpit ang pagkakahawak ni Helena sa baso ng tubig, at may kakaibang damdaming kumislap sa kanyang mga mata.

Ang bar na "Calm Horse" ito mismo ang lugar kung saan siya nalasing kagabi.

Tumingala siya at sinalubong ang nakangiting mga mata ni Adler na puno ng pangungutya.

Sadyang ginagawa lang pala ng batang iyon ang lahat ng ito!

"Hindi ako pumupunta sa mga ganitong lugar, at hindi ko rin ito gusto." Mahinahon at walang emotion ang boses ni Helena, ngunit ang kanyang mga kamay sa ilalim ng mesa ay nakakuyom na nang mahigpit.

"Aba, talaga?" Itinaas ni Adler ang isang kilay. "Pero sa tingin ko, ang lugar na iyon ay angkop na angkop... para sa pagpapahinga. Lalo na kapag sobrang bigat ng nararamdaman mo, uminom ka lang ng ilang baso, at wala ka nang matandaan kinabukasan."

Agad na naging interesado si Riona sa bar na iyon. "Kapatid, nakapunta ka na ba roon?"

"Nakapunta na ako minsan, at may nangyaring talagang nakakatuwa."

"Ano ang nakakatuwang pangyayari? Kwento mo sa akin." Paki-usap ni Riona.

Tinitigan ni Adler nang diretso si Helena at dahan-dahang sumandal nang kaunti pasulong.

"May nakilala akong isang ate na lasing doon. Inalagaan ko siya nang may mabuting layunin, pero parang hindi niya naman pinahalagahan ang ginawa ko." Nanginginig ang boses ni Adler, na parang labis siyang naabuso at ginawa lang ang mabuti pero hindi naiintindihan.

Inilagay ni Riona ang isang kamay sa balikat ni Adler at tumawa nang malakas na nanginginig ang kanyang mga balikat. "Kapatid, marami ka na bang nababasa na mga kwento? Gumagawa ka na lang ng kwento para pasayahin ang ate mo?"

Kinuha ni Adler ang baso ng tubig, uminom ng kaunti, at muling tumingin nang diretso kay Helena "Ano sa tingin mo sa kwentong binuo ko, Ate Helena?"

Hindi naintindihan ni Riona ang tunay na kahulugan ng sinabi ni Adler, ngunit alam ni Helena bilang ang taong nasasangkot, na ipinapaalala lang ito sa kanya ni Adler, o kaya naman ay isang hayagang pagbabanta.

Ate, may hawak ako sa iyo.

Huminga nang malalim si Helena at nag-isip kung paano siya makakapagbayad ng ganti.

Tumingin siya kay Riona at sadyang pinalitan ang paksa. "Lena, tapos na lang magtapos ng mataas na paaralan ang kapatid mo at umiinom na agad. Kailangan mong bantayan nang mabuti ito at huwag nang hayaan pang gumala nang ganyan. Bata pa naman ito at madaling maimpluwensyahan ng mga masasamang tao."

Naisip ni Riona na tama ang sinabi ng matalik niyang kaibigan.

Ginulo niya ang buhok ni Adler at nagsalita nang may inis. "Tama si Lena. Bata pa naman para pumunta sa mga ganitong lugar. Bawal ka nang pumunta doon muli."

Kinaladkad ni Adler ang kanyang buhok na gulo-gulo. "Ate, sige ka na lang magsalita, pwede bang itigil mo na ang paggulo sa buhok ko na parang bata pa tayo?"

"Hoy, hindi ba pwede? Sige nga, gagalawin ko, gagalawin ko pa lalo."

Ginulo ni Riona ang buhok ni Adler gamit ang dalawang kamay.

Tumingin si Helena kay Adler na parang inaalipusta gulo-gulo ang buhok pero tila walang magawa at may lumitaw na mahinang ngiti sa kanyang mga labi.

Mabilis na inilabas ng taga-silbi ang lahat ng inorder na pagkain.

Naglagay si Helena ng isang piraso ng isda sa mangkok ni Adler, at sadyang nagsalita. "Kapatid, makinig ka na lang sa ate mo. Lumalaki ka pa naman, kaya kumain ka ng maraming karne at huwag kang laging nag-iisip na gumala lang."

Tumingin si Adler sa isda sa kanyang mangkok, saka sumulyap kay Helena. May mapanganib na ningning sa kanyang mga mata.

Kinuha niya ang isang piraso ng buto ng baboy, tumayo, at dahan-dahang inilagay ito sa mangkok ni Helena. Bulong niya sa tenga nito gamit ang tinig na naririnig lang nilang dalawa. "Alam mo naman kung malakas ba ang katawan ko o hindi, Ate."

Namula ang mukha ni Helena, na may halong hiya at galit.

Hinila ni Riona ang damit ni Adler at ibinalik ito sa pwesto. "Kumain ka na lang, bakit ka lumalapit nang ganyan? Maging magalang ka naman."

"Ate, nag-aalala lang ako na baka mabahiran ng mantika ang damit ko. Kapag nadumihan, ikaw na lang ang maghuhugas para sa akin."

Inilagay ni Riona ang isang piraso ng buto ng baboy sa mangkok ni Adler at nagsalita nang may inis. "Hindi na ako maghuhugas ng damit mo. Wala ka pang nagawang maghugas ng damit ko sa buong buhay mo."

Nang marinig iyon, naalala ni Helena ang mga damit na hinugasan ni Adler para sa kanya na nakasabit sa balkonahe ng bahay.

Pagkauwi niya, ilang beses pa niya itong hinugasan.

Buong pagkain ay may nararamdamang kakaibang higpit sa hangin.

Sa tuwing nagsasalita si Riona, ititigil muna nina Adler at Helena ang kanilang palitan ng tingin, ngunit sa sandaling tumingin o tumingin sa telepono si Riona, magsisimula na naman ang labanan ng kanilang mga mata.

Mabangis ang atake ni Adler. Tinutulak-tulak niya ang binti ni helena gamit ang kanyang paa sa ilalim ng mesa, at parang nag-aalala pa nang tanungin. "Ate, bakit namumula ang mukha mo? Hindi ka ba nakakapagpahinga nang maayos nitong mga nakaraang araw?"