MasukNang matapos ang hapunan ay nagpaalam na rin kami kay Senior Theodore.“Thank you for having us sir.” Magalang kong sabi.Tumango siya. “You’re welcome.”Saglit siyang tumingin kay Lyle.“Take care of him.”Napatingin ako kay Troy. At sa pagkakataong ito ay nakita kong bahagyang ngumiti ang lalaki.“I will.”Hindi na nagsalita pa si Senior Theodore. Ngunit bago kami tuluyang makaalis ay narinig ko ang kanyang tinig.“Troy.”Saglit kaming napahinto.“Bring them again.”Napaawang ang mga labi ko sa narinig. Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.Tumingin si Troy sa kanyang ama at tumango.“We will.”At iyon na ang huling sinabi niya bago kami tuluyang umalis.Tahimik ang biyahe pauwi. Nasa likuran si Lyle at mahimbing ng natutulog. Ako naman ay nakaupo sa tabi ni Troy habang nakatanaw sa bintana.Hindi ko pa rin maalis sa isip ko ang nangyari.“I’m glad you handle your emotion well love.” Biglang turan ni Troy.Napalingon ako sa kanya. “Sobra akong kinabahan sa p
“You look absolutely gorgeous.” Halos sabay na sambulat ng mga make-up artist at isang hairstylist nang mafinalize ang kabuuang hitsura at postura ko. Napili kong suotin ang silver dress na isa sa mga binigay ni Troy. Hanggang tuhod ang cut nito ngunit hapit na hapit sa aking katawan kaya hulmang hulma ang hubog nito. I smiled while staring myself at the full body mirror. Ang ganda ko. At nakakapanibago dahil kahit sa isang dinner lang ay ganito na ang ayos ko. ‘Ofcourse Iya! Mamemeet mo lang naman si Mr. Theodore Escano na isa sa mga ginagalang at tinitingalang tao sa buong mundo.’ Bulalas ng aking isipan na siyang ikinasang ayon ko rin agad. “You look stunning Mrs. Escano!” Biglang bulalas ng isang make-up artist kaya ramdam na ramdam ko ang biglaang pag-init ng aking mukha and I know that I am blushing. Mrs. Escano? Goodness! Pansin ko ang marahang pagsiko ng isang kasama nito. “Fiance pa lang ni Ma’am si Mr. Troy Escano.” Anito pero matatag na nagpaliwanag ang isa. “Eh g
(Iya’s POV )“I want him to finally meet his grandson… and the woman who captured my heart.”Captured his heart!?Mabilis na nagwala ang puso ko. Ramdam ko ang pag-init ng buong sistema ko. Sobrang nakakabigla! I don’t know what to say. “Iya….”I heard him uttered my name, puno ng pagsuyo ang boses ni Troy.“Pasensiya na kung nabigla kita at talagang through phonecall pa. I just can’t hide it any longer. Ayaw ko ng magsayang ng panahon. But you don’t need to answer right now. Sapat na sa akin na alam mo ang tunay na nararamdaman ko.” Troy added full of emotions kaya mas lalo akong napatulala.And the next thing I know, ay kusa na lamang naglaglagan ang mga butil sa mga mata ko. At hindi ito luha ng kung ano, kundi luha ito ng saya na hindi ko maipaliwanag.“You don’t need to worry about anything. Ako na ang bahala sa lahat. Maaga rin akong uuwi ngayon. See you in a bit.” Nagpatuloy si Troy sa pagsasalita kahit walang nakuhang sagot mula sa akin.Napangiti lang ako habang patuloy pa r
( Troy Escano’s POV ) Hindi ko na maalala kung ilang beses kong pinangarap ang araw na ito. Iyong gigising ako sa umaga at hindi na kailangang manghula kung nasaan ang mag-ina ko at kung anong ginagawa nila. Na hindi na kailangan na magtanong sa sarili ko kung kumain na ba si Lyle, kung maayos ba ang tulog ni Iya, o kung ligtas ba silang dalawa sa Casa Lumina. Dahil ngayon…. Ilang hakbang nalang ang pagitan namin. Huminga ako ng malalim habang nakatayo sa may pintuan ng master's bedroom. Bahagyang nakabukas ang p***o kaya nasilayan ko agad ang pinakamagandang tanawin sa buong buhay ko. Magkayakap ang mag-ina. Nakayakap si Lyle sa bewang ng mama niya habang mahimbing na natutulog. Nakaharap naman si Iya sa anak namin, bahagyang nakangiti kahit tulog. Di ko mapigilang mapangiti sa simpleng bagay na ito. “Home” Ito ang unang salitang pumasok sa isip ko. This is what I called home. Hindi ang Escano Mansion, hindi ang napakalaking bahay na ito o ang maraming bahay, condo at penthouse
ONESUMMER Kabanata60 Dalawang araw ang lumipas at ngayo’y nasa airport na kami. Sobrang bilis ng pagdaan ng araw. At buong pag-aakala ko’y ordinaryong biyahe lang. Hanggang sa napansin kong may mga lalaking naka-itim na suit ang naghihintay sa amin. “Good morning Mr. Escano,” Anito kay Troy na siyang may karga kay Lyle, saka ito bumaling sa akin at yumuko na puno ng galang. “Goodmorning Ma’am” Tumango lang si Troy at ganoon din ako kahit pa binalot ako ng kuryosidad at pagtataka. Binuksan nila ang isang pribadong daanan kaya dito na ako napatingin kay Troy. “Troy… Bakit dito tayo?” Tanong ko na kanina ko pa gustong itanong dahil hindi naman ito ang daanan na alam ko. Ngumiti siya ng matamis. “Dahil mas mabilis at ayaw ko kayong mapagod ni Lyle.” Aniya pero hindi ko pa rin maunawaan. Hanggang sa makarating kami sa tarmac. At dito na ako tuluyang natigilan. Isang napakagandang private jet ang bumungad sa mga mata ko, at mukhang kanina pa ito naghihintay. Namilog ang mga mata
I froze, pero ramdam na ramdam ng aking labi masuyong galaw ng kanyang labi. Hanggang sa naramdaman ko nalang ang unti-unti niyang pagkagat sa ibabang parte nito kaya bahagya akong napasinghap dahilan para maibuka ko ito kaya malaya niyang naipasok ang kanyang dila. My heart beats so fast. At mas lalo akong natuliro. Goodness! Parang ang bilis kong nawala sa sarili. Kailan ko nga ba huling naranasan ang mahalikan na siya rin mismo ang huling may gawa. Ilang taon din. Kaya kahit hindi ito bago ay sobrang nakakakaba at nakakawala sa sarili. I heard his soft moans habang magkadikit pa rin ang mga labi namin. “Iya… I—” “MAMAAAA!’’ At dahil sa labis na pagkataranta nang marinig ko ang matinis na boses ni Lyle ay mabilis pa sa kidlat na naitulak ko si Troy. Pareho kaming napalingon. Naroon si Lyle sa mismong pintuan, nakahawak sa maliit niyang unan habang antok na antok ang mga mata. “Iya… Troy… pasensiya na, biglang nagising at hinahanap kayo.” Ani Nanay Helen nang sunod itong sumul
Lahat ng takot at pagkataranta ko ay biglang naglaho. At sunod na bumuhos lahat ng hinanakit na pinagdadaanan ko sa buhay kaya para akong bata na mahigpit na kumakapit sa pader na ayaw ko nang bitiwan pa.And this is the first time in my life na emosyonal akong umiiyak sa bisig ng isang lalaki, not
“Shit!” Gusto kong iwaksi ang kamay nitong nakahawak sa akin para makatakbo ako papalayo—- kaso, literal na parang namanhid ang buong katawan ko, lalong lalo na nang maramdaman ko kung gaano kainit ang palad nito. “Why are you in so much hurry huh?” Malalim at baritono ang boses niya ng magsalita
ONESUMMER Kabanata5Hindi ako mapakaling nagpabalik balik ng lakad sa kwarto habang nakakamot sa ulo ko. Nakakahiya! Jusko! Idagdag na paulit-ulit din na bumabalik sa alaala ko ang mga nangyari kagabi kung paano siya nagpakasasa sa inosenteng katawan ko.Wahhht! Shit!Tapos ang lakas ng loob kong
Unti- unti kong iminulat ang aking mga mata nang maramdaman ko ang sinag ng araw na tumama sa aking mukha. Mabigat pa ang mga talukap nito kaya ilang beses ko itong kinusot-kusot. Ramdam ko rin ang panginginig at pangangalay ng buo kong katawan. At ang malala ay parang sobrang hapdi ng aking pagkab







