LOGINHindi nakasagot si Doña Elena.
“Kung may alam kayo, sabihin ninyo na.”
“Wala akong dapat sabihin.”
“Kung iyan ang gusto ninyong panindigan, hindi na ako mag-aaksaya ng oras dito.”
Kinuha ni Romer ang mga dokumento.
“Romer, huwag kang basta aalis!”
Huminto siya sa may pintuan, ngunit hindi lumingon.
“May isa pa akong gustong sabihin sa inyo.”
“Makinig ako.”
Natahimik si Olive.Hindi niya alam kung matutuwa ba siya o mag-aalala sa sinabi ng matanda.Dahil hindi niya kailangang malaman ang lahat ng plano ni Doña Elena.Ang mahalaga, unti-unti nang gumagalaw ang mga taong gusto niyang paglapitin sa isang katotohanang maaari nilang pagsisihan.“Doña Elena,” maingat niyang sabi.“Ano?”“May isa pa po akong gustong ipaalala.”Tumingin ang matanda.“Si Romer ay hindi pa lubusang nakababawi sa lahat ng nangyari sa kanya. May mga bagay pa siyang hindi naaalala.”“Alam ko.”“Kung magkakaroon sila ni Venice ng pagkakataong mag-usap tungkol sa nakaraan, maaaring may mga bagay na lumabas na hindi pa natin alam.”Naging seryoso ang mukha ni Doña Elena.“May alam ka bang hindi mo sinasabi sa akin?”“Wala po akong itinatago.”Hindi kumurap si Olive.“Gusto ko lamang kayong mapaghandaan.”Ilang segundo silang nagkatitigan.Sa huli, tumayo si Doña Elena.“Salamat sa impormasyon mo.”“Walang anuman po.”“Pero tandaan mo, Olive.”Huminto ang matanda sa tabi
Tahimik ang silid ni Cassandra Villar.Nasa harap niya ang laptop, habang paulit-ulit niyang binabasa ang mga mensaheng natanggap niya mula sa isang hindi kilalang sender. Ilang araw na siyang binabagabag ng mga impormasyong unti-unting lumilitaw tungkol sa aksidenteng muntik nang kumitil sa buhay ni Romer Rodrique.May mga pangalan.May mga petsa.May mga pangyayaring hindi nagtutugma.At higit sa lahat, may isang dating tauhan ni Romer na maaaring may alam sa tunay na nangyari.Muli niyang binuksan ang pinakahuling mensahe.Hanapin mo si Marco. Siya ang dating assistant na may hawak ng ilang dokumento bago ang aksidente. Kung gusto mong malaman kung sino talaga ang may pakana, kailangan mong malaman kung bakit bigla siyang nawala.Napakunot ang noo ni Cassandra.“Marco…”Mahina niyang inulit ang pangalan.Sinubukan niyang alalahanin kung narinig na ba niya iyon noon. Hindi siya pamilyar sa dating assistant, ngunit kung may hawak itong impormasyon tungkol sa aksidente, hindi niya maa
Ang mga batang iyon ay hindi lamang naghihintay na makilala siya.Sila mismo ang naghanap ng sagot sa tanong na matagal nang iniiwasang sagutin ng mga nakatatanda.“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”“Dahil natatakot ako.”“Sa akin?”“Oo.”Napahawak si Romer sa noo.“Venice, hindi ko alam kung ano ang ginawa ko sa iyo noon. Hindi ko maalala ang lahat. Pero hindi ko gustong matakot sa akin ang mga anak ko.”“Hindi ko sinasabing masama kang ama, Romer. Hindi ko sinasabing wala kang karapatang makilala sila. Ang sinasabi ko, hindi ko alam kung ano ang mangyayari kapag nalaman mong mga anak mo nga sila.”“Ngayon, alam ko na.”Nanginginig ang boses niya.“Alam kong mga anak ko sila, Venice. Pero hindi ko alam kung paano haharapin ang katotohanang pitong taon akong wala sa buhay nila.”Tahimik na nakinig si Venice.
Sa apartment ni Venice, nakaupo ang triplets sa paligid ng mesa nang dumating ang isang tawag mula sa laboratoryo.Sinagot ito ni Venice.“Hello?”“Magandang araw po, Ma'am Reyes. Tumatawag kami tungkol sa naunang DNA test na isinagawa para sa inyong mga anak.”Napatingin si Venice sa tatlo.“Ano po ang kailangan ninyo?”“Kailangan po naming kumpirmahin ang isang detalye sa dokumento bago namin maibigay ang kopya ng resulta. Maaari po ba kayong pumunta sa laboratoryo?”“Oo. Kailan?”“Sa oras na komportable po kayo. May bagong kahilingan din po mula sa kabilang panig para sa hiwalay na pagsusuri, kaya kailangan naming tiyaking maayos ang lahat ng rekord.”Natahimik si Venice.Hindi niya alam kung paano nalaman ni Romer ang tungkol sa naunang pagsusuri.Ngunit malinaw na hindi na maaaring manatiling nakatago ang resulta.Pagkatapos
Sa halip, naghintay siyang si Venice ang magbigay ng senyas.Pagkaraan ng ilang segundo, tumango si Venice.Saka lamang siya lumapit.“Magandang umaga.”“Magandang umaga po,” sabay na sagot ng mga bata.Napangiti siya nang bahagya.“Handa na ba kayo?”“Opo,” sagot ni Raine. “Pero may tanong po ako tungkol sa accuracy ng DNA test.”Napatingin si Romer sa bata.“Anong tanong mo?”“Paano po kung may pagkakamali sa pagproseso ng sample?”“May mga pamantayan ang laboratoryo para maiwasan iyon. At kung may anumang hindi malinaw sa resulta, maaari tayong humingi ng karagdagang pagsusuri.”Tumango si Raine.“Okay po.”Si Rian naman ay tumingin sa kanya nang diretso.“Kung sakaling lumabas na anak mo kami, ano ang mangyayari pagkatapos?”Napatigil si Romer.
Huwag hayaang ang takot ang magdesisyon para sa kanya.At ngayon, tila ang mga anak niya mismo ang nagpapaalala sa kanya ng parehong bagay.“Alam ko,” bulong niya. “Susubukan ko.”Makalipas ang ilang araw, nagsimula ang paghahanda para sa opisyal na DNA test.Pinili ni Venice ang isang kinikilalang laboratoryo at sinigurong malinaw sa lahat ang proseso. Hindi niya hinayaang ang mga tauhan ni Romer ang magtakda ng lahat ng kondisyon. Nais niyang mapanatili ang karapatan ng mga bata at matiyak na walang sinumang gagamit sa resulta upang pilitin silang gumawa ng desisyong hindi nila nauunawaan.Pumayag si Romer sa lahat ng hinihingi niya.Wala itong ipinaglaban.Wala itong ginamit na kapangyarihan upang pabilisin ang proseso.At sa kabila ng pag-aalinlangan ni Venice, napansin niyang sinisikap nitong tuparin ang mga salitang binitiwan nito sa café.Ngunit may isang bagay na hindi alam ni Romer







