Chapter 1

Kahit pagod matapos ang isang mabigat na umaga sa kumpanya, pakiramdam ni Eloise Odette Biazon ay magaan ang lahat at masaya siya.

Sa maulang araw na iyon, kakaiba ang tibok ng puso niya. Ibang klase ang excitement na nararamdaman niya. Iyon ang third anniversary nila ni Pascal Salvatores. Tatlong taon na silang magkasintahan, at sa loob ng tatlong taon na iyon, buong puso siyang naniwala na sa wakas ay nahanap na niya ang lalaking para talaga sa kanya.

Paglabas niya ng opisina, dumiretso siya sa spa. Kailangan niyang maging maayos at maganda. May pakiramdam siya sa kalooban na magiging unforgettable ang gabing iyon.

Nakaupo siya sa recliner habang marahang minamasahe ng esthetician ang mukha niya gamit ang paikot-ikot na galaw. Sa tabi, nakapatong ang cellphone niya sa mesa. Tumunog iyon sa ikatlong beses. Kinuha niya ang cellphone at napangiti nang makita ang pangalan sa screen.

“Best, sorry hindi ako nakasagot agad,” sabi niya nang magaan ang boses. “Nagpapa-facial massage ako.”

“Naku ha, mukhang may ganap tonight!” sagot ni Clara, halatang kinikilig.

“Grabe, hindi ko na kaya ang kaba ko. Tapos umuulan pa nang malakas. Hindi pa tapos ang makeup ko,” sabi ni Eloise habang nakatingin sa mirror wall ng spa kung saan kita ang pagbuhos ng ulan. “Parang ngayon lang ako kinabahan nang ganito sa buong buhay ko.”

“You're nervous, for what?” sagot ni Clara. “You're celebrating your three years with the most amazing guy in Bloomfield City. Kung ganyan ka pa rin, baka imbes na dinner, sa hospital ka mapunta.”

Napabuntong-hininga si Eloise at tiningnan ang sarili sa salamin. Maliwanag ang maputi niyang balat, kumikislap ang brown niyang mga mata sa excitement, at ang mahaba niyang itim na buhok ay malayang bumabagsak hanggang baywang.

“Hoy, wag kang ganyan. Three years na kami,” sabi niya. “At may feeling ako… magpo-propose siya tonight.” Saglit siyang tumahimik bago nagpatuloy. “At nag-decide na rin ako… ibibigay ko na ang sarili ko sa kanya. Alam kong matagal akong naghintay. Para sa iba, baka sabihin nila na sobrang conservative ko. Pero ngayon, ready na ako. Gusto ko lang maging romantic lahat.”

Natahimik si Clara sa kabilang linya.

“Wow! Finally, Best!” sabi nito. “Hindi ko alam kung paano nagtiis si Pascal all this time.”

Ngumiti si Eloise, halatang kinakabahan pero masaya.

“Nagtiis siya kasi mahal niya ako. Simula pa lang alam na niya na gusto kong maging special ang first time ko, walang pressure. Hindi naman puro sex lang ang relasyon, di ba?”

“Alam ko naman,” mabilis na sagot ni Clara. “Pero let’s be real, karamihan ng lalaki, iba ang iniisip. Gusto nila laging ready ang girl.”

Biglang sumingit ang makeup artist, mahinahon ang tono.

“Ma’am, kailangan naka-earphones kayo o naka-speaker, okay?”

“Friend, kailangan ko na mag-end ng call,” natatawang sabi ni Eloise. “Nakalimutan ko earphones ko sa bahay at kung ano-ano na sinasabi mo. Wish me luck!”

“Good luck! Go and enjoy!” sagot ni Clara. “Minsan, may reward ang paghihintay.”

“Sana nga,” sagot ni Eloise habang inaayos ang isang hibla ng buhok sa balikat niya. “Tonight… gusto ko maging perfect ang lahat.”

“Magiging okay yan. Trust me. Bye!”

Pagkatapos niyang mag-end ng call, muling bumalik ang katahimikan sa spa. Mayamaya pa ay natapos din ang makeup niya.

Isinuot ni Eloise ang pulang lace lingerie na matagal niyang pinag-isipan. Hindi ito sobrang lantad pero may dating, parehong daring at classy. Isinunod niya ang rosy pearl na bestida na sakto ang hulma sa katawan niya, binibigyang-diin ang payat niyang baywang at elegante niyang balakang. Nagsuot siya ng nude na high heels at naglagay ng hikaw. Muli niyang minasdan ang sarili sa salamin.

“Girl, mukhang may mangyayari tonight,” biro ng makeup artist sabay kindat. “Enjoy your night.”

Sa loob ni Eloise, iisa lang ang paulit-ulit na pumapasok sa isip niya.

‘Ngayong gabi, magbabago ang buhay ko.’

***

Ang restaurant ng mamahaling hotel ay punong-puno ng elegance. May mga puting bulaklak sa bawat mesa at may mga kandilang nagbibigay ng malambot na ilaw. May mahinang tugtog ng piano na lalong nagpapaganda ng ambiance. Nandoon na si Pascal, nakasuot ng maayos na itim na suit, nakaayos ang dark brown niyang buhok paatras, at may kumpiyansang ngiti. Sa paningin ng iba, mukha siyang perpektong nobyo.

Pagpasok ni Eloise, napatingin ang ilang tao sa kanya. Agad tumayo si Pascal, parang proud na proud.

“You look stunning, love,” sabi niya habang hinahalikan ang kamay ni Eloise.

“Ang gwapo mo rin tonight, as always,” sagot niya na may lambing at ngiti.

Nagbuhos ng alak ang waiter. Naunang nagtaas ng baso si Pascal at matatag ang boses niya.

“Para ‘to sa atin. To our love.”

Ngumiti si Eloise, bahagyang naiiyak sa saya.

“Na sana ay tumagal habambuhay,” sagot niya. “Forever.”

Marahang bumaba ang alak sa lalamunan ni Eloise, nagbibigay ng init sa katawan niya. Ngunit bago pa niya tuluyang malasap ang sandali, biglang nag-vibrate ang cellphone ni Pascal sa ibabaw ng mesa. Ang tunog ng notification ay tila sumingit sa romantikong atmosphere ng gabi.

Mabilis na kinuha ni Pascal ang cellphone.

Umandar ang screen, at malinaw na lumitaw ang mensahe.

“Papunta na ako sa hotel. Tonight, sasagutin mo ang obsession ko sa virgin woman.”

Agad na pinatay ni Pascal ang screen. Hindi nagbago ang ekspresyon niya, parang walang nangyari.

“May importante ka bang gagawin?” tanong ni Eloise, may kaunting pag-aalala sa boses.

Dahan-dahang ipinatong ni Pascal ang kamay niya sa kamay ni Eloise.

“Nothing is more important than being here with you,” sabi niya, diretso ang tingin.

Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ni Eloise. Naniwala siya.

Nagpatuloy ang dinner. Pero habang tumatagal, mas napapansin na si Pascal ang madalas mag-refill ng wine.

“Kamusta ang application mo sa bagong position, love?” tanong ni Eloise.

“Ginagawa ko ang lahat para makuha iyon. Wala na akong ibang focus,” sagot niya habang muling pinupuno ang baso ni Eloise.

“Parang sobra na yata ang nainom ko tonight,” mahinang sabi ni Eloise. “Medyo nahihilo na ako.”

“Celebration ito,” sagot ni Pascal, may pilit na ngiti. “Don’t ruin the mood, please.”

Napatawa na lang si Eloise. “Kapag napahiya ako, kasalanan mo.”

Makalipas ang ilang minuto, tumayo si Eloise para mag-CR. Pagkaalis niya, hinila ni Pascal ang baso ni Eloise palapit sa direksyon nito. Maingat siyang may inilagay sa inumin at bahagyang hinalo iyon. Tiniyak niyang walang makakapansin. Pagkatapos, sumandal siya sa upuan, bumalik ang kontentong ngiti sa labi niya.

Pagbalik ni Eloise, nakangiti pa rin siya.

“Nasaan na nga tayo?” tanong niya habang inaangat ang baso.

Sa bawat higop niya, mas lalong lumalabo ang paningin niya. Parang lumalayo ang tunog ng piano. Gumagaan ang pakiramdam niya, parang lumulutang.

“Alam mo, love…” bulong niya, nakasandal ang baba sa kamay. Medyo mabagal na ang pagsasalita niya. “Tonight… we’ll finally do it.”

Nagkunwaring nagulat si Pascal.

“Sigurado ka ba?”

Huminga nang malalim si Eloise, pilit na nililinaw ang isip.

“Gusto ko ikaw ang una ko,” sabi niya, medyo buhol-buhol na ang dila. “I want you… all of you.”

Kuminang ang mga mata ni Pascal.

“Hindi mo alam kung gaano ko hinintay ’yan,” sabi niya habang hinahaplos ang kamay nito.

Pinilit ni Eloise na panatilihin ang tingin niya sa kanya kahit mabigat na ang talukap ng mga mata niya.

“Tonight… makikilala mo na talaga ako,” sabi niya, wala na sa wisyo. “Wala nang secret.”

Hindi nawala ang maingat na ngiti ni Pascal.

“Of course, my angel. Let’s drink to that.”

Sinubukan ni Eloise na tumawa pero umiikot na ang paligid.

“Ang init dito… Pascal…” mahina niyang sabi. “Please… stay with me.”

“Relax,” sagot niya habang marahang hinahaplos ang pisngi nito. “Mamaya, lilipat tayo sa mas private na place.”

Pagkatapos ng dinner, inalalayan niya si Eloise papunta sa reception. Halos hindi na ito makalakad nang maayos at nakasandal na sa braso niya. Halatang wala na ito sa tamang ulirat.

“Reservation under Pascal Salvatores,” sabi niya sa receptionist.

Dahil sa dami ng tao at lakas ng ulan sa labas, nagmamadaling nag-type ang receptionist. Hindi niya namalayang napagpalit niya ang suite number. Sa halip na 1240, naging 1204 ang naitala. Iniabot niya ang key card na may mabilis na ngiti.

Nagpasalamat si Pascal at habang papunta sila sa elevator, palihim siyang tumawag.

“Papunta na kami sa room,” bulong niya.

Sa kabilang linya, may babaeng tumawa nang mapang-akit.

“Matagal ka pa ba?”

“Hindi,” sagot niya. “Iiwan ko lang siya sa suite at diretso na ako sa 'yo. Finally, makukuha na ng boss ang gusto niya. Sure na ang promotion ko.”

Samantala, si Eloise ay tumatawa mag-isa, wala sa tamang isip.

“Love…” bulong niya. “Parang… ang saya ko.” At muli siyang tumawa nang walang dahilan.

Tahimik ang hallway ng luxury suite. Binuksan ni Pascal ang pinto, maingat niyang ipinatong sa kama si Eloise at tinakpan ng puting kumot.

“May surprise ako para sa 'yo,” bulong niya. “Huwag mong bubuksan ang ilaw. Babalik ako.”

Tumawa lang si Eloise, halos hindi na maintindihan ang sarili.

Ilang minuto ang lumipas. Dahan-dahang bumukas ang pinto.

Isang lalaking halatang lasing ang pumasok. Pasuray-suray ang lakad niya at mabigat ang paghinga.

“Nasaan ba ang ilaw?” inis nitong sabi habang kinakapa ang pader. “Damn it, where’s the switch?”