Chapter 7

Parang biglang tumigil ang ingay sa buong hall room. Nagkamali ng isang nota ang string quartet. Ibinaba ng mga photographer ang kanilang mga camera. Naputol ang usapan ng mga bisita. Si Locklan Reed Herrera, isa sa pinakamayayamang CEO sa mundo, ay naroon, hawak sa baywang si Eloise. Para sa karamihan, parang may sikat na artista na biglang lumabas mula sa TV screen. Ngunit para kay Eloise, isa lang siyang estrangherong dumating sa pinaka nakakahiya at masakit na sandali ng buhay niya.

Namumutla si Clara. Ang ngiting ipinakita niya kanina ay biglang nawala. Lumapit si Pascal at tumabi sa kanya, seryoso ang tingin kay Locklan.

Ramdam ni Eloise ang mahigpit na hawak ni Locklan sa baywang niya, pero parang hindi pa rin makasunod ang isip niya sa nangyayari. Ang mabilis na halik nito sa labi niya ay parang may bakas pa rin. Hindi dahil sa lambing, kundi sa kapal ng mukha at tapang ng ginawa nito sa harap ng lahat.

“Anong ibig mong sabihin… kayo?” medyo napalakas ang boses ni Clara kaysa sa gusto niya. Umalingawngaw ang tanong sa hall room.

Kalmadong lumingon si Locklan. Tiningnan muna niya si Clara, saka si Pascal. Nang magsalita siya, mababa at kontrolado ang boses, pero natahimik ang lahat para makinig.

“Alam mo, Mr. Salvatores,” panimula niya, bawat salita ay sinukat. “Iniisip ko pa naman na bigyan ka ng isang magandang offer. Maybe a promotion sa isa sa mga kumpanya ko. Just for leaving the road open for me.”

Sandali siyang tumigil, hinayaan ang bigat ng katahimikan. Sumulyap siya kay Clara na may bahagyang ngiti sa gilid ng labi, saka ibinalik ang tingin kay Eloise.

“Wala kang idea kung gaano ako naakit sa mga mata niyang kasing lalim ng dagat,” sabi niya habang diretso ang tingin kay Eloise.

Nagbago ang tono niya, mas malamig.

“Paano mo nagawang bitawan ang isang ganitong klaseng babae? She’s a rare gem. Ang babaeng tulad niya hindi dapat pinapabayaan. Dapat inaalagaan, nirerespeto, pinapahalagahan.”

Habang nakatingin pa rin kay Eloise, may kakaibang elegance ang kilos niya, pero may bahid ng panganib.

“May isa kang dapat matutunan, Mrs. Salvatores. Hindi gusto ng mga lalaki ang babaeng madali. At para sagutin ang tanong mo… yes, we are together,” dagdag niya na may malamig na ngiti. “May mga taong gumagawa ng sariling kuwento. May iba naman na nabubuhay sa kung anong nakukuha nila mula sa iba, kahit pa mula sa sariling kaibigan.”

May mga bulungan ulit sa paligid.

Namula sa galit si Clara. Kita ang mabilis na pag-angat-baba ng dibdib niya. Gusto niyang sumagot, pero hindi siya binigyan ni Locklan ng pagkakataon.

“Congratulations sa kasal ninyo, Mrs. Salvatores,” sabi niya nang may malamig na paggalang. “If you’ll excuse us, dadalhin ko muna ang pinakamagandang babae sa gabing ito para sumayaw.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Maayos at kumpiyansa niyang inalalayan si Eloise papunta sa dance floor.

Naglalakad si Eloise na parang wala sa sarili. Pilit niyang kinokontrol ang paghinga niya.

“Pwede mo bang ipaliwanag kung ano ’yon?” tanong niya nang makarating sila sa gitna ng dance floor.

“Don’t misunderstand,” malamig na sagot ni Locklan. “Hindi ko ginawa ’yon para sa 'yo o dahil may gusto ako sa 'yo. Instead of asking questions, you should be thanking me. Inayos ko ang image mo. Any scandal right now? That would only cause me losses.”

Nagsimula ang mabagal na tugtog. Ipinatong ni Locklan ang isang kamay sa baywang ni Eloise at hinawakan ang kamay nito gamit ang kabila. Ang sayaw nila ay parang isang tahimik na laban na nakatago sa anyo ng isang waltz.

Tinitigan siya ni Locklan. Ang dark brown na mga mata nito ay kumikislap sa ilalim ng gintong ilaw. Lumapit ang labi nito sa tainga ni Eloise at bumulong sa mababang, bahagyang paos na boses.

“Lahat nakatingin sa atin. You need to smile.”

Pagkatapos, marahan nitong hinalikan ang leeg niya. Hindi bastos ang kilos, pero halatang may intensyon. Nakaramdam si Eloise ng panginginig sa balat niya. Totoo iyon. Hindi niya maintindihan kung bakit, pero kusa siyang napangiti.

Sumulyap siya sa paligid. May mga matang nakatutok sa kanila. May mga camera ulit na nakaangat. Sa isang sulok, kita niyang kinagat ni Clara ang labi sa galit.

Bumalik ang tingin niya kay Locklan at, halos hindi nag-iisip, sumabay siya sa laro. Itinaas niya ang kamay niyang bahagyang malamig at hinaplos ang batok nito.

“So… tayo na pala, Mr. Locklan Reed Herrera?” bulong niya na may halong biro at hamon. “I guess I should say thank you?”

“Yes,” diretso niyang sagot. “Kanina, pinapahiya ka ng babaeng kinalolokohan ng ex-boyfriend mo, na nagpapanggap pang kaibigan mo. Wrong choices lead to predictable results, Eloise. Tandaan mo ’yan. Every choice has consequences.”

Nanatili itong nakatingin sa kanya, parang hindi lang iyon simpleng payo kundi isang babala.

Bahagyang yumuko si Locklan; bumalik ang ngiti sa labi niya, pero malamig at kontrolado.

Tinangka ni Eloise na lumayo, pero mas humigpit ang hawak nito sa baywang niya, dahan-dahan siyang ibinalik sa ritmo ng sayaw nang hindi halata sa mga nakatingin.

“Galit ka ba kasi narinig mo ang totoo?” mababa at kontroladong sabi ni Locklan. “Fairy tales are for kids, Eloise. Walang totoong pagmamahal. Tandaan mo ’yan. At… ngumiti ka. Nakatingin ang Papa mo sa bawat galaw mo.”

Palihim na napatingin si Eloise sa mesa. Nakaupo si Francis, halatang tense, at totoong sinusundan ang bawat kilos niya. Pinilit ni Eloise na ngumiti para mapanatag ito. Sa loob niya, parang may mabigat na tali sa sikmura niya sa takot na baka atakihin ang ama.

“You are arrogant, Locklan Reed Herrera,” mahina niyang sabi, pilit na kalmado. “The ruthless CEO, ‘King of the Seas,’ heartbreaker of the year. Alam mo ba? Nakakainis ka.”

Hindi nagbago ang tono ni Locklan.

“Hindi ako yung tipo ng lalaki na kailangang painumin ang isang babae para lang magka-promotion,” diretso niyang sagot.

Nanlaki ang mata ni Eloise.

“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya, mababa ang boses, sinusubukang hulihin ang kahulugan sa likod ng salita nito.

“Hindi mo kailangang intindihin,” mabagal na sagot niya. “At oo, aminado ako, insufferable ako pagdating sa negosyo… at sa mga babaeng dumaan sa kama ko.”

Natapos ang tugtog. Lumayo siya nang isang hakbang, pero hindi pa rin binitawan si Eloise.

“Sumama ka sa akin.”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Ipinulupot niya ang braso sa baywang ni Eloise at dinala ito palabas ng hall room, diretso sa parking area.

“Baliw ka ba? Hindi ako sasakay sa kotse mo,” matigas na sabi ni Eloise. “Sino ka ba para hilahin mo ako ng ganito?”

“Eloise, you’re attracting attention,” bulong ni Locklan, pilit kontrolado ang boses. “Kumalma ka.”

“Pwede kang maging billionaire at utusan ang lahat, pero hindi ako,” nanginginig sa galit na sagot niya. “Hindi ako empleyado mo.”

“Pinipilit mo akong gumawa ng bagay na ayoko…” mahina niyang sabi, parang pinipigilan ang sarili.

Pero hindi tumigil si Eloise sa pagsasalita. Kaya bigla siyang hinalikan ni Locklan. Hindi iyon malambing, at hindi rin bastos. Isang mabilis at kalkuladong halik para patahimikin siya.

“Ganyan ang ugali mo kaya ka iniwan ng ex mo,” malamig na bulong ni Locklan, kahit alam niya ang totoo. “Papalapit na ang Papa mo.”

Biglang humiwalay si Eloise at napalingon.

“Pwede bang malaman kung anong nangyayari dito, Eloise?” tanong ni Francis habang napahawak sa dibdib.

Mabilis na lumapit si Eloise at hinawakan ang braso ng ama.

“Papa, please, calm down,” sabi niya, pilit pinapalambot ang boses. “Okay lang ako.”

“Francis, kumalma ka muna,” sabat ni Angela, sinusubukang kontrolin ang sitwasyon. “Anak, kailangan naming maintindihan kung anong nangyayari.”

Iinunat ni Locklan ang kamay niya kay Francis nang may respeto, pagkatapos ay kay Angela.

“Magandang gabi po, Mr. at Mrs. Biazon. Pasensya na po at hindi ko kayo nabati kanina,” maayos at seryoso niyang sabi.

Tinanggap ng dalawa ang pakikipagkamay niya.

“Locklan Reed Herrera,” matigas na sabi ni Francis. “Kailangan ko ng paliwanag.”

“At ibibigay ko po iyon… bukas,” sagot ni Locklan. “Sa ngayon, kailangan ko munang makausap ang anak ninyo.”

Napatingin si Eloise sa ama.

“Papa, okay lang ako. Bukas, I promise, mag-uusap tayo. Mama, samahan mo muna siya.”

Huminga nang malalim si Francis. Sa huli, tumango rin siya.

“Sige, anak.” Tumingin si Francis kay Locklan nang seryoso. “Ingatan mo ang pinakamahal kong kayamanan.”

Tumango si Locklan, seryoso rin ang mukha.

Umalis ang mga magulang ni Eloise. Sumama naman siya kay Locklan papunta sa suite kung saan ito naka-check in. Pagkapasok nila, agad na nagsalita si Eloise, matatag ang boses kahit kinakabahan.

“May limang minuto ka, Locklan.”

Dahan-dahang isinara ni Locklan ang pinto. Malamig ang tingin niya.

“Ang batang dinadala mo… anak ko ‘yan.”