Chapter 6

Isang linggo na ang lumipas, pero para kay Eloise, parang hindi tuwid ang takbo ng oras. Para itong isang maze na paikot-ikot, at sa bawat liko, bumabalik siya sa iisang gabi na tuluyang nagpabago ng lahat sa kanya.

Pira-pirasong alaala lang ang naiiwan sa kanya. Mga malabong flashback. Isang pamilyar na pabango. Isang mainit na haplos. At pagkatapos noon, isang nakakabinging katahimikan. Iningatan niya ang kanyang pagkababae sa loob ng maraming taon, naniniwalang ibibigay niya iyon sa lalaking tunay niyang mahal. Pero tila pinaglaruan siya ng tadhana. Sa isang suite na akala niya ay kasama niya si Pascal, doon pala mawawala ang pangakong matagal niyang inalagaan.

Ngayon, dala niya ang mga bunga ng gabing iyon. Isang hindi inaasahang pagbubuntis. Isang masakit at magulong paghihiwalay sa nobyong inakala niyang perpekto. At ang mabigat na katotohanang haharap siya sa pagiging isang single mother.

Pero higit sa lahat, ang pinakamabigat ay hindi lang ang batang dinadala niya sa sinapupunan, kundi ang takot na nakabaon sa puso niya. Paano niya sasabihin sa mga magulang niya? Paano niya haharapin ang ama niyang mahina ang puso, ang lalaking laging tumatawag sa kanya ng “aking Pearl”? Ang pride at tuwa nito sa kanya ay napakalaki, kaya takot si Eloise na baka ang balitang ito ang tuluyang makasakit dito.

Kinabukasan, pumasok siya agad sa opisina. Tinuluyan niyang ilubog ang sarili sa trabaho. Mga spreadsheet, reports, emails. Sa mundo ng corporate, kahit paano, may konting ginhawa. Doon, nakikita pa rin siya bilang isang competent professional, hindi bilang babaeng wasak dahil sa mga sikreto.

Nang makauwi siya nang gabing iyon, nadatnan niya ang kanyang ina na nakaupo sa sofa, may hawak na isang sobre.

“Anak, may dumating na wedding invitation galing kay Clara,” sabi ni Angela, sabay abot ng sobre at may bahagyang ngiti.

Napatingin si Eloise, halatang nagulat. “Ha? Wait… magpapakasal si Clara?” mahina niyang tanong.

“Three days from now ang kasal,” sagot ni Angela. “Ang weird nga eh, walang nakalagay na pangalan ng groom.”

Kinuha ni Eloise ang sobre. Bahagyang nanginginig ang mga daliri niya. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. Si Clara ang best friend niya mula pagkabata. Magkasama silang lumaki, nag-share ng mga sikreto, pangarap, pati mga gabing umiiyak dahil sa heartbreak. Paano nangyaring hindi niya alam ang tungkol sa kasal na ito? At bakit parang minadali? Bakit may mystery?

“Ang strange naman nito…” bulong niya, tulala.

“Minsan, ganyan talaga ang love,” sabi ni Angela nang hindi alam ang bigat ng sitwasyon. “Bigla na lang dumarating, tapos parang dinadala ka agad sa altar.”

Ngumiti si Eloise nang bahagya, pero sa loob niya, mas lalo siyang nilamig.

***

Kinabukasan, sa Ocean Abyss, pumasok ang assistant sa opisina ni Locklan.

“S-Sir…” kabadong sabi nito. “I was reviewing your expenses this month, and may dalawang unusual transactions sa card ninyo.” Iniabot niya ang papel. “Isang malaking amount… at saka may record ng isang gynecological exam.”

Tahimik na kinuha ni Locklan ang papel. Sinuri niya ito nang mabuti. Bahagyang gumalaw ang sulok ng kanyang labi.

“Have it investigated,” malamig niyang utos. “Gusto ko ang complete movements ng babaeng gumamit ng card na ito. Lahat. Saan siya pumunta, sino ang kausap niya, anong oras. I want everything. Bukas, nasa mesa ko na.”

“O-Opo, sir.”

Kinabukasan, may isang sobre na nasa mesa ni Locklan. May mga litrato, records, isang detalyadong report, at kopya ng resulta ng medical exam.

Binuksan niya iyon isa-isa. Nanatiling malamig ang ekspresyon ng mukha niya.

“May tagapagmana na,” mahina niyang sabi, halos may kasamang kasiyahan sa tono. “Now, what’s left is the wedding.”

Bahagyang kumislap ang kanyang mga mata, puno ng kalkulasyon.

“Itong involvement niya sa mga loan sharks…” malamig niyang bulong. “This will be the perfect weapon.”

***

Dumaan ang tatlong araw na parang napakabagal. Pakiramdam ni Eloise ay mas humihina ang katawan niya. Hindi tumitigil ang pagduduwal. Sa bawat alaala ng gabing iyon, bumibilis ang tibok ng puso niya. Pero sa kabila ng lahat, nagdesisyon siyang pumunta sa kasal.

Maingat siyang nag-ayos. Isinuot niya ang isang mahabang asul na gown na lalong nagpaangat sa kanyang natural na ganda. Luminaw ang kutis niyang maputi, at mas naging kapansin-pansin ang kanyang brown na mga mata. Ang suot niyang heels ay nagbigay sa kanya ng tuwid at eleganteng postura. Isang subtle na lipstick ang inilagay niya para maibsan ang pamumutla ng kanyang mga labi.

Sa salamin, makikita ang isang napakagandang babae. Pero sa likod ng mga matang iyon, may lungkot at takot na hindi matago.

Sa kabila ng lahat ng nangyari at sa malamig na pananahimik ng kaibigan niya nitong mga nakaraang araw, hindi niya kayang hindi pumunta. Magkaibigan sila mula pagkabata. Anuman ang nangyayari, hindi niya hahayaang lumipas ang araw na iyon nang wala siya roon.

Huminga siya nang malalim bago lumabas ng bahay.

“Be strong,” bulong niya sa sarili. “Kaya mo ’to.”

Ang marangyang hall room ay maliwanag na parang isang palasyo. Nakapaligid ang mga puting bulaklak sa mga gintong flower arrangements. Kumikinang ang mga chandelier at nagre-reflect sa mga kristal na baso. Sa isang sulok, may string quartet na tumutugtog ng classical music na lalong nagbigay ng eleganteng ambiance sa buong lugar.

Pumasok si Eloise sa mismong sandaling binibigkas ng huwes ang huling salita ng seremonya.

“Sa bisa ng batas, idineklara ko kayong mag-asawa. You may now kiss the bride.”

Itinaas ni Eloise ang tingin niya.

At parang nabasag ang mundo niya.

Ang lalaking nasa harap ng altar ay ang ex-boyfriend niya.

Biglang nahirapan siyang huminga. Bumilis ang tibok ng puso niya. Para itong isang masamang biro. Si Clara, ang kaibigan niya mula pagkabata, nakangiti sa ilalim ng belo. At si Pascal, ang lalaking pinangarap niyang makasama habang-buhay, dahan-dahang yumuyuko para halikan ito.

“God… hindi ito totoo… this must be a nightmare…” mahina niyang bulong, halos hindi marinig.

Sa tabi niya, narinig niya ang boses ng ama niya.

“Anak… anong nangyayari dito?” tanong nito, halatang nalilito at nag-aalala. Palipat-lipat ang tingin nito kay Clara, kay Pascal, at pabalik kay Eloise, na para bang naghahanap ng paliwanag na hindi niya maibigay.

Umalingawngaw ang palakpakan sa buong hall room. Sunod-sunod ang flash ng mga camera.

Sa bawat sulok, may mga bulungan. May mga matang palihim na sumusulyap. May mga taong tumatahimik kapag napapadaan siya. Hindi pa naman ganoon katagal nang siya ang girlfriend ni Pascal. At ngayon, naroon siya, pinipilit panoorin ang kasal nito. Ang kasal ng dating minahal niya nang buong puso, sa mismong best friend niya.

Para kay Eloise, parang isang malupit na palabas ang lahat. At siya ang audience na walang choice kundi panoorin ang sariling pagkatalo.

Sa kalagitnaan ng reception, lumapit si Clara sa kanya. Ang bride ay mukhang masayang-masaya sa bawat kilos, pero ang kislap sa mata nito ay hindi dahil sa pag-ibig. Kundi dahil sa tagumpay.

“Eloise…” mahina nitong sabi habang lumalapit at bahagyang yumuko para magsalita sa tabi niya. “Masakit siguro, no? Habang umiiyak ka dahil sa kanya, I was busy winning everything you lost.”

Naramdaman ni Eloise ang pagsikip ng lalamunan niya.

“Clara… magkaibigan tayo,” nanginginig ang boses ni Eloise. “I trusted you. I told you everything. Bakit mo ginawa ’to sa akin?”

Tumaas ang kilay ni Clara. May lason ang tono nito.

“Correction. Hindi kita naging kaibigan,” malamig nitong sagot. “Pinagtiyagaan lang kita. Yang pa-innocent image mo? Puhlease. Hindi ako naloko n'yan. Sa totoo lang, isa ka lang namang babaeng nagpapanggap na malinis.”

Diretsong tumama kay Eloise ang mga salita, pero pinilit niyang manatiling matatag.

“Ang ahas mo,” mahinahon pero mariing sagot niya. “At kung may mali dito, ikaw ’yon. Pumatol ka sa lalaking may girlfriend.”

“Of course,” walang emosyon na sagot ni Clara. “Habang ikaw, todo deny at pa-good girl, pero binigay mo rin ang sarili mo sa hindi mo kilala. Samantalang si Pascal? He was calling my name habang magkasama kami.” Ang boses niya ay puno ng panlalait.

Namasa ang mga mata ni Eloise. Parang may bumara sa lalamunan niya.

“Minahal kita na parang kapatid…” mahina niyang sabi, puno ng sakit. “Pero tama ka, bagay talaga kayo sa isa’t isa.”

Ngumiti si Clara at bahagyang tinaas ang baba.

“Alam mo, excited akong makita ang reaction ng Papa mo kapag nalaman niya ang buong katotohanan,” sabi nito. “Conservative pa naman siya. Sa tingin mo, kakayanin ng puso niya?”

Biglang nanghina ang tuhod ni Eloise. Parang umiikot ang paligid. Pilit siyang tumayo nang tuwid kahit pakiramdam niya ay babagsak siya anumang oras.

At doon niya naramdaman ang isang matatag na kamay sa baywang niya.

Mainit at sigurado ang hawak. Parang isang angkla na pumipigil sa kanya sa pagkalunod.

Paglingon niya, bumungad ang dark brown na mga mata ni Locklan.

Walang pag-aalinlangan, hinila siya nito palapit. Natural ang kilos, parang matagal na silang ganoon. Yumuko ito at marahang dumampi ang labi nito sa labi ni Eloise. Isang maikling halik, pero sapat para makita ng lahat.

Natahimik ang ilang tao sa paligid. May mga napabuntong-hininga. May mga bulungan ulit.

“Sorry I’m late, my dear,” malakas at malinaw na sabi ni Locklan, sapat para marinig ng mga tao sa malapit.

At sa unang pagkakataon mula nang magsimula ang gabing iyon, hindi si Eloise ang sentro ng awa. Kundi ng pagtataka.