Chapter 3

Nag-vibrate ang cellphone ni Pascal at nabasag ang katahimikan ng kwarto. Pagod pa siya mula sa magdamag na kasama ang kabit, kaya sinagot niya ang tawag nang walang gana.

“Good morning, sir… are you satisfied with what you had? Did it feed your cravings?”

Matalim ang boses sa kabilang linya.

“Good morning? You made me lose time and money, Pascal. Wala sa kama ko ang girlfriend mo gaya ng napag-usapan natin! I ended up sleeping while waiting!”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Pascal.

“Paano nangyari ’yan…”

“Tama na. Wala nang promotion na naghihintay sa ‘yo!”

Agad pinutol ang tawag. Wala siyang pagkakataon para magsalita pa.

Napatayo si Pascal sa gitna ng kwarto, hindi makapaniwala. Ilang segundo ang lumipas bago sumabog ang galit niya. Inihagis niya ang cellphone sa pader.

“Bwisit ka…” ungol niya, namumula ang mga mata sa galit. “Sinira mo ang lahat!”

***

Labinlimang araw ang lumipas.

Mabagal ang takbo ng oras para kay Eloise. Hindi siya mapakali. May mabigat siyang pakiramdam sa dibdib na hindi niya maipaliwanag. Ang mga message niya kay Pascal ay seen lang o minsan hindi man lang nabubuksan. Ang mga tawag niya, diretso sa voicemail.

Sa unang linggo, pinilit niyang intindihin.

“Siguro busy lang… maraming work…” bulong niya sa sarili.

Pero pagsapit ng ikalawang linggo, mas lalong bumigat ang katahimikan. Ang pagmamahal na akala niya ay matatag, parang unti-unting nababasag araw-araw.

Sa sobrang pag-aalala, tumawag siya sa magiging biyenan niya para magtanong ng balita. Doon niya nalaman ang bagay na halos magpatumba sa kanya.

“May inaasikaso siyang problema sa ibang branch, hija. Nasa ibang state siya for a few days,” malamig na sabi ng babae. “Hindi ba niya sinabi sa ’yo?”

Parang nahulog ang puso ni Eloise. Nagsikip ang lalamunan niya pero pinilit niyang maging normal ang boses.

“Ah… oo. Nasabi naman niya. Nabanggit lang niya ng konti,” pagsisinungaling niya. “Nakalimutan ko lang.”

Pagkababa ng tawag, tuloy-tuloy na tumulo ang mga luha niya.

Kinulong niya ang sarili sa opisina niya sa kumpanya nang araw na iyon. Sinubukan niyang mag-focus sa mga reports, pero hindi siya makapag-concentrate. Ang mahinang tunog ng ulan sa bintana ay parang sumasalamin sa lungkot niya.

Biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Orion, maputla ang mukha at halatang problemado.

“Eloise, we need to talk,” nanginginig ang boses niya.

Agad tumayo si Eloise.

“Ano na naman ’to, Orion? Anong kalokohan na naman ang ginawa mo?”

Isinara niya ang pinto at sumandal sa mesa, parang nawawalan ng lakas ang mga tuhod.

“May nagawa akong malaking problema, Eloise,” mabilis niyang sabi. “Pumasok ako sa isang malaking sugal… high stakes. Natalo ako. Ginawa kong collateral ang kumpanya at… at natalo ko.”

Nanlaki ang mga mata ni Eloise.

“Ano?” malakas niyang sabi. “Nababaliw ka ba? Ang kumpanya lang ang meron tayo!”

“Sigurado akong mananalo ako, pero pumalpak,” sabi ni Orion habang hinihimas ang buhok niya, pawis na pawis. “Para mabawi ang mga papeles, umutang ako sa mga loan shark. Ngayon, tinatakot nila ako… pati tayo.”

Napahawak si Eloise sa bibig niya, hindi makapaniwala.

“Wala ka talagang utak minsan, Orion,” sabi niya, nanginginig sa galit.

Nagpatuloy si Orion, halos mabasag ang boses.

“Sabi nila kapag hindi ako nagbayad agad, hahabulin nila ang pamilya. You’re in danger, Eloise. Si Papa… si Mama… lahat tayo.”

“Si Papa…” mahina niyang sabi habang napapikit. “Alam mo kung ano mangyayari kapag nalaman niya ’to. Hindi na kakayanin ng puso niya ang isa pang ganyang problema.”

Tumango si Orion, may luha sa mga mata.

“Alam ko. I know. Iyon ang kinakatakot ko. Hindi niya puwedeng malaman ang problema, Eloise.”

Sumabog ang galit ni Eloise.

“Kailan ka ba matututo, Orion?” sigaw niya, halos maiyak. “Ikaw ang panganay! Pagod na pagod na ako sa pag-aayos ng mga gulo mo. Ako lagi ang sumasalo! Ako lagi ang naglilinis ng kalat mo!”

Yumuko si Orion, nahihiya.

“Alam ko… nagkamali ako…”

“Nagkamali?” malakas niyang hinampas ang mesa. “Hindi sapat ang salitang ’yan!” Lumapit siya at tinitigan siya nang diretso. “Magkano ang utang mo?”

Nag-atubili si Orion. Parang natatakot siyang sabihin ang halaga.

“Kasama ang interes… 30 million pesos.”

Parang umikot ang mundo ni Eloise. Napaatras siya ng isang hakbang, tulala.

“T-Thirty million?” Halos mawalan siya ng hininga. “Orion, papatayin talaga kita! Galit na galit ako ngayon!”

Hindi na siya nakapag-isip. Tumama ang palad niya sa pisngi ng kapatid.

“Sobra na ’yang bisyo mo! How are we supposed to get that kind of money?” Umiiyak na siya. “Wala tayong ganyang halaga sa cash flow. Kapag may malaking galaw sa account, mapapansin ni Papa. Alam mo kung ano ang ibig sabihin nun!”

Tinitigan siya ni Orion, namumula ang pisngi. Mas masakit ang hiya kaysa sa sampal.

“Hindi ako nag-isip… akala ko mananalo ako…”

“Iyon nga ang problema!” sigaw niya. “Hindi ka nag-iisip! Basta ka na lang gumagawa ng desisyon, tapos kami ang nagbabayad. Ako ang sumasalo, tayo ang nadadamay!”

Bumagsak ang mabigat na katahimikan sa pagitan nila. Hinihingal si Eloise, magulo ang isip. Galit siya, sugatan, pero may isang katotohanang hindi niya kayang itanggi: mahal niya ang kapatid niya. Kahit gaano pa ito ka-troublemaker.

Pumikit siya at pinunasan ang luha.

“Ako ang aayos nito,” mahina niyang sabi.

“Ano? Paano?” nanginginig na tanong ni Orion. “Wala nang paraan, Eloise. There’s no way out.”

Biglang pumasok sa isip niya ang isang alaala. Parang malamig na hangin na dumaan sa likod niya.

Ang card.

Ang itim na card na iniwan sa tabi ng kama. Ang akala niya noon ay simbolo ng pagmamahal ni Pascal.

Bumilis ang tibok ng puso niya.

“Alam ko na ang gagawin ko,” matatag niyang sabi. “Pascal, patawarin mo ako.”

Naguguluhan si Orion.

“Ano’ng ibig mong sabihin?”

“Huling beses na ’to na tutulungan kita. Naiintindihan mo?” malamig na sagot niya. “May ipapangako ka muna sa akin. Magpapagamot ka. Rehabilitation. Hindi ka na magsusugal ulit. Ever. Promise me.”

Tumango si Orion, desperado na.

“I swear, Eloise. I swear in the name of Mama.”

Huminga nang malalim si Eloise at tumingin nang diretso sa kapatid.

“Ngayong gabi, dadalhin mo ako sa pinagkakautangan mo.”

Mabigat ang gabi nang makarating sila sa address. Isang lumang bodega sa gilid ng lungsod. Amoy kalawang at gasolina ang paligid, may maririnig na malalayong tunog ng motor. May dalawang malalaking lalaki sa entrada, puro tattoo at seryoso ang mga mukha.

Mahigpit na hinawakan ni Eloise ang kamay ni Orion at pumasok. Parang lalabas ang puso niya sa kaba, pero pinanatili niyang mataas ang ulo.

Sa loob, may isang lalaking nakaupo sa likod ng mesa. Malamig ang mga mata, may sigarilyo sa kamay. Tinitingnan sila na parang hayop na naghihintay.

“So…” dahan-dahan niyang sabi habang nagbuga ng usok. “Dinala mo ang kapatid mo para ayusin ang kalokohan mo.”

Nanginginig si Orion, pero si Eloise ang nagsalita.

“Nandito ako para bayaran ang utang.”

Napangiti nang pahilis ang lalaki.

“Ang 30 million pesos ay hindi biro, miss. Sigurado ka bang kaya mo?”

Dahan-dahang binuksan ni Eloise ang bag niya. Kinuha ang itim na card at inilapag sa mesa.

“Swipe mo na.”

Tumaas ang kilay ng lalaki. Kinuha niya ang terminal at ipinasok ang card. Ilang segundo ang lumipas bago nag-confirm ang transaksyon. Mahina siyang natawa.

“Impressive. Ang ganda mo na, ang generous mo pa,” sabi niya habang inaabot pabalik ang card. “Swerte ng kapatid mo sa ’yo.”

Walang sagot si Eloise. Kinuha niya ang card, hinawakan ang braso ni Orion at hinila ito palabas. Ang bilis ng tibok ng puso niya.

Paglabas nila, sinalubong siya ng malamig na hangin ng gabi. Pero hindi nito napakalma ang magulong pakiramdam sa dibdib niya.

Naniniwala siyang tama ang ginawa niya. Nailigtas niya ang kapatid, naprotektahan ang pamilya, naiwasan ang mas malaking gulo.

Hindi niya alam na sa pag-swipe niya ng card na iyon, may binuksan siyang pinto sa mga pangyayaring tuluyang magbabago sa kapalaran niya.