Chapter 4

Sa mansyon ng pamilya Herrera, nakaupo si Felix sa kanyang malaking upuan sa dulo ng hapag-kainan. Kahit halata na ang edad at ang sakit na unti-unting kumakain sa lakas niya, tuwid pa rin ang tindig niya. Ang mga mata niya ay matalim pa rin, parang kayang kontrolin ang buong silid. Sa tabi niya, si Amelia, ang asawa niya, tahimik na nagmamasid. Kita sa mukha nito ang pag-aalala sa kalagayan ng matanda.

Sa kabilang bahagi ng mesa, si Philip, ang anak ni Felix, at ang asawa nitong si Hazel, na madrasta ni Locklan, ay palihim na nagkakatinginan.

Nang makaupo na ang lahat, itinaas ni Felix ang baso ng alak. Pero hindi siya nag-toast. Sa halip, nagsalita siya, mabigat at diretso ang boses.

“Para sa magiging apo ko sa tuhod,” anunsyo niya. “Kailangang magpakasal agad si Locklan.”

Si Amelia ang unang umalma. Bahagya siyang yumuko, halatang nahihirapan.

“Felix, hindi mo puwedeng pilitin ang apo natin,” mahinahon niyang sabi, pero may lungkot sa tinig. “May karapatan siyang pumili para sa sarili niya. Alam mong bata pa lang siya, sinasabi na niyang ayaw niya ng kasal.”

Ipinatong ni Felix ang nanginginig niyang kamay sa mesa. Kita ang mga litid sa kamay niya, pero matatag pa rin ang boses.

“Wala akong pakialam,” malamig niyang sagot. “Ang pamana ng Herrera, kailangan may legal na tagapagmana. Para ma-validate ang mana, alam ni Locklan na kailangan niyang magpakasal at magkaroon ng anak sa legal niyang asawa. At dapat tumagal ang kasal nang hindi bababa sa isang taon.”

Napabuntong-hininga si Amelia at napayuko, parang hindi na kayang kontrahin ang katigasan ng asawa.

“Kinukulong mo ang buhay niya sa mga kondisyon…”

“Hindi ’yan simpleng rules,” putol ni Felix. “Mga kondisyon ’yan. Kung hindi susundin ni Locklan, mapupunta ang lahat sa pinsan niya.”

Inayos ni Philip ang suot niyang amerikana at bahagyang sumandal pasulong.

“Tama lang naman,” sabi niya, parang matagal nang handa ang sasabihin. “Choice naman ni Locklan ang buhay na gusto niya.”

Sumingit si Hazel, may malamig na ngiti.

“Kailangan niyang maintindihan na hindi lang siya ang mahalaga dito. It’s about the family.”

Tinignan sila ni Amelia nang may dismaya, halos maluha ang mga mata.

“Puro pera ang iniisip ninyo. Buhay ng tao ang pinag-uusapan natin. At apo mo rin si Caleb, anak mo rin si Andres, Felix.”

Lalong bumigat ang hangin sa silid.

Biglang narinig ang mga hakbang sa hallway. Lumitaw si Locklan sa may pintuan. Halatang pagod sa biyahe, pero buo pa rin ang presensya. Sanay siyang tinitingnan at hinuhusgahan.

Natahimik ang lahat at sabay-sabay siyang tinignan.

“Mukhang dumating ako sa gitna ng trial,” sabi niya, paos ang boses at may halong sarkasmo.

Napilitang ngumiti si Hazel.

“Pinag-uusapan lang namin ang future mo, Locklan.”

Bahagyang kumunot ang noo niya at napatawa nang maikli.

“Pinag-uusapan? I would call it something else.” Lumapit siya sa mesa at hinawakan ang sandalan ng isang upuan habang nakatingin kay Hazel.

Biglang hinampas ni Felix ang mesa. Umalingawngaw ang tunog.

“Maupo ka. Kailangan kitang kausapin.”

Umupo si Locklan, hinila ang upuan nang may konting inis.

Diretso ang tingin ni Felix.

“Alam mo ang kondisyon. Para makuha mo ang mana at manatili kang namumuno sa mga kumpanya, kailangan mong magpakasal. At bigyan mo ako ng apo sa tuhod.”

Napatawa si Locklan nang maiksi, pero mapait.

“Seriously, Lolo? Ilang beses na natin ’to pinag-usapan.” Umupo siya nang mas komportable at tumingin sa matanda. “Hindi ko ’yan gusto. At hindi ko gugustuhin. I’m perfectly fine with my life.”

Sumingit si Philip, medyo tense ang tono.

“Hindi ito tungkol sa gusto mo, Locklan. It’s your duty.”

Agad lumingon si Locklan sa kanya. Matalim ang tingin at halata ang lumang sama ng loob.

“Duty?” malamig niyang tanong. “Ikaw ang magsasalita tungkol sa duty, Philip? Hindi ka nga naging maayos na ama. Hindi ka rin naging mabuting asawa.”

Biglang tumayo si Philip, galit na galit, namumula ang mukha.

“Wala kang respeto!”

Diretsong tinignan siya ni Locklan, hindi kumukurap. May mapait na ngiti sa labi niya.

“Ang respeto, pinaghihirapan ’yan. At wala kang ginawa para irespeto kita.”

Sumingit si Hazel. Yumuko siya nang bahagya sa mesa, matamis ang boses pero may lason ang tono.

“Locklan, isipin mo kung ano ang mawawala sa ’yo. The luxury, the privileges, the trips…”

Dahan-dahang lumingon si Locklan sa kanya. Kita ang galit sa bawat salita.

“Natatakot ka bang mawala ang magandang buhay mo?” matalim ang tono niya. “Sa totoo lang, alam mong hindi basta-basta mawawala ang business empire na itinayo ng Lolo ko. Hindi tulad ng kaya ng asawa mo. Baka panahon na para magtrabaho ka rin, Hazel.”

Parang binuhusan ng malamig na tubig si Hazel. Nawala ang ngiti niya. Napahawak si Amelia sa dibdib sa gulat, habang humakbang pasulong si Philip, galit na galit.

“Tama na, Locklan!” sigaw niya. “Puro galit ang kinikimkim mo. Ilang taon na ang lumipas! Move on na!”

Ngumiti si Locklan nang bahagya, malamig at parang nang-aasar.

“Para sa inyo siguro. Pero hindi para sa akin.”

Tumayo siya at hindi na pinansin ang ama at madrasta. Humarap siya kay Felix.

“Excuse me. Kailangan ko kayong makausap nang pribado, Lolo.”

Bahagyang tumango si Felix bilang pahintulot.

***

Nang gabing iyon, malayo sa mansyon, ipinarada ni Locklan ang kotse niya sa harap ng isang mamahaling condominium. Doon nakatira si Valleraine, ang girlfriend niya. Isa itong sikat na modelo, maganda, pero cold-hearted at calculative.

Sinalubong si Locklan nito ng praktisadong ngiti. Ang malinaw nitong mga mata ay mas puno ng ambisyon kaysa lambing. Nakasuot si Valleraine ng manipis na silk robe na halos hindi matakpan ang mahahabang binti.

“Mukha kang pagod, love,” sabi niya habang isinasara ang pinto.

Umupo si Locklan sa sofa at niluwagan ang necktie. Lumapit si Valleraine mula sa likod at dahan-dahang minasahe ang balikat niya.

“You’re so tense,” bulong niya malapit sa tainga nito.

Napapikit si Locklan at napabuntong-hininga.

“Matigas pa rin si Lolo tungkol sa kasal.”

“At hindi ka papayag,” sagot niya agad, kumpiyansa ang tono. Dumaan ang kamay niya sa dibdib ni Locklan. “Pero may idea ako.”

Binuksan ni Locklan ang mga mata at tinignan siya nang mabuti.

“Idea?” malamig niyang ulit. Halatang wala siyang gana.

Umikot si Valleraine at umupo sa tabi niya. Iba ang tingin niya, parang may plano na matagal nang iniisip.

“Contract marriage,” sabi niya na parang normal lang. “Isang babae na pipiliin para doon lang. She can carry the child.”

Kumunot ang noo ni Locklan.

“Carry the child?” tuyo ang boses niya. “Pumunta ako dito para mag-relax, hindi para sa ganitong usapan. Ayoko ngang maging ama, lalo na ang magpakasal.”

“Huwag kang magalit,” mahinahon pero kalkulado ang tono ni Valleraine. “Hindi ako pwedeng magkaanak ngayon, alam mo ’yan. May problema ako sa katawan, at ayoko ring maapektuhan ang career ko. But you can meet the condition. Magpakasal ka sa iba, magpanggap na perfect couple tapos magkaanak. After one year, get a divorce. Tapos tayo na ang magpapakasal. No problem with your grandfather. We’ll hire a nanny. Maayos ang lahat kapag ganoon, ‘di ba.”

Matagal siyang tinignan ni Locklan, nakatikom ang panga.

Bigla niyang hinawakan ang braso ni Valleraine at hinila ito palapit sa kanya.

“Hanggang dito lang ang topic na ’yan,” mababa pero mariin ang boses niya. “Ayoko nang marinig ’yan. I just want to forget tonight.”

Ngumiti si Valleraine, tila nasiyahan na iba ang atensyon na nakuha niya. Lumapit siya nang mas malapit at hinaplos ang leeg ni Locklan.

“Relax,” bulong niya. “Let me take care of you.”

Sumandal si Locklan sa sofa at pumikit. Hinayaan niyang maibsan ang tensyon sa katawan niya sa paraan na alam nilang dalawa.

Naghalo ang mabibigat na buntong-hininga at mahinang ungol sa loob ng condo. Wala iyong pagmamahal. Para kay Locklan, iyon ay pagtakas. Para kay Valleraine, isa iyong paraan para manatili sa kontrol.