Chapter 5

Dalawampung araw na ang lumipas mula nang gabing iyon na, hindi niya alam, naibigay ni Eloise ang sarili sa isang lalaking hindi niya kilala. Mula noon, hindi na siya kinausap ni Pascal. Ang mga message niya ay walang sagot, at ang mga tawag niya ay diretso sa voicemail. Ang katahimikan ay naging mabigat na pasanin.

Ang magiging biyenan niya ang nagsabi kung kailan uuwi si Pascal.

Paulit-ulit na umikot ang impormasyong iyon sa isip ni Eloise habang tinatapos niya ang trabaho sa opisina. Mabilis ang tibok ng puso niya, halo ang pag-asa at takot. Kailangan niya itong makita. Kailangan niya ng paliwanag.

Pero may mas mahalagang bagay na bumabagabag sa kanya.

Sa mga nakaraang araw, napapansin niyang iba ang pakiramdam ng katawan niya. Delay ang menstruation niya. Madalas siyang mahilo at masuka. At palagi siyang inaantok.

Pagkalabas niya ng opisina, huminto siya sa isang botika at bumili ng pregnancy test.

Habang nasa kotse, nakahawak ang isang kamay niya sa manibela at ang isa ay dahan-dahang napunta sa tiyan niyang patag pa rin.

“May baby na kaya dito?” mahina niyang sabi, kinakabahan pero may munting ngiti. “Hindi ko pa plano ngayon… pero kung positive, magiging masaya ako. Kasi anak ka ng taong mahal ko.”

Mabagal ang biyahe pauwi. Parang ang bawat traffic light ay sinusubok ang pasensya niya.

Pagpasok niya sa bahay, nadatnan niya ang ama niyang si Francis na nakaupo sa sala at may hawak na cellphone. Lumiwanag ang mukha nito nang makita siya.

“Kumusta ang araw mo, Pearl ko?” tanong nito, gamit ang paborito niyang tawag dito.

Lumapit siya at hinalikan ito sa noo.

“Ayos naman, Papa. Everything’s under control.”

Kita sa mga mata ng ama ang pagmamalaki.

“Sobrang proud ako sa ’yo, anak. Ikaw ang pinakamahalagang hiyas sa buhay ko. Sana tularan ka ng kapatid mo. Magaling na engineer si Orion, pero wala talagang disiplina.”

Ngumiti si Eloise, kahit may kaba sa dibdib.

“Papa, mag-relax ka lang. Huwag mong isipin masyado ang kapatid ko. Magiging maayos din si Orion, promise.”

“Sana nga,” malalim na buntong-hininga nito.

Umakyat siya sa kwarto at isinara ang pinto. Inilapag ang bag sa upuan at tumingin sa salamin sa loob ng closet. Kita ang kaba sa mukha niya. Awtomatikong napunta ang kamay niya sa tiyan.

“Sana positive,” bulong niya sa sarili.

Kinuha niya ang test mula sa bag at umupo muna sa kama para huminga nang malalim bago pumasok sa banyo.

Pagkalipas ng ilang minuto, lumabas siya ng banyo na parang lalabas ang puso sa dibdib. Pabalik-balik siyang naglakad habang tinitingnan ang orasan. Ang limang minuto ay parang isang oras.

Nang matapos ang oras, bumalik siya sa banyo. Halos hindi siya makahinga habang kinukuha ang test gamit ang nanginginig na kamay.

Dalawang guhit.

Napahikbi siya.

“Positive…” bulong niya, habang napapangiti at umiiyak nang sabay. “Oh my God… buntis ako.”

Umupo siya at matagal na tinitigan ang test. Halo-halong emosyon ang naramdaman niya. Inisip niya ang isang maliit na sanggol, may malinaw na mata gaya niya at mukha ni Pascal. Napuno siya ng inosenteng pag-asa.

“Sasabihin ko sa kanya bukas. Siguradong matutuwa si Pascal. He’ll be the best dad,” sabi niya nang mahina, puno ng pangarap.

Kinabukasan, nagpunta siya sa clinic para magpa-transvaginal ultrasound.

“Ma’am, paano po ang bayad?” tanong ng receptionist.

“Card,” sagot ni Eloise habang binubuksan ang bag at kinukuha ang wallet. May maliit siyang ngiti. “Gagamitin ko ang card ni Pascal para sa first expense ng baby namin. Lagi niyang sinasabi na kapag nabuntis ako, siya ang bahala sa lahat.” Mahina ang boses niya, puno ng lambing.

Tinanggap siya ng obstetra nang maayos.

“Ready na tayo, Eloise?” sabi ng doktora habang tinuturo ang higaan.

Humiga siya, hindi mapakali ang tibok ng puso. Sa monitor, may lumabas na maliliit na imahe. Inayos ng doktora ang device.

“Nakikita mo?” mahinahon nitong tanong. “Iyan ang baby mo.”

Hindi napigilan ni Eloise ang pag-iyak.

“Grabe… ang sarap sa pakiramdam na may buhay sa loob ko. Okay po ba siya?” nanginginig niyang tanong.

“Oo, normal ang lahat,” nakangiting sagot ng doktora. “Kailangan mo na magsimula ng prenatal checkups. Pero don’t worry, maayos ang paglaki niya.”

At sa sandaling iyon, buong-buo ang paniniwala ni Eloise na nagsisimula ang pinakamagandang yugto ng buhay niya.

Muling napaiyak si Eloise, pero tahimik lang. Dahan-dahan niyang ipinatong ang dalawang kamay sa kanyang tiyan at bumulong, basag ang boses sa emosyon.

“Baby, you are such a beautiful gift from God. Regalo ka sa amin. At magkakaroon ka ng pinaka-mabait at pinaka-loving na mga magulang. I love you, baby.”

Kinagabihan, maingat siyang nagbihis. Pumili siya ng isang eleganteng damit, bagay sa espesyal na sandaling haharapin niya. Inilagay niya sa loob ng bag ang pregnancy test at ang medical exam result. Para sa kanya, iyon ang patunay ng kinabukasang dinadala niya sa kanyang sinapupunan.

Nag-drive siya papunta sa apartment ni Pascal. Habang papalapit, lalong bumibilis ang tibok ng puso niya.

Sumakay siya sa elevator, halos pigil ang paghinga. Nang pindutin niya ang doorbell, pakiramdam niya manghihina ang mga tuhod niya.

Pagbukas ng pinto, si Pascal ang bumungad. Sarado ang mukha nito at malamig ang mga mata.

“Eloise,” sabi niya, tuyo ang tono.

Pinilit niyang ngumiti kahit nanginginig ang loob niya. “Love… I missed you. Kailangan nating mag-usap,” sabi niya at bahagyang lumapit para halikan ito.

Bahagyang umatras si Pascal, walang sinabi. Pumasok siya sa loob. Muli niyang napansin ang apartment na sobrang ayos at malinis, gaya ng dati.

“Okay ka lang ba?” tanong ni Eloise, may pag-aalala.

“Pagod ako, Eloise. Kung pwede, make it quick,” sagot ni Pascal habang naupo sa sofa.

Umupo siya sa tapat nito. Huminga siya nang malalim, binuksan ang bag, at inilabas muna ang pregnancy test. Inilapag niya iyon sa mesa sa pagitan nila. Halos marinig niya ang lakas ng tibok ng puso niya.

“Pascal… buntis ako,” sabi niya, nangingilid ang luha pero may halong pag-asa ang mga mata. “We’re going to have a baby.”

Sandaling natahimik ang buong sala. Hinanap niya sa mukha nito ang kahit kaunting saya o gulat man lang.

Pero ang sumunod ay galit.

“Pregnant?” biglang tumayo si Pascal, puno ng galit ang boses. “Huwag mong sasabihin sa akin na anak ko ’yan!”

Napakurap si Eloise, hindi makapaniwala.

“Anong ibig mong sabihin? Siyempre, sa 'yo ’yan!” sagot niya, halos maiyak. “This is not funny, love.”

Kinuha ni Pascal ang test sa mesa at padabog iyong ibinato sa kanya.

“Huwag mo akong gawing tanga! Nakipag-sex ka sa iba tapos gusto mo akong magpaka-ama sa batang ’yan?”

Parang sinaksak ang puso niya sa mga salitang narinig. Tuluyan nang pumatak ang mga luha niya.

“Bakit ka ganyan magsalita?” tanong niya, nanginginig. “Pascal, what’s wrong with you?”

Lumapit si Pascal at marahas siyang hinawakan sa mga braso.

“May ibang lalaking nakasama ka. Hindi ko anak ang batang ’yan!”

“Ibang lalaki?” halos pabulong niyang ulit. “Anong sinasabi mo? Ikaw lang ang kasama ko. I never cheated on you. Hindi kita niloko.”

“Sinungaling!” sigaw ni Pascal bago siya itinulak pabalik sa sofa. “Huwag mo akong lokohin sa mukha mong inosente. You betrayed me!”

Umiiyak, lumapit si Eloise at niyakap siya, desperado.

“Please, tama na. I saved myself for you. Ikaw lang. Tapos ngayon tatakbuhan mo ako dahil sa responsibilidad?”

Hinawakan ni Pascal ang mukha niya. Galit ang itsura nito, pero ang totoo, mas nangingibabaw ang galit niya sa sarili dahil sa nawalang promotion sa trabaho. Pinilit niyang ituloy ang sarili niyang kwento.

“Responsibilidad? Iniwan kita sa suite ng hotel para kumuha ng surprise. Tinawagan ako ng nanay ko, sabi masama raw pakiramdam niya, kaya pumunta ako sa kanya. Hindi kita ginalaw. So stop lying.”

Parang nanghina ang mga tuhod ni Eloise. Nanikip ang dibdib niya. Nagulo ang isip niya habang pilit binabalikan ang mga alaala ng gabing iyon. Naalala niya ang alak, ang kakaibang init ng katawan niya, at ang huling alaala niya na may bumulong na siya raw ay “so tight.”

Nanlamig ang likod niya.

“Hindi… hindi pwede…” mahina niyang sabi.

Patuloy ang pag-agos ng luha niya, pero ngayon may halong takot. May mali sa gabing iyon. May kulang sa alaala niya. At ang mga sinabi ni Pascal ay lalo lang nagpalalim sa sugat niya.

“Pascal… hindi ka pa ba ready maging ama? Is that it?” tanong niya, halos wala na sa sarili.

Bigla siyang hinila ni Pascal sa mga braso at kinaladkad papunta sa pinto.

“Tama na!” sigaw niya. “Habang ako nahihirapan sa labas, ikaw naman nakikipaglandian sa kung sino. Get out of my life!”

Itinulak siya palabas ng apartment at malakas na isinara ang pinto.

Napabagsak si Eloise sa sahig ng hallway. Nanginginig ang buong katawan niya. Nanlalabo ang paningin niya sa sobrang shock.

“Kanino ang batang dinadala ko?”

“Sino ang lalaking nasa gabing iyon?”

Paulit-ulit na umalingawngaw ang mga tanong sa isip niya, parang malalakas na sigaw sa gitna ng tahimik at malamig na corridor.