LOGIN"And why do you want to see the CCTV records?""Gusto ko pong malaman kung sino ang nakasalamuha nito bago siya pumanaw."Bahagyang naantig ang damdamin ni Prof. Fredd. Dahil ang totoo, mayroon din siyang pagdududa noong biglang namatay si Dastan Narvaez. Bagama't mainitin ang ulo ni Dastan, naging katotohanan na ang pagkawala ng Narvaez Empire. Matapos siyang magkasakit, unti-unti nang naging maayos ang kanyang kalagayan. Bakit bigla na naman itong nagalit nang husto at umabot pa sa puntong inatake ito?Ngunit noong panahong iyon, wala namang ibang nakitang kakaiba sa katawan ni Dastan Narvaez, kaya mabilis ding nawala ang pagdududang iyon.Ang kahilingan ni Audrey na makita ang CCTV ay nagpapahiwatig na mayroon din siyang pagdududa sa pagkamatay ng huli.Gayunpaman, dahil hindi naman ipinaliwanag ng dalaga, hindi na rin siya nakapagsalita pa tungkol dito.Pagkatapos ng lahat, napakabigat na bagay nito.Ngunit..."Maaari kitang samahan sa record room, ngunit tiyak na wala na ang mga
Inakala ni Elliott na nag-aalinlangan siyang makipag-usap sa kanya dahil sa usapin tungkol kay Stephano, kaya sinabi niyang, "Wala kaming alam ni Mommy sa nangyari kay Daddy bago pa man ito mangyari.""Alam ko."Natigil sandali si Elliott, tapos ay sinabi, "Hindi maganda ang kalusugan ni Mommy. Nawalan siya ng malay kahapon at dinala na agad sa ospital kaninang umaga. Kung may alam ka man, can you please not tell mom? Natatakot akong hindi niya ito kakayanin.""Ayos lang po ba si Auntie?" Nag-alalang tanong ni Audrey."Ayos naman siya sa ngayon; pinagpapahinga lang siya ng doktor.""Sige, naiintindihan ko. Pwede ka nang umalis."Tumango si Elliott, gustong magpaalala na alagaan niya ang sarili, ngunit pinigilan niya ito, "Aalis na ako.""Sige, paalam."Sumakay si Elliott at umalis.Seryoso at tahimik ang sementeryo, tila puno ng lungkot at pangungulila ang hangin mismo.Sobrang bigat ng pakiramdam ni Audrey habang naroon, at ang pag-iisip kay Marco ay nagdudulot ng matinding kirot sa
“Esme, bakit ka umiiyak? Namimiss mo ba ang Mama mo?” Bigla ring lumuha si Delia. “Anak ko, huwag ka nang umiyak. Mahina ka pa kasi noon. Sabi ng Lolo mo, lalakas ka lang kung doon ka palalakihin sa probinsya. Kapag nagbente anyos ka na, babalik ka ulit sa piling ng mama mo.” Mahigpit na niyakap ni Esmeralda si Delia at humagulgol. Ang lahat ng lungkot at sakit na matagal niyang itinago ay sa piling lamang ng kanyang ina malayang nailalabas. Alam ni Tita Windy na dahil ito kay Marco kaya umiiyak si Esmeralda, kaya lumingon ito at palihim na pinunasan din ang sariling luha. Naapektuhan din niyon si Audrey, at ang matibay na anyong ipinapakita niya ay biglang bumigay. Agad na dumaloy ang luha sa kanyang mga mata. Kinagat niya ang kanyang labi upang pigilan ang sarili na humagulgol. Sa gitna ng malabong paningin, may nag-abot sa kanya ng malinis na panyo. Lumingon si Audrey at nakita si Elliott na namumugto rin ang mga mata. Tinanggap niya ito habang nanginginig ang tinig. “Salamat
“Esther.” Hinawakan at dahan-dahang inalog ni Delia ang manggas ni Audrey, nakatingin rito nang parang bata na nagmamakaawa.Kahit alam niyang bunga lang ito ng pagkalito, mahirap pa rin para kay Audrey na tanggapin ang paghahanap ng mapapangasawa para kay Marco—dahil siya mismo ang tunay na asawa nito.Kaya dahan-dahan siyang sumagot, “Bata pa po si Marco. Hindi pa ba masyadong maaga para maghanap na siya ng mapapangasawa?”Tumingin muna si Delia kay Vior bago sumagot, “Mahirap nang makahanap ng ganitong kabuting babae. Kapag pinalampas mo ito, wala ka nang makukuha pa. Hindi naman kulang sa pera ang pamilya Narvaez—kaya natin siyang palakihin dito sa atin. Sige na, tawagan mo na Marcus, para ipaalam sa kanya ito!"Hindi naka-imik si Audrey.Nang makitang tila hindi pa rin pumapayag si Audrey, binawi ni Delia ang hawak at seryosong nagsabi, “Esther, bilang ina ni Marco, tungkulin mong humanap ng mapapangasawa niya, kaya dapat lang na ngayon pa lang ay mapaghandaan mo na ito.”Napa-is
Sa bahay sa labas ng siyudad.Pinindot ni Audrey ang doorbell. Binuksan ito ni Windy at nakita ang mga hindi kilalang mukha. “Sino po sila?”Nagpakilala si Audrey, “Ako po si Audrey Santillan, asawa ni Marco Montezides.”Nagulat si Windy. “Ikaw ang asawa ng young master?”Tumango si Audrey.“Matalik ko pong kaibigan si Audrey, at siya naman po ang aming driver,” maikling pagpapakilala ni Vior sa sarili at kay Reon.Puno ng tuwa ang mukha ni Windy habang nakatingin kay Audrey. Habang nakatingin ay namumuo ang luha sa kanyang mga mata. Agad niyang inalis ang tingin at pinunasan ang luha, sabay pagsabi, “Halina po kayo sa loob.”Pumasok si Audrey.Agad na nagdala ng tsinelas si Windy at inilabas ang mga dala nilang regalo. “Maupo po kayo.”Nang makapasok sa sala, nakita ni Audrey ang isang matandang puro puti na ang buhok na nakaupo sa sofa at nanonood ng telebisyon. Nagpapalabas ito ng opera, at sumasabay pa ito sa tono habang nakataas ang daliri.Lumapit si Windy sa matanda at hinawak
Nagkuyom lang ng labi si Sylvio at hindi sumagot. Alam niyang may pagtingin si Elliott kay Audrey, ngunit hindi naman ito gumawa ng anumang hindi nararapat. Kahit noong nalaman niyang wala na si Marco, nanatili itong tapat at tahimik na nag-aalaga sa kanya. Ang taong may ganitong katangian ay hindi magpapahuli sa kawalan ng pasya. Sa katunayan, dahil nga napakahusay ni Elliott ay minsan ay naiinggit siya rito. Kung hindi dahil sa panganib, hindi niya ito pakikialaman—gaya ng ginawa niya kay Julian. *** Nang magising si Stephano, wala na si Esmeralda sa bahay. Tinawagan niya si Dunio at nalaman na nawalan daw ng malay ang asawa at nasa ospital na ito. Agad niyang inutusan si Dunio na sunduin siya. Itinulak ni Dunio si Stephano papasok sa silid ng pasyente. Maagang nagising si Esmeralda, namumula at namamaga ang mga mata—malinaw na umiyak ito nang husto. "Hon, ayos ka lang ba?" Nang makita ni Esmeralda ang paglapit ni Stephano gamit ang kanyang wheelchair, agad siyang tumalikod
"I'll leave this matter to you." Ani Marco kay Carlos. Tumango si Carlos. "Huwag ho kayong mag-alala boss, ako ng bahala."Tumango si Marco at inangat ang sarili mula sa pagkakaupo sa damuhan at tinungo ang sasakyan. Nakasunod si Sierra sa lalaki, nang masinagan ito ng araw ay doon napansin ni Si
Hapon na nang tumawag si Gwen. "Good afternoon, Ms. Sierra. I'm sorry that I informed you late, but the shareholders' meeting is over just yesterday." Aniya. "And Mrs. Adamson was the one I instructed to attend in behalf of you." Tumango si Sierra. "Okay, then what's the result?" "Sa shareholders
"Thank you so much!" Halos lumundag si Sierra sa tuwa. Tumayo siya at maingat na inilagay ang kwentas sa kahon nito. Lumingon siya kay Carlos upang paalalahanan ito. "Carlos, please keep an eye on this necklace. Mahalaga ito sa akin kaya pakiusap, pakiingatan ito ng mabuti."Bawat salitang binitawa
Lumabas ang driver ay galit na hinarap ang sasakyang nakabangga. "Paano ka ba nagmamaneho? Nakapikit? Hindi mo ba alam na nasa maling lane ka na?!" Galit na galit si Adriana. Lumabas siya ng sasakyan, padabog na isinara ang pinto, at sumigaw sa driver, "how dare you shout at me like that?! Ikaw an







