LOGINTinulungan siya ng nars at ni Audrey na umakyat sa kama.Sinuri ng doktor ang kalagayan niya. Nilinis ng nars ang dugo sa likod ng kamay niya at ibinalik ang dextrose. Pagkatapos magbilin ng doktor na kailangan niyang magpahinga nang mabuti, lumabas na sila.Nakaupo si Audrey sa gilid ng kama, gustong magpakalma sa kaibigan pero alam niyang walang salitang makakapagpagaan ng loob nito, kaya nanatili na lang siyang tahimik sa tabi niya.Unti-unting tumahimik si Vior. Nakatingin siya nang walang kibo sa puting kisame. "May asawa na siya. May asawa na siya. Sinabi niyang mahal niya ito..."Habang nagsasalita, dumadaloy ang luha mula sa gilid ng kanyang mata hanggang sa buhok.Kumuha si Audrey ng panyo at pinunasan ang luha nito. Ilang beses siyang bumuka at sumara ang bibig, hindi alam ang sasabihin. Sa huli, nakapagsalita rin siya. "Kalimutan mo na siya."Tumigil sandali si Vior, dahan-dahang lumingon kay Audrey. "Kung sasabihin kong kalimutan mo si Marco, kaya mo ba siyang kalimutan?"
Maya-maya pa, lumabas na ang doktor. "Nang dinala siya rito, mahina na ang tiyan niya. Bakit pa siya kumain ng maanghang? Dahil dito, nagdugo ang tiyan niya at lalong nasira ang kanyang kalusugan."Nag-alalang tanong ni Audrey, "May mangyayari ba sa kanya?""Lumala ang sakit ng tiyan niya. Kailangan niyang mag-ingat nang husto simula ngayon, kung hindi, baka magkaroon ito ng butas.""Salamat po, Doktor."Sa loob ng kwarto ng pasyente.Dahan-dahang nagising si Vior. Ang una niyang nakita ay ang karayom ng dextrose. Unti-unting luminaw ang kanyang paningin, at nakita niya ang mukha ng lalaking matagal na niyang hinahanap. Namangha siya at napangiti. "Sylvio."Nang makitang akmang babangon si Vior, agad siyang inalalayan ni Audrey at nilagyan ng unan sa likuran. "Sabi ng doktor, kailangan mong magpahinga."Hinawakan ni Vior ang kamay ni Audrey. "Nahanap ba ng asawa mo si Sylvio?"Paano niya sasagutin iyon?Ang asawa niya at si Sylvio ay iisa.Sumagot ang malalim na boses ng lalaki. "Kung
Alam ni Audrey na laki sa layaw si Vior, bawat kilos may nakaabang na aalalay o tutulong. Ngunit hindi niya lubos akalain na pagtitiisan nitong tumayo sa labas ng opisina ng lalaking iniibig nito para lamang mapansin. Nakaramdam siya ng awa kaya hinagod niya nang dalaga. "Masyado kang maagang pumunta rito, kumain ka man lang ba?" Umiling si Vior. "I miss him so much, Drey-drey... Alam kong gusto niya ako. Gusto ko lang siyang makita, kahit sa malayo man lang. Sa tingin mo ba may iba na talaga siyang babae, kaya ayaw na niya akong makita kahit sandali?" Isinandal ni Vior ang ulo niya sa balikat ni Audrey habang dumadaloy ang luha. Narinig ni Audrey ang hikbi nito at alam na hindi niya ito kayang patahanin nang salita lang. Kaya ang sabi niya, "kumain na lang tayo?" Niyakap ni Vior si Audrey. Ang isiping may iba nang babae si Sylvio ay parang tinutusok ng karayom ang kanyang puso. Tuloy-tuloy ang kanyang luha. "Pagpahingahin mo muna ako sandali. Namanhid pa ang mga binti ko." "Sige
[Anyway, Drey-drey, taga-Laguna ka naman, hindi ba? Wala ka bang narinig tungkol kay Sylvio?]Gumapang ang guilt sa kaibuturan ni Audrey.[Maingat naman ako, kaya normal lang na hindi mo alam. Ako mismo ang pupunta para hulihin siya. Magandang pagkakataon na rin para makita ko ang dalawang anak ninyo.][Anong oras ang lipad mo bukas? Susunduin kita.][Sasabihin ko sa'yo pagkatapos kong bumili ng tiket.][Okay]Ibinalik ni Audrey ang telepono.Lumabas si Marco mula sa banyo pagkatapos maligo. Lumapit siya sa kama at nakitang tulog na ang anak. "Nagising na naman ba siya?""Hindi. Ginising lang siya ng telepono."Pumasok si Marco sa ilalim ng kumot.Nanginig si Audrey sa lamig na dala ng katawan nito. "Bakit ang lamig mo?""Maligamgam na tubig ang ginamit ko."Napangiti si Audrey nang maalala ang nangyari kanina, pero agad ding nawala ang ngiti nang maalala si Vior. "Si Vior ang tumawag."Bahagya lang tumugon si Marco."Sabi niya ang tagal ka na niyang hindi nakikita. Hinala niya na may
Kahit na medyo masigla ang pagkakataong ito, ang pakiramdam na nakakapit siya nang mahigpit at buong-pusong ibinigay ang sarili ay napakasarap talaga.Pagod ang katawan, pero sobrang saya ng puso.Siguro ganito ang tunay na pagmamahalan, kapag nakikita mo ang taong mahal mo, gusto mo palaging lumapit nang buong-buo, hanggang sa magdikit na ang lahat, at hindi pa rin sapat."Dahan-dahan lang," bulong niya."Sige." Pagkatapos, walang pag-aalinlangang yumakap at niyakap siya nang mahigpit.Hindi nagtagal, namula ang pisngi ni Audrey at naging magulo ang kanyang paghinga.Nang maging isa sila, muntik nang mapasigaw si Audrey pero natatakot siyang marinig ng anak, kaya kinagat niya agad ang kanyang labi.Masyadong maliit ang kama, at hindi sila pwedeng gumalaw nang malaya.Nakakainis talaga.Niyakap ni Marco ang bewang ni Audrey, mainit ang kanyang hininga sa batok nito, at paos na tanong, "Hawak pa ba ng anak natin ang kamay mo?"Namula si Audrey at mahinang sumagot, "Oo.""Mahimbing na b
Namula agad ang kanyang mukha sa init.Lumapit pa si Deion, at ang kanyang makintab na sapatos ay dahan-dahang tumapak sa alpombra. "Basa rin dito. Ganoon ba kasarap?"Sumunod ang tingin ni Rianna sa dulo ng sapatos nito hanggang sa mapunta sa mapusyaw na abuhin na alpombra, may bahaging naging mas maitim na abo. Alam niyang sadyang pinapahiya siya nito.Wala nang saysay ang pagtanggi sa harap ng katotohanan. Kaya naman, kahit nahihiya, sinabi na lang niya nang walang pag-aalinlangan, "Kung hindi ka nasiyahan, bakit ka umuungol nang ganoon kanina? Pareho lang tayo, Mr. Lee, bakit parang ikaw pa ang galit?"Biglang nawala ang ngiti ni Deion at kumunot ang noo. "Rianna, wala ka bang kahihiyan?""Gusto ko sanang magkaroon ng dangal, pero ibibigay mo ba sa akin? Dinala mo na ako sa ganitong kalagayan, tapos magtatanong ka pa kung may dangal ba ako? Ngayon, wala na akong pakialam sa dangal. Pera lang ang gusto ko, isang milyon. Huwag mong kalimutang ilipat sa account ko."Pagkatapos magsal
"What were you thinking just now?" Tanong ni Marco sa halip na sagutin ang tanong ni Sierra. "Wala naman." Tumingin si Sierra sa shooting range sa harap niya na parang walang nangyari. "Totoo ba ang mga baril sa kotse nila?" Sinulyapan ni Marco ang bahagyang nakakurba niyang mga daliri, saka tum
Gusto lang sanang ilapat ni Sierra ang kanyang labi sa lalaki upang patahimikin ito, subalit napamulat siya at pinamilugan ng mata nang hawakan ni Marco ang kanyang batok at idiin pa lalo ang mukha sa mukha nito. "Ummmpp!" Impit niyang ungol at sinubukang ilayo ang sarili sa lalaki. Napagtagumpaya
Inutusan ni Stevan si Sierra na sumunod sa study nito. Kinausap pa sandali ni Sierra ang mga biyenan bago tuluyang sumunod kay Stevan Montezides. Nang buksan ni Sierra ang pintuan ng study ay nakita agad niya si Stevan na nakaupo sa swivel chair nito at nagsindi ng sigarilyo. Ibinuga muna nito ang
Sinenyasan ng Senyora si Adriana na maupo sa sofa, ngayon ay pinagigitnaan na ng maghipag ang Senyora. Nagkukwentuhan pa si Sierra at ang Senyora habang naghihintay ng balita. Talaga ngang makapangyarihang ang pangalang Montezides sa bansa dahil ilang sandali lamang ang makalipas ay mayroon ng bali







