تسجيل الدخولNakataas na ang salamin ng bintana.Umatras si Yazzy nang ilang hakbang at pinanood ang pag-alis nito. Labis siyang natuwa bagama’t pilit itong itinatago.Nawalan ng alaala si Audrey at nakalimutan na si Marco. Napakagandang balita nito!Si Marco ay isang taong mayaman sa pagmamalaki. Kahit na mahal niya si Audrey, hanggang kailan kaya magtatagal ang pag-ibig na iyon na mag-isa lang ang nagmamahal?Matagal na niyang hinihintay ang pagkakataong ito, at sa wakas ay dumating na rin.May nakaraan na sila ni Marco, at naniniwala siya na sa patuloy na pagsisikap, maibabalik niya ang puso nito.Nang mawala na ang sasakyan sa paningin, lumapit siya sa bantay at nagsabi, “Pinigilan mo ako ngayon, kaya hindi ko na sasabihin kay Marco. Ngunit huwag na itong mauulit.”Bagama’t hindi narinig ng bantay ang sinabi ni Yazzy, malinaw niyang nakita ang pag-abot ni Marco ng panyo dito.Agad na nagsabi ang bantay, “Maraming salamat po sa inyong kabutihan, Miss Bernardo. Hindi na po mauulit.”Tumango nang
Mahinahong sagot ni Marco. “Hindi na.”Nagulat at nagtataka si Audrey.Nakita niyang hindi lang pinatay ni Marco ang tawag, kundi hinarang na rin ang numero. At ngayon ay ayaw pa siyang harapin. Nakita niyang hindi lang pinatay ni Marco ang tawag, kundi ay blinock na rin ang mismong numero.Bakit ito biglang naging malupit? Ano ang nangyari na hindi niya alam?Gusto niyang malaman, ngunit ayaw niyang magtanong nang diretsahan—dahil wala pa siyang maalala tungkol sa kanya.Kailangan niyang makita ang mga ito nang personal.Kaya sinabi niya, “she's already here in front. Hindi ba masama namang hindi siya papasukin?”Tumingin si Marco kay Audrey. “Gusto mo ba siyang makita?”“Hindi ko naman alam kung ano ang ugnayan niyo, pero sa tingin ko ay hindi magandang asal na basta na lang siyang pabayaan diyan.”“She's a…” Biglang tumigil si Marco, tila may naalala, at sinabi kay Reon, “tumabi ka.”Pumara ang sasakyan sa gilid ng daan.Agad na lumapit si Yazzy. Bumaba ang bintana sa likuran at lu
"You are Mommy's real children. You both came from Mommy's tummy."Inosenteng kumunot ang noo ni Sathalia at saka nagtanong, "kasya po ba ang dalawang babies sa tummy ni Mommy?"“Opo.”“Hindi po ba sobrang sakit noon?”Paano ba naman hindi masakit?Hinding-hindi niya makakalimutan ang matinding sakit noong itinulak siya pababa ng hagdan ni Adriana, ngunit… “Sobrang swerte ni Mommy dahil nakuha ko kayo ni Kuya, kaya kahit gaano pa kasakit, lahat iyon ay sulit.”Tumango si Thalia na parang naintindihan, pagkatapos ay tumagilid at tumingin kay Vester na nakatayo sa sahig, tila may naalala. “Kuya, madalas sabihin ni Lola na hirap na hirap po si Mommy noong ipinanganak ako. Ngayong ipinanganak ka na rin, sigurado po akong mas lalo pa siyang nahirapan. Kaya simula ngayon, mahalin natin nang mabuti si Mommy, okay?”Tumango si Vester. “Mahalin natin si Mommy nang sabay.”Halos matunaw si Audrey sa tuwa at labis na naantig sa kanyang dalawang anak.Hinawakan ni Vester ang kamay ni Marco at idi
Nagulat si Marco nang biglang dumilat si Audrey. Bahagyang dumaan ang guilt sa kanyang mga mata, na parang nahuli sa ginagawa.Sa sumunod na sandali, binitawan niya ito.Agad na umupo si Audrey sa kama, namumula ang mukha habang galit na nakatingin sa kanya. “Anong ginagawa mo?”Tinitigan siya ni Marco nang malalim, hindi na itinatago ang kanyang damdamin at pagnanasa. “Hindi ko napigilan ang sarili ko, napilitan akong halikan ka.”Natameme si Audrey sa sinabi nito. Hindi pa siya nakakita ng taong ganito kakapal ang mukha na magnakaw ng halik. “Kung hindi mo mapigilan ang sarili mo, pakiusap…”“Hindi na mauulit,” agad na pinutol ni Marco ang sasabihin sana niya. “Pangako.”Napahinto siya sa sinabi nito. “Doon ka na lang matulog sa kabila,” inis na sabi ni Audrey. “Sana nga ay totoo ang sinasabi mo. Matutulog na ako.”Tumango si Marco at humiga muli sa sofa.Bumaba siya, kumuha ng malamig na tubig sa ref, at naglakad-lakad sa labas ng bahay sa malamig na hangin hanggang sa humupa ang i
"Ask her yourself tomorrow, I'm sure she'll be very happy."Ngumiti si Vester. “Sige po.” Pagkatapos ay nagtago siya sa ilalim ng kumot at palihim na napangiti. Nang matapos, sumilip siya at nakitang nakaupo pa rin si Marco sa gilid ng kama. Agad siyang nagpaalala, “Dad, go. Sleep with Mommy.”Hinaplos ni Marco ang ulo ng anak. “Alright, alright, sleep tight.”“Goodnight, Dad.” Pinanood ni Vester ang pag-alis ng ama. Nang sumara ang pinto, agad siyang tumalon-talon sa kama.Makalipas ang ilang talon, humiga na rin siya at mahinahong tinakpan ang sarili ng kumot.'Mabuti kang bata, huwag kang gagalaw nang ganyan—baka biglang hindi ka na mahalin nina Mommy at Daddy'. Paalala niya sa sarili.Parang uod na gumapang siya palayo at nagtago sa ilalim ng kumot habang palihim na tumatawa.'Mommy, Daddy, sister... I have a real family!***Lumabas si Audrey mula sa banyo matapos maligo at nakitang nakaupo si Marco sa gilid ng kama habang nakatingin sa kanyang telepono. “Anong ginagawa mo rito?”
“Hindi po, ang totoo… I…” Tinitigan siya ni Marco, hinihikayat na ilabas ang tunay na nararamdaman. “Ang totoo ay ano?” Kinagat ni Vester ang kanyang labi at ibinaba ang tingin. Sa ilalim ng ilaw, kitang-kita ang mahahaba at siksik niyang pilikmata. “Mahal na mahal ko po siya.” Ngumiti si Marco. “Huwag kang mag-alala, hinding-hindi ko siya hahayaang umalis.” Tumingala si Vester. “Totoo po ba?” “Oo. Kasi hindi lang ikaw ang may gusto sa kanya, gusto rin siya ni Daddy. Pero huwag mo na itong itatago sa kanya. Kailangan mong iparamdam sa kanya na mahal mo siya, para hindi siya mag-isip na umalis. Do you agree?” Kinurap-kurap ni Vester ang kanyang malalaking mata at tumango. “Opo.” Parang may naalala pa siya at idinagdag, “Dad, bakit hindi na lang kayo magkaroon ng panibagong anak? Kapag may anak kayo, sigurado po akong hindi na siya aalis.” Nagulat si Marco. Dati, si Vester pa ang pinakatutol dito—ipinagbabawal pa nga siya nitong tumabi kay Audrey sa pagtulog dahil sa takot na ba
"Thank you so much!" Halos lumundag si Sierra sa tuwa. Tumayo siya at maingat na inilagay ang kwentas sa kahon nito. Lumingon siya kay Carlos upang paalalahanan ito. "Carlos, please keep an eye on this necklace. Mahalaga ito sa akin kaya pakiusap, pakiingatan ito ng mabuti."Bawat salitang binitawa
"What were you thinking just now?" Tanong ni Marco sa halip na sagutin ang tanong ni Sierra. "Wala naman." Tumingin si Sierra sa shooting range sa harap niya na parang walang nangyari. "Totoo ba ang mga baril sa kotse nila?" Sinulyapan ni Marco ang bahagyang nakakurba niyang mga daliri, saka tum
Gusto lang sanang ilapat ni Sierra ang kanyang labi sa lalaki upang patahimikin ito, subalit napamulat siya at pinamilugan ng mata nang hawakan ni Marco ang kanyang batok at idiin pa lalo ang mukha sa mukha nito. "Ummmpp!" Impit niyang ungol at sinubukang ilayo ang sarili sa lalaki. Napagtagumpaya
Inutusan ni Stevan si Sierra na sumunod sa study nito. Kinausap pa sandali ni Sierra ang mga biyenan bago tuluyang sumunod kay Stevan Montezides. Nang buksan ni Sierra ang pintuan ng study ay nakita agad niya si Stevan na nakaupo sa swivel chair nito at nagsindi ng sigarilyo. Ibinuga muna nito ang







