ANMELDENToday, I am so excited because after four years, I will finally get back my sight again. I am already anticipating to see the world, my son, the people around me and somehow... Veinz... Now is the day of my operation. I have so much hopes. And maybe in this day, it would all come true. "Are you ready?" tanong ni Daddy sa akin. He will be the one to accompany me on the operating room. Veinz insisted to go but I declined his offer. He better be with George. I let out a deep breath and nodded. "I'm ready, Dad. This is it." Our car stopped at the front of the hospital where my operation will be conducted. We went out on the car and my dad assisted me. Aminado akong kinakabahan ako pero for my sake, I can do this. Ito na ang pinakahihintay kong araw. I can finally throw this white cane. Lalakad na sana kami ngunit narinig kong tumunog ang phone ni Dad. Napahinto kami. "Wait, darling. Sasagutin ko lang," sabi ni Daddy. Ngumiti ako. "Sure, Dad." Sinagot niya na ng
"Let's eat, Angelica. Napatulog ko na si George sa taas." Veinz's announced. He guided me on the way to the kitchen. Hawak niya ang balikat ko. "Huwag mo akong hawakan. I can walk, sabi ko sa kanya. Panay hawak kasi ito sa balikat ko. May tungkod naman ako. "Baka mabangga ka," rason naman niya. Bumuntong-hininga nalang ako dahil hindi naman ito nakikinig. Hanggang sa makaupo ay iginiya niya pa rin ako. Pinaghila niya pa ako ng upuan. Narinig ko ang mga ingay ng plato at iba pang kubyertos. I could smell his perfume so I conclude he's near me. "What are you doing?" nagtataka kong tanong. "Ah, nilagyan ko ng kanin at ulam ang plato mo," sabi niya. Halata sa boses niya na nasisiyahan siya sa ginagawa niya. "Kain na."Nagkaroon na naman ng ibang reaksyon ang dibdib ko. I wished to be served by him but not to please me but to make him suffer. Gusto ko siyang pahirapan. Pero sa mga ginagawa niya, parang nanlalambot ako. "What did you cook?" tanong ko. Masarap ang pagkain nang isub
"Go away, Veinz! Leave us alone!" sigaw ko kay Veinz. He insisted to claim George as his son. Ayaw kong kunin niya sa akin ang anak ko. After all these years of hiding, kukunin niya nang gano'n -gano'n lang? Hindi pwede. Narinig kong suminghal si Veinz. "Tell me, Angelica, is he my son?!" Hindi ako makasagot. Nanatiling tikom ang bibig ko at nanginginig. I don't know how to answer him. I don't want to admit. "Don't push my button, Angelica... Answer me." He's threatening me. His voice was threatening. It is as cold as ice yet deep as an ocean floor. I'm shivering. "Answer me!—" "Oo! Oo, Veinz! Anak mo siya! I didn't know that I was pregnant that time!" Hindi ko na napigilan ang sarili ko at nagsibagsakan na ang aking mga luha. Dumating na nga ang araw na pinakatatakutan ko. He has the right. I know certainly know that. Kung gusto niyang makuha ang anak ko, makukuha niya. Hindi nakasagot si Veinz. I ordered the maid to let George inside. It is unnecessary if he'll see us tal
"Iuwi mo na ako, Mr. Buenavista. Ano pa bang kailangan mo sa akin, ha?" Wala na akong lakas pa. Alam kong gabi na at hindi ko na alam kung saan niya ako dinala. Ilang pakiusap na ang ginawa ko pero hindi niya pa rin ako pinakinggan. "We need to talk, Angelica," sagot naman nito. Natawa ako nang mapakla. "Talk? Ano pa bang pag-uusapan natin? Wala nang nag-uugnay sa atin, Veinz. Wala na." Nakaupo ako sa kama. At hindi ko alam kung nasaan siya. Basta ang alam ko ay malapit lang siya sa akin dahil rinig ko ang hininga niya. "Siguro nga wala na. Your bratness made me a fool before. Niloko mo ako. But I don't know why I keep coming back to you." He sounded so sincere. Pero hindi ko naman talaga siya niloko. My feelings for him before was true. Minahal ko naman siya. Nasabi ko lang sa kanya iyon para hindi masyado masakit sa part ko na niloko rin niya ako. Nasira ang buhay ko dahil sa kanya. But in his last statement, my heart throbbed. "Niloko mo rin naman ako, ah?" sabi ko. Ngay
4 years later...It was already four years ago but the incident was still fresh on my mind. That was the most horrible that has happened into my life. "George, where are you, dear?" I called while navigating the corner of the house using a white cane— a tool used by blind person.Yes. Bulag na ako. "Mommy! I'm here!" I heard my son exclaimed at mahigpit na niyapos ang binti ko. Natawa nalang ako dahil sa kakulitan nito. Sa loob ng apat na taon, sobrang daming nangyari sa buhay ko at sa buhay ng anak ko. Ayaw ko nang balikan pa ang mapait na kahapon. It was my worst nightmare. My life as a blind is always dark. I can see nothing but darkness. Hindi ko alam kung bakit ako napunta sa ganitong sitwasyon. But I have a son with me. He serves as my light on my darkest nights and my eyes on my blindness. Siya ang nagsisilbing mata ko sa madilim kong mundo. I may lost my sight but the good spirit gave me an eye... And that is George— my son. Pero ang napakasakit, hindi ko man lang makit
Days and weeks without Veinz were so freaking hard. I missed him so much. It was so hard without hearing his voice, receiving his messages and especially his touch and kisses. Pero sa tuwing nangungulila ako sa kanya, iniisip ko nalang na para rin naman ito sa amin. After this, everything will be worth it. Magbubunga rin itong pagtitiis namin. Malapit na akong mag-iisang buwan na nag-re-review. I won't until I received the title of Engineer Angelica Trinity Magalona. Perfect pair na kami, hindi ba?At saka ayaw ko naman isipin ng iba na I took advantage of Veinz. May puputok na naman na chismis na naging kami ni Veinz nang klase pa. Marami talagang magtataka na naging kami agad pagkatapos kong grumaduate. Kung sa bagay, kataka-taka naman talaga. We will just let the issue died down. Habang kumakain ako, I opened my social media accounts. At nakita ko doon ang chat ni Jeanella. Tumawag na agad ito through video call. "I know you're busy reviewing pero kita mo ba 'yong school for







