Kabanata 1: Ang Maling Pintuan

CASSIDY POV

Maingay, mainit, at puno ng amoy ng mamahaling alak ang grand ballroom ng hotel. Ito ang victory party ng Monteverde Corp. para sa pinakamalaking merger na nagawa ng kumpanya ngayong taon. Halos lahat ng empleyado ay nagsasaya, pero ako, kanina pa gustong takasan ang heels ko.

“Cass! Grabe, shot pa!” aya sa akin ni Mika, isa sa mga junior clerks, habang winawagayway ang isang baso ng tequila.

Umiling ako at ngumiti nang pilit. “Pass muna, Mika. Kailangan ko pang i-check kung okay na ang accommodation ni Mr. Monteverde bago ako umuwi.”

“Sus, secretary duties pa rin? Party na, oh! At saka, nakita mo ba si Boss? Kanina pa ’yun naka-diretso sa VIP lounge, mukhang bad trip pa rin kahit nanalo na tayo.”

Napatingin ako sa gawing itaas, sa second floor kung nasaan ang mga private lounges. Hindi ko siya nakikita mula rito, pero ramdam ko ang bigat ng presensya ni Rafael Monteverde kahit saan ako magpunta. Siya ang boss na walang ibang alam gawin kundi magtrabaho at mag-utos. At ako naman, si Cassidy Alcasid, ang secretary na laging sumusunod.

“Sige na, isa lang talaga,” pamimilit ni Mika.

Dahil sa pagod at sa kagustuhan kong makisama, tinanggap ko ang baso. Pagkatapos ng isa, nasundan pa ng dalawa, hanggang sa maramdaman ko na ang bahagyang pag-ikot ng paligid. Ang plano kong isang baso lang ay naging tatlo o apat.

“I... I need to go. Lasing na yata ako,” paalam ko kay Mika.

“Sure ka? Kaya mo?”

“Oo, kukunin ko lang ang bag ko sa office suite sa taas.”

Mabigat ang mga hakbang ko habang papunta sa elevator. Pinindot ko ang floor para sa mga executive suites. Pagbukas ng pinto, tila lalong uminog ang hallway. Hinanap ko ang keycard sa bulsa ng blazer ko. Alam kong binigyan ako ng maintenance ng card para sa penthouse suite para i-double check ang gamit ni Rafael, pero dahil sa hilo, hindi ko na tiningnan ang numero ng pinto.

Itinapat ko ang card sa sensor. Beep. Bumukas ang pinto.

Madilim sa loob. Tanging ang liwanag lang mula sa mga ilaw ng lungsod sa labas ng malaking glass window ang nagsisilbing tanglaw. Ang bango ng silid—amoy sandalwood at mamahaling leather. Amoy ni Rafael.

“Sir?” mahinang tawag ko.

Walang sumagot. Siguro ay nasa baba pa siya. Humakbang ako papasok at naramdaman ang lambot ng carpet sa ilalim ng paa ko. Pero bago pa ako makahakbang muli, may humawak sa braso ko at humila sa akin.

Napasandal ako sa matigas na dibdib. Ang init ng katawan niya ay agad na sumalubong sa akin.

“You’re late,” bulong ng isang malalim at baritonong boses sa tenga ko.

Bigla akong nanigas. Si Rafael. Pero bakit ganito ang boses niya? Paos, tila may kakaibang emosyon na hindi ko kailanman narinig sa kanya sa opisina. Amoy alak din siya—mas matapang kaysa sa iniinom ko kanina.

“S-Sir... Rafael? Teka, maling pinto yata—”

Hindi ko na natapos ang sasabihin ko nang maramdaman ko ang mga labi niya sa leeg ko. Napasinghap ako. Ang kuryenteng dulot ng haplos niya ay nagpabura sa lahat ng rason na mayroon ako. Ang tagal ko na itong pinapangarap sa tuwing pinapanood ko siyang magtrabaho, pero alam kong mali ito.

“Stay,” utos niya, sabay halik sa aking panga. “Don’t talk. Just stay.”

Sa ilalim ng impluwensya ng alak at ng matagal ko nang nararamdaman para sa kanya, hindi ako nakapalag. Hinayaan ko siyang dalhin ako sa malapad na kama. Sa gitna ng dilim, walang "boss" o "secretary." Tanging dalawang taong naliligaw sa init ng gabi.

Sakit ng ulo ang gumising sa akin kinaumagahan.

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko at sinalubong ako ng puting kisame ng penthouse. Agad akong napabalikwas nang maramdaman kong wala akong suot na kahit ano sa ilalim ng kumot. Lumingon ako sa tabi ko.

Gulo-gulo ang unan, pero wala na ang taong katabi ko kanina.

“Oh my God,” bulong ko habang hinahawakan ang sentido ko. “Cassidy, anong ginawa mo?”

Nanginginig ang mga kamay ko habang dinadampot ang mga damit ko sa sahig. Gusto kong umiyak, gusto kong sumigaw sa inis sa sarili ko. Paano ko siya haharapin mamaya? Paano ako babalik sa trabaho na parang walang nangyari?

Pumunta ako sa gilid ng side table para hanapin ang phone ko, pero isang bagay ang nakakuha ng atensyon ko.

Isang puting sobre. At sa ibabaw nito, ang gold-embossed na calling card ni Rafael Monteverde.

Kinuha ko ang sobre at binuksan ito. Nanigas ako sa kinatatayuan ko nang makita ang laman. Isang checke. Isang checke na may halagang hindi ko kikitain sa loob ng anim na buwan sa kumpanya.

May maikling note na nakasulat sa likod ng calling card:

“I don’t know how you got in, but you were good. Take the money. Consider this as a bonus for your services. Don’t mention this ever again.”

Nalaglag ang check sa sahig. Tila sinaksak ang puso ko sa sobrang sakit. Sa tingin ba niya, isa akong babaeng binabayaran? Sa tingin ba niya, kaya ko iyon ginawa ay dahil sa pera?

Sa loob ng tatlong taon na paninilbihan ko sa kanya bilang secretary, sa lahat ng puyat at pag-aalagang ginawa ko para maging maayos ang buhay niya, ganito lang pala ang tingin niya sa akin. Isang "service" na pwedeng bayaran at kalimutan.

Pinilit kong isuot ang sapatos ko kahit nanginginig ang buong katawan ko. Pinahid ko ang luhang kanina pa gustong pumatak. Hindi ako pwedeng magtagal dito. Kailangan kong umalis bago pa may makakita sa akin.

Paglabas ko ng pinto, nakasalubong ko sa hallway ang isa sa mga bodyguard ni Rafael. Bahagya itong tumango sa akin.

“Good morning, Ms. Alcasid. Pinapasabi po ni Sir Rafael, kailangan niyo raw pong maging maaga sa opisina mamayang 10:00 AM. May importanteng meeting daw po kayo.”

Tumango lang ako nang hindi tumitingin sa kanya. “Salamat.”

Naglakad ako palayo nang mabilis, halos tumakbo na patungo sa elevator. Habang pababa ang elevator, nakatingin lang ako sa repleksyon ko sa salamin. Gulo-gulo ang buhok, maga ang mga mata, at wasak ang puso.

Paglabas ko ng hotel lobby, sinalubong ako ng sikat ng araw, pero pakiramdam ko ay lalong dumilim ang mundo ko. Kinuha ko ang phone ko at tiningnan ang wallpaper ko—isang stolen shot namin ni Rafael sa isang business trip sa Singapore kung saan pareho kaming nakangiti.

Agad kong pinatay ang screen ng phone ko.

Sumakay ako sa unang taxi na huminto sa harap ko. Sinabi ko ang address ng apartment ko at sumandal sa bintana. Ang init ng gabi ay napalitan ng isang malamig na katotohanan. Pagkatapos ng araw na ito, hindi na magiging pareho ang lahat.

“Sa opisina, 10:00 AM,” ulit ko sa sarili ko habang nakatingin sa labas.

Kinuha ko ang check mula sa bulsa ko at pinagpunit-punit ito hanggang sa maging maliliit na piraso. Itinapon ko ito sa maliit na basurahan sa loob ng taxi. Hindi ko kailangan ang pera niya. Ang kailangan ko ay paraan kung paano siya titingnan sa mata mamaya nang hindi bumibigay ang mga tuhod ko.