LOGINCASSIDY POV
Mabigat ang kamay ko habang tinitimpla ang kape ni Rafael. Tatlong kutsarang asukal, walang cream, at dapat umuusok pa sa init. Ito ang ritwal ko tuwing alas-diyes ng umaga sa loob ng tatlong taon. Pero ngayon, pakiramdam ko ay matatapon ko ang tasa sa sobrang panginginig ng mga daliri ko.
Pagpasok ko sa opisina niya, bumungad sa akin ang pamilyar na amoy ng kanyang perfume. Iyon din ang amoy na kumapit sa balat ko kagabi. Nakatalikod siya sa akin, nakatitig sa glass wall habang may kausap sa phone.
“I don’t care about the costs, just get it done,” malamig niyang sabi bago ibaba ang phone.
Dahan-dahan kong inilapag ang kape sa table niya. “Your coffee, Sir Rafael.”
Humarap siya. Inasahan ko ang pagkagulat, o kahit man lang bahid ng pagkapahiya sa mga mata niya. Pero wala. Tumingin lang siya sa akin na parang isa akong estranghero—o mas masahol pa, parang isang printer na kailangang ayusin.
“Late ka ng limang minuto, Cassidy,” sabi niya habang umuupo sa swivel chair.
“Sorry, Sir. Medyo mabigat po ang traffic,” sagot ko, pilit na pinapatatag ang boses ko.
S******p siya sa kape niya at sandaling napatigil. Tumingin siya sa akin, mula ulo hanggang paa. Bigla akong napaatras. Naalala kaya niya? Alam na ba niya na ako ang babaeng kasama niya kagabi?
“You look pale,” puna niya. “Are you sick?”
“Hindi po. Pagod lang po siguro sa party kagabi.”
Tumango lang siya, walang pakialam. “Sit down. We have a lot to discuss. And cancel all my afternoon meetings.”
Naupo ako sa harap niya, hawak ang tablet ko para mag-take down ng notes. Inantay ko ang susunod niyang sasabihin. Siguro ay magpapaliwanag na siya tungkol sa tseke. Siguro sasabihin niyang lasing lang siya at nagkamali siya ng akala.
“I’m getting engaged, Cassidy.”
Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nabitawan ko ang stylus pen ko at gumulong ito sa carpet. “Po?”
“The board decided it’s best for the merger. Sienna Valdes and I will announce our engagement next month,” dire-diretso niyang sabi, na parang nagbabasa lang ng weather report. “I need you to coordinate with her team. Gusto ko ng press conference at isang engagement party na pag-uusapan ng buong bansa.”
Huminga ako nang malalim. Ang sakit, pero kailangang maging professional. “S-Sienna Valdes? ‘Yung anak po ni Mr. Valdes ng Global Tech?”
“Exactly. She’s coming here today at 2:00 PM. I want you to welcome her and show her the plans I’ve drafted. Make sure everything is perfect, Cassidy. This is the most important deal of my life.”
“Engagement po ang pinag-uusapan natin, Sir. Hindi deal,” mahina kong hirit.
Tumingin siya sa akin nang matalim. “In my world, Cassidy, everything is a deal. Marriage is just another contract. Now, go. I have a conference call in ten minutes.”
Tumayo ako at mabilis na lumabas ng opisina niya. Pagkasara ng pinto, sumandal ako rito at napapikit. Hindi niya talaga maalala. O baka naman, mas masakit pa roon—maalala niya pero wala siyang pakialam dahil para sa kanya, isa lang akong "bonus" sa gabi niya.
Eksaktong alas-dos nang bumukas ang pinto ng elevator at iniluwa ang isang babaeng parang galing sa cover ng Vogue. Si Sienna. Matangkad, maputi, at halatang galing sa yaman.
“You must be Cassidy,” nakangiting sabi niya habang tinatanggal ang sunglasses niya. “Rafael told me so much about you. You’re his ‘brain,’ right?”
“Good afternoon, Ms. Valdes. Yes, I’m Cassidy. This way po sa conference room.”
Habang naglalakad kami, ramdam ko ang titig ng mga katrabaho ko. Alam na siguro nila. Mabilis kumalat ang balita sa ganitong kumpanya.
“So, Cassidy,” panimula ni Sienna habang tinitingnan ang mga sample designs para sa party. “I heard Rafael is a bit... difficult to work with. Matagal ka na sa kanya, right? How do you handle him?”
“Trabaho lang po, Ms. Valdes. Sanayan lang po siguro,” sagot ko habang inaayos ang projector.
“Well, I hope you can help me too. Rafael is so focused on work, minsan nakakalimutan niyang may fiancée siya. I want our engagement to be grand. I want people to be jealous.”
“Gagawin po namin ang lahat para maging maayos ang event niyo.”
Maya-maya ay bumukas ang pinto at pumasok si Rafael. Agad na tumayo si Sienna at yumakap sa kanya. Nasaksihan ko kung paano hinalikan ni Rafael ang pisngi nito—isang galaw na pormal pero sapat na para durugin ang natitira kong pag-asa.
“Are you two getting along?” tanong ni Rafael, pero ang mga mata niya ay nasa akin.
“Yes, she’s great! Cassidy is very efficient,” sagot ni Sienna.
Tumingin si Rafael sa mga designs sa table. “Cassidy, why is the theme silver and gold? I specifically told you I wanted something more subtle.”
“Ah, Sir, Ms. Valdes suggested po na mas magandang ‘grand’ ang dating para sa media.”
“I don’t care what the media thinks if it looks tacky,” madiin niyang sabi. Tumingin siya sa akin nang diretso. “Follow my initial instructions, Cassidy. Don’t just follow anyone’s whim. You’re my secretary, not hers.”
Napahiya ako sa harap ni Sienna. “Sorry, Sir. I’ll change it right away.”
“Good. Sienna, let’s go to my office. We need to talk about the pre-nuptial agreement.”
Pinanood ko silang maglakad palayo. Bago sila tuluyang makapasok, lumingon si Rafael at muling tumingin sa akin.
“And Cassidy? Make sure to call the jeweler. Tell them the ring should be ready by Friday. I don’t want any delays.”
Naiwan akong mag-isa sa conference room. Kinuha ko ang tablet ko at nagsimulang mag-type. Jeweler. Friday. Ring. Bawat salitang tina-type ko, parang may kung anong bumabara sa lalamunan ko.
Maya-maya, pumasok si Mika, ang kaibigan ko sa kumpanya. “Cass, okay ka lang? Grabe, napanood ko ‘yun. Ang sungit ni Boss sa’yo sa harap nung fiancée niya.”
“Okay lang ako, Mika. Sanay na ako kay Sir Rafael,” sagot ko habang hindi tumitingin sa kanya.
“Sure ka? Namumutla ka talaga, eh. Baka gutom lang ‘yan. Tara, coffee muna tayo sa baba.”
“Hindi na, kailangan ko pang tapusin ‘to. Marami pang utos si Sir.”
“Grabe ka naman, pati puso mo ibinibigay mo na sa trabahong ‘yan. Alalahanin mo, secretary ka lang. Huwag mong masyadong dibdibin ang pagpapakasal niya.”
“Alam ko naman ‘yun,” bulong ko.
Lumabas si Mika at naiwan uli akong mag-isa. Tumingin ako sa labas ng bintana. Ang ganda ng sikat ng araw, pero ang dilim ng pakiramdam ko. Binuksan ko ang drawer ng table at kinuha ang listahan ng mga suppliers para sa kasal.
Dito na ba talaga matatapos ang lahat? Magiging wedding planner na lang ba ako ng lalaking minamahal ko?
“Cassidy!” sigaw ni Rafael mula sa intercom. “Where are the files for the Valdes merger? I need them now!”
“Coming, Sir,” sagot ko.
Inayos ko ang suot kong blazer at pilit na nag-retouch ng lipstick para hindi halatang galing ako sa iyak. Pagpasok ko sa opisina niya, nakita ko si Sienna na nakaupo sa table niya, nakapatong ang kamay sa balikat ni Rafael habang nagbabasa sila ng documents.
“Here are the files, Sir,” sabi ko, inilapag ang folder sa pinakamalayong sulok ng table.
“Isama mo na rin ‘to sa gagawin mo,” sabi ni Rafael sabay abot ng isang maliit na box. “Sienna wants a specific necklace for the gala. Source it. I don’t care about the price.”
Kinuha ko ang box nang hindi tumitingin sa kanila. “Copy, Sir.”
“You’re dismissed.”
Naglakad ako palabas, bitbit ang box ng alahas na isusuot ng ibang babae. Pagdating ko sa cubicle ko, doon ko naramdaman ang matinding hilo. Kumapit ako sa edge ng table ko.
“Ms. Alcasid? Are you alright?” tanong ng isang dumaang staff.
“Yes, I’m fine. Just... a bit dizzy,” sagot ko, pilit na ngumingiti habang hinahawakan ang tiyan ko.
RAFAEL POVBasang-basa ang windshield ng kotse habang pinapanood ko ang pagpatak ng ulan. Malalim na ang gabi, pero wala pa rin akong balak umalis sa tapat ng bahay nina Cassidy. Nakasandal ako sa headrest, ramdam ang bigat ng bawat tibok ng puso ko. Sa tabi ko, tahimik lang si Marco na nakatingin sa labas, binabantayan ang paligid ng tahimik na subdibisyon."Sir Rafael," mahinang tawag ni Marco pagkalipas ng ilang oras na katahimikan. "Gusto niyo po ba ng kape? May nakita akong convenience store malapit sa arko kanina bago tayo pumasok.""No, I’m fine," sagot ko. Pinasadahan ko ng tingin ang maliit at madilim na bahay ni Cassidy. Patay na ang mga ilaw sa sala, tanging ang natatanging ilaw sa poste sa labas ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa veranda nila."Sir, baka magkasakit kayo niyan. Ang init po rito sa loob ng sasakyan, tapos basa pa kayo ng pawis," pag-aalala ni Marco. "Kahit buksan lang natin nang bahagya ang aircon? Malayo naman po ang pwesto natin sa bintana nila, hindi n
CASSIDY POVAlas-otso na ng gabi pero ramdam ko pa rin ang init ng makina ng kotse sa labas. Naghahanda si Nanay ng hapunan sa kusina, habang ako naman ay nakaupo sa tapat ng lamesa, nakatingin sa ulam naming piniritong isda at ginisang sayote. Nawalan ako ng gana."Cass, kumain ka na," utos ni Nanay habang inilalapag ang dalawang platong may kanin. "Kailangan ninyong kumain ng apo ko.""Opo, Nay," sagot ko. Kumuha ako ng kaunting isda pero hindi ko pa rin magawang isubo.Lumingon si Nanay sa bintana na natatakpan ng makapal na kurtina. "Nandoon pa rin ang sasakyan niya sa labas. Hindi ba talaga ‘yan kakain o uuwi man lang? Patay na ang makina ngayon, mukhang nakapatay na rin ang mga ilaw sa loob.""Hayaan mo siya, Nay. Mapapagod din ‘yan," sabi ko, pilit na nagpapakabusog kahit parang may nakabara sa lalamunan ko.Pagkatapos kumain, ako na ang nagprisintang maghugas ng pinagkainan para naman makagalaw-galaw ang mga binti ko. Habang nagpapatuyo ako ng mga plato, nakarinig ako ng marah
CASSIDY POVDahan-dahan kong hinawi ang kurtina sa sala para sumilip sa labas. Isang makintab na itim na SUV ang nakaparada sa tapat ng maliit naming gate. Bumaba ang salamin sa tabi ng driver’s seat at nakita ko si Marco, ang head ng security ni Rafael.Napahawak ako sa braso ni Nanay na nasa tabi ko na rin pala. “Nay, sila nga.”“Paano nila nalaman ang lugar na ‘to?” galit na pabulong na tanong ni Nanay. “Akala ko ba walang sinabihan ang kaibigan mo?”Bago ko pa masagot si Nanay, bumukas ang pinto sa likod ng sasakyan. Lumabas doon si Rafael. Suot pa rin niya ang suot niyang business suit, pero maluwag na ang kurbata niya at gulo-gulo ang buhok. Mukha siyang hindi natulog nang ilang araw. Tumingin siya sa paligid ng subdibisyon bago dahan-dahang naglakad patungo sa gate namin.Tok! Tok! Tok!Yumanaig ang katok sa bakal naming gate.“Cassidy!” tawag ni Rafael mula sa labas. “Cassidy, alam kong andiyan ka. Please, mag-usap tayo.”“Huwag mong bubuksan, Cass,” sabi ni Nanay habang hinah
CASSIDY POV“Dito na lang po sa may tapat ng tindahan, Kuya,” sabi ko sa driver ng tricycle habang inaayos ang pagkakahawak sa sling bag ko.Bumaba ako at iniabot ang bayad. Pagkaalis ng tricycle, binuhat ko ang dalawang paper bag na naglalaman ng mga huling pinamili naming grocery ni Nanay. Dalawang linggo na rin kaming nakatira rito sa isang maliit at lumang subdibisyon sa Bulacan. Malayo sa ingay ng Makati, malayo sa matataas na building, at higit sa lahat, malayo sa opisina ni Rafael.“Cass, andiyan ka na pala,” bungad sa akin ni Nanay mula sa maliit naming veranda. Nagwawalis siya ng mga tuyong dahon. “Bakit ang dami mong dinala? Sana nagpasundo ka rito sa tricycle driver natin sa tapat.”Ngumiti ako at pumasok sa gate. “Okay lang, Nay. Magaan lang naman ‘to, puro de-lata at gatas lang.”Ibinaba ko ang mga supot sa lamesa sa kusina. Ang liit lang ng bahay na nakuha namin, pero sapat na para sa aming dalawa. May maliit na sala, isang banyo, at dalawang kwarto. Mas tahimik dito, wa
RAFAEL POVGabi na pero hindi pa rin ako umaalis sa swivel chair ko. Nakatingin lang ako sa basyong baso ng scotch sa table ko habang pinapaikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri ko. Ang tahimik ng buong floor. Karaniwan, maririnig ko pa ang banayad na pag-type ni Cassidy sa labas o ang marahang pagkatok niya para ihatid ang huling piraso ng documents bago ako umuwi.Ngayong gabi, walang kumatok. Walang nagpaalam.Inabot ko ang intercom at pinindot ang button para sa desk niya, kahit alam kong wala nang sasagot. "Cassidy, bring me the legal files for—"Napatigil ako. Naalala ko, wala na nga pala siya roon. Tatlong araw na ang nakalipas mula noong charity gala. Tatlong araw na rin siyang hindi pumapasok, hindi sumasagot sa mga tawag, at walang paramdam. Pagkatapos ng gabi kung saan iniwan niya sa lamesa ko ang bago at totoong resignation letter—na hindi ko na nagawang punitin dahil sa gulo ng press—naglaho na siya na parang bula.Bumukas ang pinto ng opisina ko at pumasok si Marco, a
CASSIDY POVSuot ang isang itim na cocktail dress na tinulungan akong piliin ni Mika, pumasok ako sa venue ng charity gala. Kumukutitap ang mga chandelier at puno ng mga taong amoy pera ang buong hall. Ito na dapat ang huling gabi ko bilang empleyado ng Monteverde Corp. Sa bulsa ng clutch bag ko, nakatago ang bagong resignation letter na ginawa ko kaninang madaling araw. Wala na itong bawiin.Agad kong nakita si Rafael sa gitna ng hall. Napakakisig niya sa suot niyang charcoal gray na suit. Sa tabi niya, nakapulupot ang kamay ni Sienna sa braso niya. Bagay na bagay sila—ang hari at reyna ng gabing ito."Cassidy, andiyan ka na pala," tawag ni Rafael nang mapansin niya ako. Tipid lang ang tingin niya, parang chine-check lang kung present ang tauhan niya. "Take the press kits to the media table. At siguraduhin mong walang lalapit na reporter para magtanong tungkol sa merger hangga't hindi pa tapos ang speech ko.""Copy, Sir," sagot ko.Tumango lang siya at muling hinarap ang kausap niyan







