CHAPTER 5

Tahimik ang buong sasakyan habang nagmamaneho si Clint pauwi. Katabi niya si Jen, nakasandal sa upuan at nakatingin sa bintana, pero wala talaga sa mga nadaraanan nila ang kanyang atensyon. Paulit-ulit na bumabalik sa isip niya ang sinabi ni Lyndon bago sila umalis sa bahay nito.

May dahilan kung bakit hindi kita pinigilan noong gabing iyon.

Ano ang ibig sabihin niyon? May alam ba si Lyndon na hindi niya alam? O gusto lang nitong guluhin siya dahil alam nitong hindi niya basta makakalimutan ang nangyari sa 101 Club?

“Jen, are you listening to me?”

Napalingon siya kay Clint. “Sorry. Ano ulit iyon?”

Napabuntong-hininga ang asawa niya habang nakatingin sa kalsada. “Sabi ko, baka puwede tayong mag-dinner sa labas bukas. Lately, parang lagi kang tahimik kapag magkasama tayo.”

“Talaga?” Bahagyang ngumiti si Jen. “Akala ko ba gusto mong magkaroon ako ng sariling oras para hindi kita masyadong istorbohin?”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Wala naman, hon. Baka pagod lang akong makisama sa mga taong magaling magtago ng sikreto.”

Saglit na natahimik si Clint bago sumulyap sa kanya. “May pinatatamaan ka ba?”

“Bakit? May tinamaan ba?”

“Jen, I'm serious.”

“Ako rin naman.” Muli siyang humarap sa bintana. “Pero kung wala ka namang ginagawang masama, hindi mo kailangang mag-alala sa mga sinasabi ko.”

Hindi na sumagot si Clint. Ilang sandali pa ay tumunog ang cellphone nito. Sinulyapan niya ang screen bago ito sagutin, at agad na nagbago ang tono ng boses niya. Mas malambing iyon kaysa sa ginamit niya sa pakikipag-usap kay Jen.

Hindi na kailangang marinig ni Jen ang buong usapan para malaman na may isang bagay na naman itong itinatago.

Pinili niyang manahimik. Hindi pa siya handang komprontahin si Clint, lalo na't may sarili rin siyang lihim na puwedeng gamitin laban sa kanya. Pero habang pinakikinggan niya ang mahinang pagtawa ng asawa sa kabilang linya, unti-unting nabuo sa isip niya ang isang desisyon.

Kung kaya ni Clint na magpatuloy sa buhay na parang wala siyang sinasaktan, bakit siya ang kailangang laging magtiis?

Hindi niya kailangang umiyak sa harap nito. Hindi niya kailangang magmakaawa para piliin siya. At hindi niya kailangang manatiling asawa na laging umiintindi kahit siya na ang nauubos.

Kung gusto ni Clint na maglaro, baka panahon na para malaman nitong hindi lang siya ang kayang magtago ng sikreto.

Kinabukasan, maagang nagising si Jen. Nasa kusina siya at naghahanda ng kape nang mag-vibrate ang cellphone niya sa counter. Nang makita ang pangalan ni Lyndon sa screen, agad na nanigas ang mga daliri niya.

We need to talk about last night.

Napapikit siya sa inis. Kahit sa simpleng mensahe, parang gusto nitong ipaalala na hindi pa siya malaya sa nangyari sa kanila.

Nag-type siya ng sagot.

Wala tayong dapat pag-usapan. Tigilan mo na ako.

Ilang segundo lang, sumagot agad si Lyndon.

Kung gusto mong malaman ang totoo, magkita tayo.

Napakunot ang noo niya. Muli niyang binasa ang mensahe, umaasang may makikita siyang paliwanag, pero wala. Isang simpleng pangungusap lang na mas lalo pang nagpagulo sa isip niya.

Gusto niyang burahin ang mensahe at kalimutan ang lahat. Ngunit naalala niya ang sinabi ni Lyndon sa pasilyo. Kung may bagay itong alam tungkol sa gabing iyon na hindi niya alam, kailangan niyang malaman iyon bago pa siya tuluyang mawalan ng kontrol sa sitwasyon.

Hindi siya sasagot dahil gusto niya itong makita. Sasagot siya dahil ayaw niyang manatiling walang alam.

Fine. Sa business gathering mamaya. Doon tayo mag-usap.

Hindi na siya naghintay ng tugon. Inilapag niya ang cellphone at tinapos ang paghahanda ng kape, pilit na ibinabalik ang sarili sa normal na gawain.

Nang dumating si Clint sa kusina, nakahanda na ang almusal niya.

“Wow, ang aga mo ngayon,” sabi nito habang umuupo. “May lakad ka ba?”

“May business gathering mamaya. Sasama ako sa iyo, di ba?”

Tumango si Clint. “Of course. It'll be good for you to meet some of our business partners.”

“Good.” Inilapag niya ang tasa sa harap nito. “At least, may mapagkakaabalahan ako kaysa maghintay sa iyo tuwing gabi.”

Napatingin si Clint sa kanya. “Jen, ano na naman ba ang problema mo?”

Ngumiti siya at inayos ang mga kubyertos sa mesa. “Wala, hon. Kumain ka na. Baka mahuli ka pa sa office.”

Hindi na niya hinintay ang sagot nito. Sa unang pagkakataon, hindi niya gustong ipaliwanag ang nararamdaman niya. Kung hindi kayang maging tapat ni Clint, hindi niya kailangang ibigay rito ang lahat ng iniisip niya.

Nang gabing iyon, puno ng mga bisita ang venue ng business gathering. Nasa tabi ni Clint si Jen habang nakikipagkamay ito sa mga business partner. Maayos ang suot niya at kalmado ang kilos, kahit sa loob niya ay may kaba siyang pilit na itinatago.

Hindi nagtagal, nakita niya si Lyndon na papalapit sa kanila.

“Clint,” bati nito, saka nakipagkamay sa pamangkin. “Glad you could make it.”

“Of course, Uncle. May gusto akong ipakilala sa iyo na ilang investors mamaya.”

“Sounds good.”

Pagkatapos ay bumaling si Lyndon kay Jen. Saglit lamang ang tingin nito, pero sapat iyon para maalala niya ang mensahe kaninang umaga.

“Jen,” bati nito, pormal ang tono. “You look lovely tonight.”

“Thank you,” sagot niya, hindi ngumingiti. “You look very comfortable, as always.”

Bahagyang umangat ang kilay ni Lyndon, ngunit hindi ito sumagot. Sa halip, muling humarap kay Clint at nagpatuloy sa pag-uusap tungkol sa negosyo.

Maya-maya, tumunog ang cellphone ni Clint. Sinilip nito ang screen at agad na nagpaalam.

“I need to take this call. I'll be right back.”

“Take your time,” sagot ni Jen. “Sanay naman akong maghintay.”

Napatingin sa kanya si Clint, pero bago pa ito makapagtanong, lumayo na ito upang sagutin ang tawag.

Hindi nagtagal, lumapit si Lyndon sa tabi niya.

“Balcony,” mahinang sabi nito. “Limang minuto lang.”

“Bakit ako susunod sa iyo?”

“Dahil gusto mong malaman ang totoo.”

Napatigil si Jen. Gusto niyang tumanggi, pero mas malakas ang pagnanais niyang malaman kung ano ang tinutukoy nito. Kaya nang maglakad si Lyndon patungo sa balcony, sumunod siya makalipas ang ilang segundo.

Pagdating nila roon, humarap agad siya sa lalaki.

“Ano ba talaga ang gusto mong sabihin sa akin?”

Hindi agad sumagot si Lyndon. Tumingin muna ito sa loob ng venue, kung saan makikita si Clint na abala pa rin sa tawag, bago ibinalik ang tingin sa kanya.

“Bago mo ako sisihin sa nangyari sa 101 Club, may isang bagay kang dapat malaman tungkol sa asawa mo.”

Nanlamig ang mga kamay ni Jen. “Ano'ng kinalaman ni Clint sa gabing iyon?”

“Mas marami kaysa sa iniisip mo.”

“Lyndon, huwag mo akong paglaruan.”

“Hindi kita pinaglaruan.” Naging seryoso ang mukha nito. “Pero hindi mo pa alam ang buong kuwento.”

Napahigpit ang hawak ni Jen sa kanyang clutch. “Kung may alam ka, sabihin mo na.”

Diretsong tumingin si Lyndon sa kanya.

“Hindi ikaw ang unang babaeng niloko ni Clint.”

Parang nawala ang tunog sa paligid. Matagal na niyang pinaghihinalaan na may ibang babae ang asawa, pero iba ang marinig iyon mula sa uncle nitong tila may alam sa mga bagay na hindi niya kailanman nalaman.

“Anong ibig mong sabihin?” nanginginig niyang tanong.

Huminga nang malalim si Lyndon bago sumagot.

“Ang babaeng pinaghihinalaan mong karelasyon niya ngayon? Hindi siya ang unang dahilan kung bakit muntik nang masira ang kasal ninyo.”

Bago pa makapagtanong muli si Jen, bumukas ang p***o sa likuran nila.

“Jen?”

Napalingon siya.

Nakatayo si Clint sa pintuan, nakatingin sa kanilang dalawa. At sa mukha nito, malinaw na hindi niya nagustuhan ang nadatnan niya.

“Anong ginagawa ninyong dalawa rito?”