CHAPTER 4

Parang tumigil ang oras nang marinig ni Jen ang boses ni Clint mula sa pintuan ng kusina.

Mabilis siyang gumalaw palayo kay Lyndon, muntik pang mabitawan ang basong hawak niya. Pinilit niyang huwag magpakita ng kaba habang humaharap sa asawa, kahit pakiramdam niya ay maririnig nito ang mabilis na tibok ng puso niya.

“Wala naman, hon,” sagot niya, saka itinaas ang baso. “Kukuha lang sana ako ng tubig.”

Napatingin si Clint kay Lyndon. “Ikaw rin, Uncle?”

“Naubusan ako ng tubig sa mesa,” kalmadong sagot ng lalaki. “Dito na lang ako kumuha.”

Napatingin si Jen sa basong hawak ni Lyndon. Wala itong laman. Napakabilis nitong magsinungaling, at mas nakakatakot na kaya nitong gawin iyon habang nakatingin nang diretso sa mata ni Clint.

“Ah, ganoon ba?” sabi ni Clint. “Halika na. Hinihintay na tayo sa labas.”

Tumango si Lyndon at unang lumabas ng kusina. Naiwan si Jen sandali upang uminom, umaasang mababawi niya ang kontrol sa sarili bago bumalik sa hapag-kainan.

Ngunit bago tuluyang makalabas, lumingon si Lyndon sa kanya. Hindi ito nagsalita, pero ang tingin nito ay parang may usapang hindi pa nila natatapos.

At iyon ang mas kinatakutan ni Jen.

Hindi niya alam kung bakit tila may kumpiyansa si Lyndon na kaya nitong ulit-ulitin ang nangyari sa 101 Club. Hindi niya alam kung tunay ba nitong gusto siya o nasisiyahan lamang itong makita siyang nababalisa. Pero alam niyang kailangan niyang magtakda ng hangganan bago pa maging huli ang lahat.

Pagbalik nila sa hapag-kainan, nagpatuloy ang usapan na para bang walang nangyari. Si Clint ay muling naging abala sa mga plano nila ng tiyuhin niya, habang si Lyndon naman ay paminsan-minsang sumasagot sa kanya at paminsan-minsang tumitingin kay Jen.

Sa pagkakataong iyon, hindi na siya nagpakita ng reaksyon. Tinapos niya ang pagkain at nakisabay sa usapan kapag kinakailangan, ngunit hindi niya binigyan si Lyndon ng pagkakataong makipagtitigan sa kanya nang matagal.

Pagkatapos ng hapunan, lumipat sila sa sala. Nag-usap sina Clint at Lyndon tungkol sa isang dokumentong kailangan nilang ayusin kinabukasan. Nang tumunog muli ang cellphone ni Clint, tumayo ito at humingi ng paumanhin.

“I need to take this call. Uncle, can you wait for me in the study? I’ll be there in a minute.”

“Sure,” sagot ni Lyndon.

Nagpaalam si Jen na kukunin niya ang bag niya, ngunit sa halip na dumiretso sa sala, napahinto siya sa may pasilyo nang makita si Lyndon na lumabas ng study.

“Jen,” tawag nito.

Nagpatuloy siya sa paglalakad na para bang hindi niya narinig.

“Hindi mo ba ako kakausapin?”

Huminto siya at dahan-dahang humarap. “Ano pa ba ang gusto mong pag-usapan natin? Kung paano mo ako ginulat sa kusina? O kung paano mo ako ginulo sa harap mismo ng asawa ko?”

Hindi agad sumagot si Lyndon. Tumingin muna ito sa paligid upang tiyaking walang ibang tao sa pasilyo bago muling humarap sa kanya.

“Gusto ko lang malaman kung talagang gusto mong kalimutan ang nangyari sa atin.”

“Hindi ba malinaw ang sinabi ko?”

“Hindi sa akin.”

Napailing si Jen. “Hindi mo kailangang intindihin kung ano ang nararamdaman ko. Ang kailangan mong gawin ay tigilan ako. Kung may natitira ka pang respeto kay Clint, huwag mo nang ulitin ang ginawa mo kanina.”

“Respect?” ulit ni Lyndon, bahagyang napangiti. “Sa tingin mo ba hindi ko alam kung sino ang pamangkin ko? Alam ko ang ginagawa ko, Jen. Ang tanong, alam mo ba ang ginagawa mo?”

Naramdaman niyang muling uminit ang mukha niya. “Huwag mong baliktarin ang usapan. Oo, nagkamali ako. Alam ko iyon, at hindi ko ipinagmamalaki ang nangyari sa 101 Club. Pero hindi ibig sabihin noon ay may karapatan kang lumapit sa akin kung kailan mo gusto.”

“Hindi ko sinabing may karapatan ako.”

“Kung ganoon, bakit mo ginagawa?”

Natigilan si Lyndon. Sa unang pagkakataon, tila nawalan ito ng sagot.

Nagpatuloy si Jen bago pa nito makabawi. “Alam mo ba kung bakit ako napunta sa club na iyon? Dahil pagod na akong magkunwaring hindi ako nasasaktan sa ginagawa ni Clint. Pagod na akong maging mabuting asawa habang siya, kung sinu-sino ang pinaglalaanan ng oras at atensyon niya. Pero kahit gaano ako nasaktan, hindi ko dapat ginawa ang ginawa ko sa iyo.”

Napayuko siya sandali, nilulunok ang bigat ng sariling pag-amin. Galit siya kay Clint, pero galit din siya sa sarili niya. Hindi nabubura ng pagtataksil ng asawa ang pagkakamaling ginawa niya. At lalong hindi niya gustong maging dahilan ang isang gabing iyon para tuluyan siyang mawalan ng respeto sa sarili.

“Hindi ko sinasabing wala akong kasalanan,” dagdag niya. “Ang hinihingi ko lang ay huwag mo nang gawing mas mahirap para sa akin ang pagharap sa pagkakamaling iyon.”

Nawala ang ngiti ni Lyndon. Ilang sandali siyang tinitigan nito bago huminga nang malalim.

“Hindi ko alam na ganoon kalalim ang galit mo kay Clint.”

Napatawa si Jen nang mahina, pero mapait ang tunog niyon. “Hindi mo kailangang malaman ang lahat ng problema namin. Hindi ikaw ang asawa ko.”

“Pero ako ang hinalikan mo.”

Muling tumama sa kanya ang mga salita nito. Hindi dahil bago iyon sa kanya, kundi dahil alam niyang hindi niya kayang itanggi.

“Alam ko,” sagot niya, mas mahina na ang boses. “At araw-araw kong pinagsisisihan iyon.”

Saglit silang natahimik. Sa malayo, narinig nila ang boses ni Clint na nagtatapos sa tawag. Napatingin si Jen sa direksyon ng sala at agad na umatras.

“Wala na tayong dapat pag-usapan,” sabi niya. “Kapag nakita tayo ni Clint na ganito, hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang sarili ko.”

“Kung iyan talaga ang gusto mo, igagalang ko.”

Napatingin siya kay Lyndon, nagtatakang sa wakas ay tila handa na itong umatras. Ngunit bago siya makalayo, dinugtungan nito ang sinabi.

“Pero may isang bagay kang dapat malaman.”

“Lyndon, tama na.”

“Hindi ko pa sinasabi sa iyo ang totoo tungkol sa gabing iyon.”

Napatigil si Jen. “Ano'ng ibig mong sabihin?”

Hindi agad sumagot si Lyndon. Tumingin ito sa pintuan ng study, saka muling ibinalik ang tingin sa kanya.

“May dahilan kung bakit hindi kita pinigilan noong gabing iyon,” sabi nito. “At hindi iyon dahil lang sa alak o sa halik mo.”

Naramdaman ni Jen na nanlamig ang mga kamay niya. “Ano ba ang sinasabi mo?”

Bumukas ang bibig ni Lyndon upang sumagot, pero bago pa ito makapagsalita, narinig nila ang yabag ni Clint na papalapit.

“Uncle? Jen? Handa na ba kayong umuwi?”

Mabilis na lumayo si Jen kay Lyndon. Nang pumasok si Clint sa pasilyo, pareho silang nakatayo sa magkabilang panig, tila walang nangyari.

“Ready na kami,” sagot ni Jen, pilit na ngumiti.

Ngunit nang dumaan siya sa tabi ni Lyndon, mahina itong bumulong—sapat lamang para siya ang makarinig.

“Hindi pa tapos ang gabing iyon, Jen.”

Napatigil siya sa paghinga.

Dahil sa unang pagkakataon, naisip niyang baka may bagay pang hindi niya alam tungkol sa nangyari sa 101 Club.

At kung totoo ang sinasabi ni Lyndon, maaaring hindi lang ang kasal nila ni Clint ang nakataya—kundi ang buong dahilan kung bakit sila nagkakilala sa gabing iyon.