chapter 7

Hindi na narinig ni Jen ang mga sumunod na sinabi ni Lyndon. Nakatitig lamang siya sa mensaheng nasa cellphone niya, paulit-ulit na binabasa ang babala tungkol sa lalaking minsan na niyang kinatatakutan pagkatiwalaan.

Huwag kang magtiwala kay Lyndon.

Pero paano kung si Lyndon lamang ang taong handang magsabi sa kanya ng totoo?

“Jen, ibigay mo sa akin ang cellphone mo.”

Napatingin siya kay Clint. Nakalahad ang kamay nito, ngunit hindi na ang lambing na nakasanayan niya ang nakikita sa mga mata ng asawa. Sa halip, may nagbabadyang galit sa bawat salitang binibitawan nito.

“Bakit? Natatakot kang malaman ko ang laman ng mga mensahe?”

“Hindi mo kilala ang mga taong pinakikialaman mo.”

“Kung ganoon, ipakilala mo sila sa akin. Magsimula tayo kay Isabella.”

Napatigil si Clint.

Sa unang pagkakataon, wala itong naisagot agad.

“Umuwi ka na, Jen,” malamig nitong sabi. “Please. Huwag mong gawing mas mahirap ang lahat.”

“Para kanino? Para sa akin o para sa iyo?”

Hindi na siya naghintay ng sagot. Mabilis siyang lumayo sa dalawa, hawak ang cellphone na para bang iyon na lamang ang natitirang sandata niya laban sa mga kasinungalingang bumabalot sa kanyang buhay.

Sa parking area, ilang beses siyang tinawagan ni Clint. Hindi niya sinagot ang mga iyon.

Sa halip, nag-book siya ng masasakyan at umuwi nang mag-isa.

Ngunit pagdating niya sa kanilang bahay, may isang bagay na agad nakatawag sa kanyang pansin.

Bukas ang p***o ng kanilang kuwarto.

At sa ibabaw ng kama ay may isang itim na kahon na hindi niya kailanman nakita.

Dahan-dahan niya itong nilapitan. Walang pangalan sa labas, tanging isang maliit na sobre na nakapatong sa takip.

Nakasulat doon ang pangalan niya.

Para kay Jen, ang babaeng hindi dapat naging asawa ni Clint.

Nang buksan niya ang kahon, halos mawalan siya ng hininga.

Sa loob ay may ilang lumang litrato, isang dokumentong may pirma ni Clint, at isang larawan nilang dalawa noong araw ng kanilang kasal.

Sa likod ng litrato ay may nakasulat na pangungusap.

Hindi ka niya pinakasalan dahil mahal ka niya.

Nanginig ang kanyang mga daliri habang binubuklat ang dokumento.

Hindi niya agad naunawaan ang lahat ng nakasulat, ngunit may isang pangalan na paulit-ulit niyang nakita.

Isabella.

At sa ibaba ng pahina, may petsang mas nauna pa sa araw na una niyang nakilala si Clint.

“Hindi maaari…”

Biglang tumunog ang cellphone niya.

Isang tawag mula sa hindi kilalang numero.

Sinagot niya iyon nang walang imik.

“Natanggap mo na ba ang kahon?” tanong ng isang babae.

“Who are you?”

“Hindi mahalaga kung sino ako. Ang mahalaga, malaman mo kung bakit ka pinili ni Clint.”

Napahawak si Jen sa gilid ng mesa.

“Bakit nga?”

“Dahil may isang bagay kang taglay na kailangan niya. Isang bagay na hindi niya makuha kay Isabella.”

“Ano iyon?”

Bago sumagot ang babae, narinig ni Jen ang mahinang tunog ng pagbukas ng p***o sa likuran niya.

Napalingon siya.

Nakatayo roon si Clint.

Maputla ang mukha nito nang makita ang bukas na kahon.

“Jen, ibaba mo ang cellphone.”

Hindi niya ito sinunod.

Sa halip, mas hinigpitan niya ang pagkakahawak sa telepono.

“Sabihin mo sa akin ang totoo, Clint. Bakit mo ako pinakasalan?”

Hindi sumagot ang asawa niya. Tanging ang mabigat nitong paghinga ang naririnig sa katahimikan ng kuwarto.

Mula sa kabilang linya, muling nagsalita ang babae.

“Jen, makinig kang mabuti. May dahilan kung bakit hindi ka niya maaaring iwan. At hindi iyon dahil asawa ka niya.”

Biglang inagaw ni Clint ang cellphone mula sa kamay niya at pinatay ang tawag.

“Wala kang dapat pakinggan sa babaeng iyan!”

“Kung wala akong dapat ikatakot, bakit ganyan na lang ang reaksyon mo?”

Hinawakan ni Clint ang magkabilang balikat niya.

“Dahil hindi mo alam kung ano ang kaya nilang gawin sa iyo!”

“Kung ganoon, sabihin mo sa akin kung ano ang alam mo!”

Matagal siyang tinitigan ni Clint. Sa sandaling iyon, may nakita siyang kakaiba sa mga mata nito—hindi lamang galit o takot, kundi isang uri ng pagsisisi.

“Hindi ko ginustong mangyari ito,” mahina nitong sabi.

Napaatras si Jen.

“Ang alin? Ang pagpapakasal sa akin?”

Hindi ito sumagot.

At ang katahimikang iyon ang mas masakit kaysa sa anumang pag-amin.

Binitiwan siya ni Clint at kinuha ang dokumento mula sa kama. Ngunit bago niya iyon maabot, mabilis itong naitago ni Jen sa likuran niya.

“Hindi mo puwedeng kunin iyan.”

“Jen, please. Hindi mo alam ang pinapasok mo.”

“Pagod na akong marinig iyan!”

Sa unang pagkakataon, nakita niyang napayuko ang kanyang asawa. Para bang may laban itong matagal nang sinusubukang takasan, ngunit ngayon ay unti-unti na itong naaabutan.

“Bukas,” sabi ni Clint, “sasabihin ko sa iyo ang lahat.”

Umiling si Jen.

“Hindi na ako maniniwala sa mga pangako mo.”

Kinuha niya ang kanyang bag at lumabas ng kuwarto, iniwang nakatayo ang lalaking minsang nangakong mamahalin siya habambuhay.

Ngunit bago siya tuluyang makalayo, narinig niya ang huling sinabi nito.

“Kung pupunta ka sa 101 Club bukas, huwag kang magtitiwala sa unang taong lalapit sa iyo.”

Huminto si Jen.

Dahan-dahan siyang lumingon.

“Bakit? Dahil naroon si Lyndon?”

Hindi sumagot si Clint.

Sa halip, may kinuha ito sa bulsa at inilapag sa mesa.

Isang lumang susi.

“Dahil ang taong nagpadala sa iyo ng mensahe ay hindi si Isabella.”

Napatitig si Jen sa susi.

“Kung hindi siya, sino?”

Tumingin sa kanya si Clint, at sa pagkakataong iyon, tuluyan nang nawala ang tapang sa mukha nito.

“Ang taong matagal nang patay.”

Nanlamig si Jen.

Bago pa siya makapagtanong, muling tumunog ang cellphone niya.

May bagong mensahe.

Huwag kang maniwala sa sinabi ni Clint. Hindi ako patay.

Kasunod nito ang isang litrato.

Isang lalaking nakatayo sa harap ng 101 Club, nakatalikod sa kamera.

Nakilala ni Jen ang relo sa pulso nito.

Ang parehong relo na suot ng lalaking nakita niya sa lumang litrato sa kahon.

At sa ibaba ng larawan ay may isang pangalan.

Lyndon Sandoval.