Chapter 8

Hindi maalis ni Jen ang tingin sa litrato sa kanyang cellphone.

Si Lyndon Sandoval.

Ang lalaking ilang beses nang nagpakita sa kanya ng mga katotohanang pilit itinatago ni Clint. Ang lalaking minsan niyang iniwasan dahil sa gabing hanggang ngayon ay hindi niya kayang kalimutan.

Ngunit bakit sinasabi ng mensahe na matagal na itong dapat patay?

“Clint, anong ibig sabihin nito?”

Hindi agad sumagot ang asawa niya. Sa halip, dinampot nito ang lumang susi sa mesa at mahigpit na isinara ang palad sa paligid nito.

“Wala kang kailangang malaman tungkol diyan.”

Napatawa si Jen, ngunit nangingilid na ang luha sa kanyang mga mata.

“Iyan na naman ang sagot mo. Lahat na lang ba ng bagay sa buhay mo, bawal kong malaman?”

“Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon.”

“Dahil hindi mo ako binibigyan ng pagkakataong maintindihan!”

Saglit na natahimik si Clint. Pagkatapos, lumapit ito sa kanya, ngunit umatras si Jen.

“Please, Jen. Kahit ngayon lang, magtiwala ka sa akin.”

Tiningnan niya ang lalaking minsang nangakong hindi siya sasaktan. Paano siya magtitiwala sa isang taong hindi kayang sabihin kung bakit siya nito pinakasalan?

“Bigyan mo ako ng isang dahilan.”

Bumuka ang bibig ni Clint, ngunit walang salitang lumabas.

Iyon ang naging sagot niya.

Kinuha ni Jen ang itim na kahon at dinala sa kabilang silid. Ayaw na niyang makipagtalo. Kung ayaw magsalita ng asawa niya, hahanapin niya ang katotohanan sa sarili niyang paraan.

Hindi niya napansing naiwan ni Clint sa mesa ang lumang susi.

At hindi rin niya napansing ilang segundo itong nakatitig sa susi bago tuluyang umalis.

Kinabukasan, maagang nagising si Jen. Halos hindi siya nakatulog sa kakaisip sa mga litrato at dokumentong nakita niya. Paulit-ulit niyang sinuri ang mga iyon, umaasang may makikitang paliwanag sa mga bagay na hindi niya maintindihan.

Sa ilalim ng mga lumang larawan ay may nakita siyang maliit na papel na nakatiklop.

Isang address.

At sa ibaba nito, may nakasulat na tatlong salita.

Silid na Labing-isa.

Nang tingnan niya ang petsa sa papel, nanlamig siya.

Pareho iyon ng petsa ng gabing una niyang nakilala si Lyndon sa 101 Club.

Ang gabing pilit niyang kinakalimutan.

Bakit may kaugnayan ang gabing iyon sa lihim ng kanyang kasal?

At bakit tila matagal nang alam ni Lyndon ang lahat?

Alas-diyes ng umaga nang makarating si Jen sa 101 Club. Sarado pa ang pangunahing p***o, ngunit may isang lalaking naghihintay sa gilid ng gusali.

Nang makita siya nito, agad itong lumapit.

“Mrs. Sandoval?”

Tumango si Jen.

“May ipinagbilin sa akin si Sir Lyndon.”

Napahigpit ang hawak niya sa bag.

“Nandito ba siya?”

“Hindi po. Pero may iniwan siya para sa inyo.”

Inabot ng lalaki ang isang maliit na sobre. Bago pa makapagtanong si Jen, tumalikod na ito at mabilis na naglakad palayo.

Binuksan niya ang sobre.

Isang susi ang nasa loob, kasama ang isang maikling sulat.

Kung gusto mong malaman ang katotohanan tungkol sa kasal mo, buksan mo ang Silid Labing-isa. Pero tandaan mo, Jen—hindi lahat ng makikita mo roon ay totoo.

Napalunok siya.

May isa pang nakasulat sa ibaba.

At kung may makita kang litrato ng isang bata, huwag mong hayaang malaman ni Clint na nakita mo iyon.

Bakit bata?

Ano ang kinalaman ng isang bata sa kanyang kasal?

Pumasok si Jen sa gusali at nagtanong sa receptionist tungkol sa Silid Labing-isa. Sa una ay nag-alangan ang babae, ngunit nang makita ang susi, bigla itong namutla.

“Saan ninyo nakuha iyan?”

“Bakit? Ano ang mayroon sa silid na iyon?”

Hindi sumagot ang receptionist. Sa halip, tumingin ito sa direksiyon ng hagdan bago marahang bumulong.

“Wala na pong gumagamit niyan mula nang mangyari ang aksidente.”

“Anong aksidente?”

Bago pa ito makasagot, may narinig silang yabag mula sa itaas.

Isang lalaking nakasuot ng itim ang dahan-dahang bumaba. Hindi malinaw ang mukha nito dahil sa anino, ngunit nang magsalita ito, agad na nakilala ni Jen ang boses.

“Hindi ka dapat pumunta rito.”

Napaatras siya.

“Lyndon?”

Lumapit ang lalaki sa liwanag.

Siya nga.

Ngunit iba ang ekspresyon nito ngayon. Wala ang karaniwang kalmadong tingin, at may sugat sa gilid ng noo nito na tila bagong-galing lamang.

“Bakit mo ako pinapunta rito?” tanong ni Jen. “At bakit may nagsasabing patay ka na?”

Sandaling tumingin si Lyndon sa susi sa kamay niya.

“Dahil may taong gustong burahin ang nakaraan ko.”

“Sino?”

“Hindi ko pa alam kung sino ang mapagkakatiwalaan ko.”

Napailing si Jen.

“Paano kita paniniwalaan kung pati ikaw ay may mga sikretong itinatago?”

Hindi agad sumagot si Lyndon. Sa halip, inilabas nito ang isang lumang litrato mula sa bulsa.

Isang batang babae ang nasa larawan, nakatayo sa harap ng isang bahay. Sa tabi nito ay isang lalaking bahagyang nakatalikod sa kamera.

Nang makita ni Jen ang mukha ng bata, tila tumigil ang mundo sa kanyang paligid.

Kilala niya ang batang iyon.

Dahil iyon ang kanyang sarili.

Ngunit ang mas nakagugulat ay ang lalaking nasa tabi niya.

Si Lyndon.

“Bakit may litrato ako kasama ka?” nanginginig niyang tanong. “At bakit hindi ko ito maalala?”

Tumingin si Lyndon sa kanya, tila nag-aalinlangan kung dapat bang sabihin ang susunod na mga salita.

“Dahil bago mo nakilala si Clint, Jen… matagal na tayong nagkakilala.”

Biglang tumunog ang cellphone ni Jen.

Isang mensahe mula kay Clint.

Umalis ka riyan ngayon din. Hindi mo alam kung sino talaga si Lyndon.

Bago niya pa matapos basahin ang mensahe, may isa pang pumasok.

Isang litrato ng kanilang bahay.

Sa harap nito ay may dalawang lalaking nakatayo.

Ang isa ay si Clint.

Ang isa naman ay isang lalaking hindi niya pa kailanman nakita.

Ngunit sa ibaba ng litrato ay may pangungusap na nagpahina sa kanyang mga tuhod.

“Tanungin mo si Lyndon kung sino ang tunay mong ama.”

Dahan-dahang ibinaba ni Jen ang cellphone.

Pagkatapos ay tumingin siya kay Lyndon.

“Sabihin mo sa akin… sino ang tatay ko?”

Hindi sumagot si Lyndon.

Sa halip, napatingin ito sa likuran niya, at biglang nagbago ang kulay ng mukha nito.

“Jen,” mahina nitong sabi, “kahit anong mangyari, huwag kang lilingon.”

Ngunit huli na.

May isang kamay na humawak sa balikat niya.

At ang boses na narinig niya ay boses ng isang lalaking matagal na niyang inakalang wala na sa mundong ito.

“Anak.”