LOGIN“อืม ว่าแต่ของมาครบใช่ไหมผมขอเช็คหน่อย” ทางคุณเหลียวเฟยหลงจึงขอเช็คของจนลูกน้องของผมเปิดผ้าผืนใบใหญ่และทางคุณเหลียวเฟยหลงจึงมาดูด้วยตนเอง “อืม โอเค เฮ้ย! พวกมึงยกของไปได้เลย…” “แล้วธุรกิจของคุณเครื่องประดับอัศวภัชรเป็นยังไงบ้างล่ะตอนนี้” “ดีครับ เดือนหน้าผมจะมีงานประมูลเครื่องประดับถ้าคุณว่างผ
“เฮียคะ เป็นอะไรรึเปล่าไหมคะหนูเห็นเฮียดูหน้าเครียด ๆ มีอะไรบอกหนูได้นะคะ” ฉันถามเจาเผื่อเขาจะได้ระบายสิ่งที่เจาเครียดออกมา “อ๋อ แค่เรื่องงานนิดหน่อยครับ ไม่มีอะไรหรอก” “ค่ะ…” “ครับ อ้อ! เฮียลืมบอกเลยว่าเดือนหน้าบริษัทเฮียมีงานประมูลเครื่องประดับเฮียจะพาหนูเข้างาน เพราะเฮียอยากให้หนูไปด้วย”
“ไอ้บลู เดือนหน้าบริษัทกูมีจัดงานประมูลเครื่องประดับของอัศวภัชรมึงมาด้วยนะ” “เออ ๆ กูไปอยู่แล้วเดี๋ยวกูรอการ์ดเชิญเข้างานแล้วกัน” “ได้…” “ว่าแต่…มันมางานมึงไหม งานประมูล” เมื่อพี่บลูคุยกับเขาแต่ฉันไม่รู้ว่าเขาจะคุยเรื่องอะไรกันและฉันไม่รู้ว่าเขากำลังหมายถึงใคร “มา…กูเลยชวนมึงมางานด้วย” “เอ
“ไม่ได้ เฮียไม่อนุญาตเพราะเฮียไม่อยากให้คนเห็นเรือนร่างของหนูแม้แต่สะดือของหนูเฮียก็หวง…” “-_-” แต่เสื้อฉันมันไม่ได้สั้นขนาดนั้นนะแต่ทำไมเขามาว่าเสื้อฉันด้วยล่ะ “ก่อนออกไปหาไรทานหนูต้องเปลี่ยนชุดด้วยนะครับ ห้ามใส่ชุดนี้ถ้าจะใส่ใส่ให้เฮียดูคนเดียวเท่านั้น…” “โถ่~ เฮียอ่า~ เฮียไม่เข้าใจแฟชั่นเหร
“หนูรู้ค่ะ แต่เฮียอย่าทำแบบนี้อีกแล้วเฮียกลับมาเฮียคงขับรถไวมากเลยใช่ไหมคะ ถ้าไม่ขับไวคงไม่ถึงบ้านไวขนาดนี้” “ครับ…” ฉันเห็นสีหน้าหง่อยของเขาที่ฉันว่าเขาแต่มันก็สมควรว่านะเขาขับรถไวเกินไปฉันกลัวว่าเขาจะเกิดอุบัติเหตุด้วยแฟนทั้งคนฉันก็ต้องเป็นห่วงสิ… “งั้นแกก็ไปนั่งเฝ้าที่บริษัทพี่พยัคฆ์เลยสิ ถ้า
[Im Talk] ช่วงที่เขาไปทำงานบีมจึงมาเที่ยวเล่นบ้านของฉันเพราะทั้งฉันและบีมต่างเหงาพอ ๆ กันและฉันเริ่มที่จะปรับตัวได้แล้วเมื่อก่อนฉันมัวแต่ทำงานไม่มีเวลาได้เจอใครแต่ปัจจุบันนี้เหมือนฉันได้พักผ่อนได้เจอเพื่อนและได้พูดคุยกันในชีวิตประจำวันและเมื่อกี้เขาก็ทักมาหาฉันว่าเหงาและส่งรูปโต๊ะทำงานที่มีเอกสารก
“จะดีเหรอคะคุณ…เอ่อ อิม…” “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อิมไม่ถือค่ะ อิมอยากให้ทุกคนเรียกอิมแบบสบาย ๆ อิมรู้สึกไม่ชินที่ป้านอมและพี่ ๆ เรียกอิมว่าคุณเลยค่ะ” “ได้ค่ะ แต่อิมไม่ต้องช่วยป้าหรอกนะเพราะป้าเหลือทำกับข้าวไม่กี่อย่างก็เสร็จแล้วนะ…เพราะป้ากลัวคุณพยัคฆ์มาดุป้าด้วย” “ก็ได้ค่ะป้า แต่ถ้ามีอะไรให้อิมช่ว
“สวัสดีค่ะคุณพยัคฆ์…” สุดาเอ่ยสวัสดีเขาจนเขาทอดมองไปผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งก้มหน้าก้มตาไม่คิดที่จะมองหน้าเขาจนเขารู้สึกแอบหงุดหงิดในใจ“ฮึ ลูกสาวของเธอเหรอ…” เขาถามสุดาจนสุดามองไปที่เธอจนเห็นเธอยืนก้มหน้าไม่มองมาที่เขา“ใช่ค่ะ…”“ทำไมไม่มองหน้าฉัน…” เมื่อเขาให้เธอเงยหน้ามองมาที่เขาจนเธอเองชะงักกับคนที
1 ปีผ่านไป…บรื๊นนน~ เอี๊ยดด!รถสีดำทมิฬราคาสิบล้านหยุดจอดตรงหน้าสลัมแห่งหนึ่งที่มีผู้คนต่างเดินกันไปมาภายในรถเขากำลังทอดมองภายนอกที่ผู้คนต่างเดินกันรวมถึงลูกน้องคนสนิทของเขาและที่เขาต้องมาที่นี้ได้เพราะต้องมาทวงหนี้สำหรับคนที่ไม่คิดจะจ่ายเงินให้กับเขาเขาจึงต้องพาตัวเองมาถึงที่เบื้องหน้าเขาจะมีบริษั
“เชิญครับ…” วิทย์ผายมือให้วศินได้ออกจากห้องไปจนพ้นประตูวิทย์จึงปิดประตูทันที“เฮ้อ”“คุณวศินเขาว่ายังไงบ้างครับนาย”“มันจะมาขอซื้อเครื่องประดับรูปหงส์สีขาวแต่ฉันไม่ขายให้มัน เพราะมันเป็นสมบัติของตระกูลกูคงขายให้ใครไม่ได้”“ผมไม่รู้เหมือนกันว่าเครื่องประดับรูปหงส์สีขาวทำไมคุณวศินถึงอยากซื้อ”“ฮึ ที่ม







