บทที่ 1 เรามันตัวเเม่จะแคร์เพี่อ?

หญิงสาวผมสั้นสีบลอนด์ สวมเดรสรัดรูปสีดำและรองเท้าส้นสูงสีแดงสดกำลังอยู่รอเพื่อนที่หน้าผับชื่อดังย่านรังสิต แต่รอมาสักพักก็ยังไม่มีวี่แววว่าเพื่อนของเธอจะมาจนหญิงสาวกำลังจะหยิบโทรศัพท์เพื่อโทรตามเพื่อน แต่ดันมีสายเรียกเข้ามาเสียก่อน

“ฮัลโหล…. แกอยู่ไหนแล้วโกโก้”

“ฉันรอจนรากจะงอกแล้ว” โมเน่บ่นเพื่อนรักที่ปล่อยให้เธอยืนรอหน้าผับสักพักใหญ่ ๆ

“แก คือฉันมีธุระด่วนที่บ้านอ่ะ ออกไม่ได้แล้ว” เสียงปลายสายพูดออกมาอย่างรู้สึกผิด

“ห๊ะ ทำไงได้ล่ะ ฉันมาถึงแล้วเนี่ย ”

“ขอโทษจริง ๆ นะแก เดี๋ยวฉันชดเชยให้วันหลัง”โกโก้ที่ติดธุระมาไม่ได้จริง ๆ ได้แต่พูดขอโทษเพื่อนทางโทรศัพท์

“ไม่เป็นไร ฉันมาถึงแล้ว เดี๋ยวเที่ยวเผื่อล่ะกัน”

“ขอบใจมากนะ ที่ไม่โกรธ”

“อือ”

เสียงสนทนาทางโทรศัพท์จบลงที่ตรงนี้ โมเน่จับยัดโทรศัพท์มือถือของตัวเองเข้าในกระเป๋าแบรนด์เนมจิ๋วที่เป็นแบบสะพายข้าง

“ช่วยไม่ได้แฮะ เที่ยวคนเดียวก็ได้” โมเน่บอกกับตัวเองก่อนที่จะเดินเข้าไปยังจุดลงทะเบียนของผับเพื่อแลกบัตรเข้าและกรอกข้อมูลสำหรับเกมเปิดวาร์ปประจำผับที่จะโชว์สถานะในคืนนี้

“วันนี้แม่จะเลือกกำไล สถานะไหนดีจ๊ะ” เสียงพนักงาน LGBTQ ถามขึ้นเมื่อถึงคิวที่เธอต้องเลือกกำไลข้อมือสีนีออน

“🟢สีเขียว:โสด”

“🔴สีแดง:ไม่โสด (แค่มาตี้)”

“🟣สีชมพู:แล้วแต่คนถาม / สถานะไม่ชัดเจน”

“ต้องสีเขียวอยู่แล้วสิจ๊ะ” โมเน่ตอบด้วยความมั่นใจ พนักงานจึงหยิบกำไลสีเขียวนีออนส่งให้กับหญิงสาว เมื่อเธอได้กำไลข้อมือแล้วก็เดินเข้าไปในผับอย่างมาดมั่น

บรรยากาศในผับเริ่มต่างออกไปจากภายนอก เหมือนหลุดมาอยู่อีกโลกหนึ่งก็ว่าได้ แสงไฟวิบวับจากไฟมูฟวิ่งบอลกำลังเคลื่อนไหวเข้ากับเสียงเพลงที่ถูกมิกซ์เสียงโดยดีเจบนเวที  เหล่านักท่องราตรีขยับตัวโยกย้ายตามเสียงดนตรีอย่างพลิ้วไหว ไม่มีใครยอมใคร

หญิงสาวเดินเข้ามาไปยังเคาน์เตอร์บาร์เครื่องดื่มเพื่อที่จะสั่งเครื่องดื่มเป็นอันดับแรก ก่อนที่จะไปโชว์ลีลาการเต้นที่สุดแสนจะยั่วยวนกลางฟลอร์เต้นรำ

“Mai Tai แก้วนึง” โมเน่สั่งเครื่องดื่มที่เธอดื่มเป็นประจำเวลาไปผับ หรือบาร์ต่าง ๆ เพราะรสหวานอมเปรี้ยวถูกใจเธอที่สุดตั้งแต่ที่เธอลองชิมมา

“นี่ครับ”

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวนั่งดื่มที่เคาน์เตอร์บาร์ได้ไม่นาน เสียงกรี๊ดกร๊าดในผับก็ดังขึ้นบริเวณฟลอร์

“กรี๊ด”

“อร้าย”

“หึ ถึงเวลาของเราแล้วสินะ” โมเน่พูดกับตัวเอง เธอวางแก้วค็อกเทลในมือลงและเดินโยกตัวเบา ๆ ตามเสียงเพลงไปยังกลางฟลอร์เต้นรำ

“ตืด ตือ ดือ ดือ ดือ ดื้อ ดือ ดื่อ ดือ ดื่อ ” เสียงเพลงที่ใคร ๆ ได้ยินต่างก็จำได้ถูกเปิดขึ้นมาอีกครั้ง หญิงสาวยกมือขึ้นทั้งสองข้างเหนือหัวให้เหมือนว่าเป็นงู และบิดกายพลิ้วไหวไปมา โชว์รูปร่างสัดส่วนที่เย้ายวนอย่างไม่แคร์สายตาใคร ทำให้งูน้อย ๆ ตัวนี้เป็นแม่เบี้ยโดยสมบูรณ์ ภาพบนจอโปรเจคเตอร์ถูกเปลี่ยนเป็นหญิงสาวกำลังเต้นท่างูแบบยั่ว ๆ คู่กับรูปภาพของเธอที่ให้กับพนักงานหน้าผับไว้ ไม่นานนักเสียงดนตรีก็เบาลงและถูกแทนที่ด้วยเสียงของดีเจ

“คืนนี้น้องเขาใส่กำไลเขียวสถานะโสด โปรดเข้ามาจีบน้องครับ ฮิ้ววววว” ดีเจหนุ่มขวัญใจสาว ๆ พูดขึ้น

“ตือ ดือ ดือ ดึด”

“น้องอยู่ตรงไหน บอกพิกัดหน่อยเร็ว”

“เฮ ฮิ้วววว โฮวว” เสียงบรรดาชายหนุ่มที่เมื่อเห็นภาพหญิงสาวที่เต้นยั่ว ต่างพากันมองหาว่าเธออยู่ตรงส่วนไหนของผับ

“ก็คนมันสวยนะ ช่วยไม่ได้จริง ๆ” โมเน่ได้แต่ยิ้มอย่างพึงพอใจกับผลงานการเต้นของเธอที่ทำให้สามารถขึ้นจอได้ แต่มันต้องไม่หยุดแค่นั้น เธอต้องเช็กความแซ่บของตัวเองต่อด้วยการตะโกนบอกพิกัดของตัวเอง

“อยู่นี่ค้า” เธอยกมือเหนือหัวโบกไปมาพร้อมตะโกนบอกพิกัดของตัวเองและโยกย้ายส่ายสะโพกไปให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เธอ

ยิ่งมีคนดูมากก็ทำให้เลือดในกายของเธอสูบฉีด เต้นยั่วยวนมากขึ้น จนในที่สุดเสียงเพลงก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ และทุก ๆ คนก็กลับไปเต้นตามจังหวะเพลงที่ถูกเปลี่ยนใหม่ ภาพในจอก็เปลี่ยนไปบรรยากาศในร้านปกติ โมเน่ที่เหนื่อยจากการเต้นจึงเดินไปนั่งยังโต๊ะว่าง ๆ ที่ไม่มีใครอยู่ เรื่องการเต้นและบอกพิกัดเป็นเพียงแค่เรื่องขำ ๆ สำหรับเธอ เพราะเธอไม่ได้คิดที่จะมาหาแฟนอยู่แล้ว เพียงแค่ต้องการที่จะมาปลดปล่อยก่อนจะกลับเข้าสู่โหมดเรียนอย่างจริงจังในสัปดาห์หน้าเท่านั้น

“สวัสดีครับ ผมคิมนะครับ” 

“ค่ะ โมเน่ค่ะ” เธอตอบกลับด้วยท่าทีไว้เชิงเล็กน้อย เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผู้ชายเข้าหาเธอแบบนี้ และส่วนใหญ่มักจะลงเอยด้วยการขอไปต่อกับเธอทั้งนั้น ซึ่งถึงแม้เธอจะดูแรงในสายตาใครหลายคน แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะปล่อยตัวไปกับผู้ชายง่าย ๆ

“ผมขอเลี้ยงดื่มสักแก้วนะครับ”

“ได้สิคะ” เมื่อเธอตอบรับแบบนั้น ชายหนุ่มจึงนำแก้วค็อกเทลที่เขาถือมายื่นให้เธอพร้อมกับชวนเธอคุยเพื่อสร้างความสนิทสนมมากยิ่งขึ้น

“มาที่นี่บ่อยไหมครับ ผมเพิ่งเคยเห็นคุณเป็นครั้งแรก”

“ก็ไม่บ่อยเท่าไรค่ะ พอดีมาเที่ยวก่อนมหาวิทยาลัยจะเปิดน่ะค่ะ”

“อ่า น้องยังเรียนอยู่นี่เอง ขอแลกไอจีหน่อยได้ไหม เผื่อน้องมีปัญหา พี่พร้อมช่วยนะ”

ชายหนุ่มพูดพลางเอามือโอบเอวบางหลวม ๆ พร้อมเต้นไปตามจังหวะเพลง ขณะที่มืออีกข้างพยายามหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเพื่อทำการแลกไอจี การทำแบบนี้ทำให้หญิงสาวรู้ดีว่าเขาต้องการอะไร เธอจึงเขยิบหนีเล็กน้อย เป็นการหยั่งเชิงว่าเขาจะมีปฏิกิริยาแบบใดต่อ แต่ชายหนุ่มกลับเบียดตัวเองให้แนบชิดกับเธอมากขึ้น เขาเอามือลูบเอวเธอเบา ๆ เป็นสัญญาณส่งมาให้เธอ โมเน่จึงเขยิบออกจากเขาอีกเล็กน้อย และกำลังจะหยิบมือถือเพื่อแลกไอจีกับเขา แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อทำการแลกไอจี จู่ ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง แม้จะไม่ได้ยินชัดเจนเพราะเสียงดนตรีที่กระหึ่มอยู่รอบตัว แต่ก็ดังพอที่จะทำให้ชายหนุ่มรีบปล่อยมือออกจากเอวหญิงสาวทันที

“พี่คิม จะทำอะไรน่ะ!” ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้พวกเขาสองคนและถามกลับมาด้วยสีหน้าโมโหเล็กน้อย

“อะไรกัน พี่ก็แค่ทักทายน้องเขาเฉย ๆ จริงไหมครับ”

คิมหันมาถามย้ำกับโมเน่ พลางเล่นตามบทที่เขาคิดไว้ เพราะเกรงว่าผู้หญิงที่ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนของเขาจะสร้างปัญหา เขาไม่อยากมีปัญหาในผับแห่งนี้ แต่ว่าสิ่งที่เขาคาดหวังกลับพังลงทันที เมื่อโมเน่ไม่ได้เล่นตามบทที่เขาวางไว้ เธอตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่งและสายตาเย็นชา

“ว้ามีแฟนแล้วเหรอ ว่าจะไปต่อสักหน่อย” โมเน่จับปฏิกิริยาของชายหญิงคู่นี้ออกทันที คนหนึ่งกะฟันสาว ส่วนอีกคนก็มาตามแฟน ตลกสิ้นดี

“นี่ถ้าฉันไม่มาคงพากันไปไหนต่อไหนแล้วสินะ” หญิงสาวผู้มาใหม่เอ่ยขึ้นด้วยความไม่พอใจ

โมเน่หัวเราะหึเบา ๆ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ก็ไม่แน่นะคะ ก็เขาบอกว่าเขาโสด”

“น้องทำไมพูดแบบนั้นละ พี่แค่เข้ามาทักทายเพราะเห็นวาร์ปบนจอเฉย ๆ เอง” ชายหนุ่มรีบปฏิเสธข้อกล่าวหาที่เธอพยายามสร้างขึ้นมา ถึงแม้ในใจลึก ๆ แล้วถ้าแฟนไม่มาตามเขาอาจจะไปต่อกับหญิงสาวตรงหน้าแน่ ๆ

“งั้นไอจีก็คงไม่จำเป็นแล้วมั้งคะ” โมเน่ตอบกลับเป็นด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่และเอามือลูบหน้าของคิมเบา ๆ เป็นการท้าทายฝ่ายหญิงอีกคน คิมรู้ได้ทันทีว่าเธอต้องการปั่นหัวของผู้หญิงอีกคนที่ยืนข้าง ๆ เขา และมันก็สำเร็จเสียด้วย

“ส่วนคุณ ถ้าวันหลังกลัวหลุดก็ล่ามไว้ให้อยู่บ้าน ไม่ต้องปล่อยออกมา”

โมเน่ตอบกลับชายหญิงคู่นี้อย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเจอเหตุการณ์แบบนี้ เวลาที่ผู้ชายเข้ามาทักเธอแต่ดันหนีแฟนมาเที่ยว

“อ้ายยย ทำตัวต่ำไม่ต่างจากกะหรี่!” หญิงสาวเกิดความโมโหจนพ่นคำพูดหยาบคายออกมาอย่างไม่คิด ทางด้านชายหนุ่มก็พยายามห้ามปรามแฟนของตน แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากนัก เพราะแฟนของเขายังคงพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากอ้อมแขน แล้วพุ่งตรงไปหาเรื่องโมเน่

“พี่รู้ละเอียดจังนะคะ หรือว่าพี่ก็เป็นเหมือนกันเหรอ?” โมเน่ตอบกลับไปหน้าตาย นี่เป็นการทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้กับหญิงสาวอีกคนแต่เธอก็ไม่ได้แยแสใด ๆ เพียงแค่หมุนตัวและเดินออกจากตรงนั้นไปทันที เสียงกรี๊ดของหญิงสาวด้านหลัง ไม่ได้ทำให้โมเน่หยุดแม้แต่น้อย เธอเดินออกจากผับหรูและเรียกรถแท็กซี่เพื่อกลับคอนโดทันที ผู้หญิงอย่างเธอ สวยและเริ่ดขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องไปแย่งผู้ชายกับใครอยู่แล้ว

ระหว่างทางที่นั่งรถกลับคอนโด โมเน่ได้แต่บ่นคนเดียวเบา ๆ

“คนอุตส่าห์มาเที่ยวแท้ ๆ ดันต้องมาเจอเรื่องน่ารำคาญชะมัด” เมื่อมาถึงห้องโมเน่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าและทิ้งตัวลงนอน แต่เวลาผ่านไปไม่นานเสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นปลุกให้เธอตื่นจากการหลับใหล

“ตื๊ด—ตื๊ด—”

“ฮัลโหล นี่แกตืนหรือยังเนี้ย”

“อืม ยัง แม่มีอะไรมั้ยอ่า”

“ฉันเอาเด็กมาฝากแกเลี้ยงสักเดือนสองเดือนนะ” เสียงแม่ของโมเน่ดังมาตามสาย

“เขาจะขึ้นไปตอน บลา บลา บลา”เสียงที่ออกมาจากแม่ไม่ได้ทำให้โมเน่จับใจความได้เลยแม้แต่น้อยเพราะเธอเพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงเอง

“อือ ได้ แค่นี้นะแม่ จะนอนถ้าตื่นแล้วโทรกลับ”

“เดี๋ยวก่อน ฟังก่อน……….ตู๊ด ตู๊ด”

เธอกดตัดสายโดยไม่คิดอะไรและโยนมือถือให้ไปไกลตัว ก็แค่มีอีกคนมาอาศัยอยู่ด้วยชั่วคราว ห้องก็มีตั้งสองห้อง จะไปลำบากอะไร สำหรับเธอแล้ว มันก็แค่เพิ่มเสียงหายใจอีกหนึ่งเสียงในคอนโดไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ก่อนจะหลับต่อโมเน่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เธอลืมถามไป

ว่า “เด็ก” ของแม่ เป็นผู้หญิง หรือผู้ชาย และมาเมื่อไร แต่ก็ช่างเถอะ ตื่นแล้วค่อยโทรหาแม่อีกที และก็หลับไปอีกครั้ง จนช่วงบ่าย ๆ หญิงสาวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอจำได้ราง ๆ ว่าแม่โทรมาเรื่องฝากเด็ก จึงหยิบมือถือเตรียมที่จะโทรหาแม่ แต่ความคิดของเธอก็หยุดลงทันทีเพราะเสียงกดกริ่งหน้าประตูดังขึ้น

“กริ๊ง กริ๊ง”

“ใครมานะ ฉันยังไม่ได้สั่งอะไรเลย หรือจะเป็นแม่บ้าน” โมเน่คว้าเสื้อคลุม จัดทรงผมให้เรียบร้อย และเดินไปที่ประตู

“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง” เสียงกริ่งดังรัวขึ้น โมเน่รีบเดินมายังประตูห้องและเมื่อเปิดประตูออกมาเธอกลับพบว่าเป็นชายหนุ่ม หน้าตาดี รูปร่างสูงโปร่ง ยังไม่ทันที่เธอจะอ้าปากถามอะไร ชายหนุ่มตรงหน้าก็รีบพูดขึ้นทันที

“ทำไมไม่ไปรับผมที่สนามบิน”

“ดะ เดี๋ยว”

“ปล่อยให้คนอื่นรอ เสียมารยาทมาก”

“ถ้าพี่ทำไม่ได้ก็ไม่ควรรับปากแม่พี่ตั้งแต่แรก”

“รับปากแบบส่ง ๆ ทำได้ยังไงกัน”

“หยุดก่อน หยุด หยุด อันดับแรกนะ นายเป็นใคร อยู่ ๆ มาว่าฉันฉอด ๆ ” โมเน่รีบยกมือขึ้นห้ามชายหนุ่มที่กำลังพ่นคำบ่นสารพันออกมาจากปากของเขา ชายหนุ่มเพียงสูดหายใจ

ลึก ๆ เข้าปอดและกดโทรหาใครบางคน เสียงปลายสายช่างคุ้นหูโมเน่คล้ายจะเป็นเสียงของแม่เธอ ไหนจะชื่อที่ชายหนุ่มเรียกอีก หรือว่านี่จะเป็นเด็กที่แม่พูดถึง

“ฮัลโหลครับ ป้าแก้ว ผมเจอพี่เขาแล้วครับ”

“ดูจากทรงเพิ่งตื่นนะครับ”

“ครับ ไม่เป็นไรครับ”

“ครับ ได้ครับ”

“อะ เอาไป แม่พี่จะคุยด้วย” โมเน่รับมือถือมาและเขยิบตัวออกห่างจากประตูเล็กน้อยเพื่อคุยกับแม่ของตน

“ฮัลโหล โมเน่ แกเจอน้องแล้วใช่มะ แกนี่มันจริง ๆ เลยไม่ฟังที่ฉันพูดให้จบแล้วกดตัดสาย”

“ก็แม่ไม่ได้บอกว่าจะมาวันนี้นี่นา”

“ฉันอยากจะบ้า ฉันบอกแกแล้วว่าน้องถึงวันนี้และบอกให้ไปรับด้วยตอนเที่ยงที่สนามบิน”

“อ่า สงสัยจะง่วงละตอนนั้น แต่นี่มันก็ไม่เด็กแล้วนะแม่ ตัวเบ้อเร่อ”

“ก็เด็กกว่าแกไง”

“แต่…...”

“ไม่มีแต่ ดูน้องมันด้วยน้องเป็นเด็กดี เผื่อแกจะได้เที่ยวน้อยลงเพราะมีน้องต้องดูแล แค่นี้ละฉันยุ่ง…….ตู๊ด ตู๊ด”

“เดี๋ยวสิ แม่ ฮัลโหล แม่” แม่ของเธอตัดสายไปแล้ว เธอจึงจำใจส่งมือถือคืนให้กับเจ้าของ

“สรุป เธอคือเด็กที่แม่ฉันฝากเลี้ยง”

“ใช่ครับ ทีนี้ผมเข้าไปได้หรือยัง?”

“อ่ะ เข้ามาก่อนมา” โมเน่เปิดประตูกว้างขึ้นเพื่อให้ชายหนุ่มลากกระเป๋าใบโตเข้ามาภายในห้องของเธอ