LIVELY ENGINEER | วิศวะภัยความมั่น

ลูกคุณหนูตระกูลผู้ดีอันมีประวัติยาวนานในแวดวงสังคม หญิงสาวที่ถูกจับตามองและเพียบพร้อมไปด้วยฐานะทางสังคม

สวย หุ่นดี มีชื่อเสียง ถูกรายล้อมด้วยผู้ชายที่พากันเข้ามาหยอดคำหวาน นั่นอาจจะเป็นชีวิตที่สาว ๆ หลายคนใฝ่ฝัน

แต่ไม่ใช่กับเธอ!

“ให้โอกาสธันอีกสักครั้งไม่ได้เหรอครับ”

“เราบอกว่าจบก็คือจบไงธัน เธอจะมาเรียกร้องอะไรอีก”

“ทำไมล่ะกรีน ธันไม่ดีตรงไหน ทำไมกรีนถึงตัดธันง่าย ๆ แบบนี้”

กรีน หรือ กรรณิการ์ สาวลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส ของดีประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ ดีกรีอดีตดาวมหา’ลัย

หญิงสาวรูปร่างอรชรซึ่งมีส่วนสูงกว่าหนึ่งร้อยหกสิบแปดเซนติเมตร ใบหน้าสวยตามแบบฉบับลูกครึ่งสาว เรือนผมถูกย้อมเป็นสีบลอนด์ทอง รับกับรูปหน้าอันโดดเด่นขับให้หญิงสาวดูมาดมั่นและมีเสน่ห์น่าหลงใหล

เครื่องหน้ารูปไข่ประดับไว้ด้วยเรียวคิ้วสวยได้รูป ดวงตาเรียวรีซึ่งมีนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเป็นประกาย ปลายจมูกโด่งรั้นดูน่าหยิก ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบลิปสติกสีแดงเรื่อ มุมปากสวยยกขึ้นเล็กน้อยดูซุกซน

“มันไม่ใช่ว่าเธอไม่ดี แต่เราก็คุยกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้าเบื่อก็จบ” กรรณิการ์ตอบกลับชายหนุ่มร่างสูงโปร่งตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหวานเจือความหงุดหงิด

ธันวาเป็นผู้ชายที่เธอเคยควงตอนช่วงเทอมสุดท้ายของปีสอง ซึ่งก่อนที่จะปิดเทอมเธอได้ตัดจบความสัมพันธ์ของการเป็น ‘คนคุย’ กับเขาไปแล้ว

ตอนนั้นเธอบอกเขาเพียงแค่ต้องการจบความสัมพันธ์ แต่ไม่ได้กล่าวถึงเหตุผลเพราะเธอคิดว่ามันไม่มีความจำเป็นที่ต้องมานั่งอธิบายอะไรให้มากความ

จบก็คือจบ

ถึงแม้ว่าเขาจะวางตัวดี และรู้สถานะของตัวเองดีพอที่จะไม่ล้ำเส้นเธอจนเกินไป แต่เพราะเธอไม่คิดจะพัฒนาความสัมพันธ์กับเขาไปมากเกินกว่านี้ จึงได้ตัดสินใจจบความสัมพันธ์ฉาบฉวยนั้นลงอย่างไร้เยื่อใย

ซึ่งมันคงทำให้ชายหนุ่มคิดไม่ตก ถึงได้ยังมาตามตอแยเธอไม่เลิกเหมือนในตอนนี้

“แบบนี้มันก็ไม่แฟร์เลยดิ เธอเบื่อธันแล้วก็ขอจบโดยที่ธันไม่ได้เบื่อหรืออยากจบ เธอเห็นแก่ตัวไปไหม” ธันวายังคงโวยวายไม่หยุด เสียงของเขาค่อย ๆ ดังขึ้นเรื่อย ๆ จนผู้คนในโรงอาหารต่างเริ่มหันมาให้ความสนใจกัน

ใช่ ตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่กลางโรงอาหาร ซึ่งเขาอาศัยจังหวะที่เธอแยกตัวออกมาจากกลุ่มเพื่อนเพื่อซื้อน้ำ เข้ามาซักไซ้วอแวจนถูกสายตาหลายคู่จับจ้องมาอย่างให้ความสนใจ

หนำซ้ำวันนี้ยังเป็นวันเปิดภาคเรียนวันแรกอีกด้วย

กรรณิการ์รู้สึกอึดอัดกับสายตาที่จับจ้องมายังเธอพอสมควร เพิ่งเริ่มต้นชีวิตพี่ปีสามในรั้วมหาวิทยาลัย แต่ก็ดันมีเรื่องเข้ามาให้ปวดหัวตั้งแต่วันแรกเสียแล้ว

แม้ว่าตลอดมาเธอจะเป็นสาวฮอตนักเช็กเรตติ้ง ชอบโปรยเสน่ห์และเปลี่ยนคู่ควงไปเรื่อย ๆ แต่ว่ากันตามตรง ให้มายืนถกเถียงกับผู้ชายท่ามกลางสายตาสอดรู้สอดเห็นแบบนี้เธอก็รู้สึกอึดอัดจนแทบอยากจะเดินหนีไปให้พ้น ๆ

หากไม่ติดว่าอีกฝ่ายคอยดักทางเธออยู่อย่างรู้ทัน

“จบก็คือจบนะธัน อย่าทำให้เราอึดอัดกับเธอไปมากกว่านี้เลย” รูปประโยคนั้นนับเป็นการเตือนจากเธอแล้ว

เพราะที่ผ่านมาถึงแม้จะเลิกคุยกับใครไป แต่เธอก็ยังสามารถทักทายหรือเป็นเพื่อนกับคนเหล่านั้นต่อได้ แต่หากธันวายังเลือกที่จะคาดคั้นต่อ เธอก็คงต้องตัดบัวไม่ให้เหลือใยแล้วจริง ๆ

“ก็ได้ แต่ธันไม่ยอมง่าย ๆ หรอกนะ คอยดูเถอะธันจะทำให้เธอกลับมาหาธันให้ได้” ธันวาเอ่ยด้วยท่าทางมาดมั่น

เขารอโอกาสที่จะได้อยู่เคียงข้างเธอมาตลอด จนกระทั่งสามารถขยับสถานะขึ้นมาเป็นคนคุยของหญิงสาวได้ แต่ไม่ถึงสองเดือนก็ถูกเธอเทกันดื้อ ๆ บอกตามตรงว่าเขาหงุดหงิดมาก

ในเมื่อเขายังไม่ได้ครอบครองเธอ คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์ได้เช่นกัน

“ไม่มีทาง” ซึ่งเธอก็ตอบกลับไปอย่างหนักแน่นไม่ต่างกัน

ธันวาไม่อาจฝืนตอแยหญิงสาวต่อไปได้ ชายหนุ่มจึงจำเป็นต้องถอยกลับไปตั้งหลักก่อน

ทว่าเมื่อเขาเดินจากไป เสียงซุบซิบนินทาก็ดังแทรกขึ้นมาแทนที่ในทันที

“ยัยกรีนเทอีกแล้วเหรอ”

“ชีเปลี่ยนผู้บ่อยยิ่งกว่าเปลี่ยนเสื้อผ้าอีกอ่ะ ไม่สวยจริงทำไม่ได้นะ”

“น้องกรีนเทแล้วว่ะ ต่อไปถึงคิวกูแล้ว”

“หยุดมโน มึงดูหน้าคนคุยเก่าน้องแต่ละคน อย่างกับดารา ไอดอลเถอะ”

และอีกมากมายที่เธอไม่อยากจะใส่ใจ

ใครจะไปคิดว่าแค่ตั้งใจจะมาซื้อน้ำแก้วเดียว ก็ต้องเจอกับเรื่องราวชวนปวดหัวมากมายขนาดนี้

เป็นคนสวยนี่มันเหนื่อยจริง ๆ เลย!

กรรณิการ์เปลี่ยนเป้าหมายจากร้านน้ำเป็นเดินเลี่ยงออกมาทางห้องน้ำแทน

ร่างเล็กสวมชุดช็อปสีแดงเลือดหมู แม็ทช์กับกางเกงยีนทรงกระบอกสีเทาเข้มก้าวเดินเร็ว ๆ ไปยังห้องน้ำข้างโรงอาหาร ซึ่งอยู่ติดกับตึกคณะของเธอ

ทว่าในจังหวะที่กำลังจะเดินพ้นมุมตึกไปนั้น ร่างทั้งร่างก็ชนเข้ากับบางอย่างจนแทบถลาล้มลงไป

ปึก!

“อ๊ะ!” เสียงหวานร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ พร้อมทั้งหลับตาแน่นเมื่อคิดว่ายังไงก็คงได้เจ็บตัวเป็นแน่

แต่กลับผิดคาด เมื่อสัมผัสจากวงแขนแข็งแรงของใครสักคนยื่นเข้ามารั้งเอวบางของเธอไว้ ทำให้ร่างเล็กที่กำลังจะหงายหลังล้มลงไปยังสามารถประคองตัวเองเอาไว้ได้

“เป็นอะไรรึเปล่าครับ”