ログインKabanata 143Vanessa's POVMas inilapit niya ang kabayo niya. Sinubukan niyang abutin ang renda ko. Pero mabilis akong umiwas."Vanessa, please.""Wala na tayong dapat pag-usapan, Sebastian.""So, gano'n na lang ba 'yon? After everything? Makikipaghiwalay ka na lang sa akin?""Oo."Matalim ang pagkakasabi ko.Hindi ko talaga iyon gustong sabihin. Pero gusto kong maramdaman niya kung gaano niya ako nasaktan.Bigla siyang napahinto.Huminto rin ang kabayo niya.Nakatitig lang siya sa akin.Namumutla ang mukha niya.Nanlalaki ang mga mata niya."Seryoso ka ba talaga?"Binilisan ko ang pagpapatakbo hanggang sa marating namin ang taniman ng mga niyog.Mas lalo kong pinatakbo si Bella hanggang sa makarating ako sa taniman ng mga niyog.Bumaba ako sa kabayo at itinali si Bella sa isang poste, pero mabilis akong hinabol ni Sebastian at niyakap.Bigla niya akong niyakap mula sa likuran.Dumampi ang dibdib niya sa likod ko.Ipinatong niya ang baba niya sa balikat ko."Don't leave me, Vanessa...
Kabanata 142Vanessa's POVPansamantala muna akong nanatili sa rest house namin ni Sebastian para makapagpahinga roon nang ilang araw.Ang rest house namin ay isang maliit na property na binili namin ilang taon na ang nakalipas. Napapalibutan ito ng mga puno, malalawak na bukirin, at bukas na kalangitan. Walang maiingay na kapitbahay. Walang anumang istorbo. Tahimik lang ang paligid.Ilang buwan na rin mula nang huli akong makapunta rito. Maayos pa ring inaalagaan ng mga staff ang buong lugar. Namumulaklak pa rin ang mga hardin. Malulusog pa rin ang mga alagang hayop. Halos walang nagbago.Pero ako...Hindi na ako katulad ng dati.Araw-araw, nagigising ako sa huni ng mga ibon. Mag-isa akong nag-aalmusal. Mag-isa akong naglalakad sa hardin. Mag-isa akong nakaupo sa veranda habang pinapanood ang paglubog ng araw.Tatlong araw na kaming hindi nag-uusap ni Sebastian.Hindi ko sinasagot ang mga tawag niya.Hindi ko binabasa ang mga mensahe niya.Hindi ako nagre-reply sa kahit ano.Kailanga
Kabanata 141Vanessa’s POV "I don't look at her any way.""Yes, you do. Tinitingnan mo siya na parang mahalaga siya. Parang importante siya. Parang isa siyang taong lagi mong maaasahan.""Because she is. She's my assistant.""She's more than that, Seb. Siya ang babaeng kilala mo bago pa ako dumating sa buhay mo. Siya ang kasama mo noong prom. Siya ang babaeng naghihintay sa'yo sa loob ng maraming taon.""Paano mo...""Nakita ko ang mga pictures. Nabasa ko ang mga posts. Nakita ko ang lahat. May history kayong dalawa. Mahabang history. Bago pa tayo. Bago pa ako.""History doesn't mean anything.""It means everything. Kasi kilala ka niya. Kilala niya ang version mo na hindi ko na nakilala.""Vanessa, high school pa 'yon. College. Matagal na. Mga bata pa tayo noon."Sinubukan niya akong lapitan, pero mabilis akong lumayo.Itinaas ko ang kamay ko para pigilan siya."Kung pagod ka na..." Napasinghot ako. "Kung hindi mo na ako mahal, sabihin mo sa akin. Huwag mo akong hayaang maramdaman na
Kabanata 140Vanessa's POVMadaling-araw na nang makauwi si Sebastian sa bahay. Pagtingin ko sa wall clock, alas-tres na pala ng madaling-araw.Nakahiga lang ako sa kama, nakatalikod sa pinto. Nakapikit ang mga mata ko at pinapantay ko ang paghinga ko. Ilang oras na akong nagpapanggap na tulog. Naghihintay. Nakikinig. Iniisip kung anong oras siya uuwi.Narinig kong bumukas ang front door. Sunod ay ang marahan niyang mga yabag sa hallway. Maingat siyang maglakad, parang ayaw niya akong magising.Pumasok siya sa kuwarto. Bahagyang umingit ang sahig sa bawat hakbang niya. Naramdaman kong huminto siya sa paanan ng kama. Ramdam ko rin ang titig niya sa akin.Nagkunwari akong tulog.Naramdaman kong niyakap niya ako at marahan akong hinalikan sa pisngi."I'm sorry, Wife," mahina niyang bulong sa akin.Mainit ang hininga niya sa balat ko. Mahigpit niya akong niyakap at idinikit ang katawan niya sa akin.Pero wala akong naramdaman.Kundi lamig.Kundi distansya.Parang may kutsilyong unti-untin
Kabanata 139Vanessa’s POV Sebastian picked her up. He carried her toward the exit. She was still crying. Still talking."Sir, please don't be mad at her. She's your wife. She loves you.""Babalikan kita, Vanessa. I need to take her to the hospital. Her face is swelling.""Seb, wala akong ginawa. She's lying—"He did not look back."Seb!" I called out. "Please! You have to believe me!"He kept walking. He pushed the door open. He carried her outside. He put her in his car. He drove away.And I was left standing there. Alone. Humiliated. Betrayed.His voice echoed in my head. Cold. Dismissive. Unbelieving."We'll talk later, Vanessa."Nanigas sa kinatatayuan ko nang iwan ako ng asawa ko at piliing paniwalaan ang executive assistant niya.I felt the tears coming. I blinked them back. I would not cry. Not here. Not now.Sinubukan ko silang habulin, pero huli na.Through the window. In the passenger seat. Edith turned around. Nakita ko si Edith na nakangisi habang nakatingin sa akin. A c
Kabanata 139Vanessa’s POV Sebastian picked her up. He carried her toward the exit. She was still crying. Still talking."Sir, please don't be mad at her. She's your wife. She loves you.""Babalikan kita, Vanessa. I need to take her to the hospital. Her face is swelling.""Seb, wala akong ginawa. She's lying—"He did not look back."Seb!" I called out. "Please! You have to believe me!"He kept walking. He pushed the door open. He carried her outside. He put her in his car. He drove away.And I was left standing there. Alone. Humiliated. Betrayed.His voice echoed in my head. Cold. Dismissive. Unbelieving."We'll talk later, Vanessa."Nanigas sa kinatatayuan ko nang iwan ako ng asawa ko at piliing paniwalaan ang executive assistant niya.I felt the tears coming. I blinked them back. I would not cry. Not here. Not now.Sinubukan ko silang habulin, pero huli na.Through the window. In the passenger seat. Edith turned around. Nakita ko si Edith na nakangisi habang nakatingin sa akin. A c
Kiara’s POVDahil marami ang nakakita sa nangyari kagabi sa labas ng ospital, hindi na ako nagulat nang kinabukasan ay nasa headline na agad sina Eliza at Chase sa halos lahat ng balita. Hindi ko na kailangang magbukas pa ng TV; sapat na ang sunod-sunod na notification sa cellphone ko. Mga kaibigan,
Kara’s POV“Jack!” sigaw ko nang bigla kong maramdaman ang matinding pagsakit ng tiyan ko matapos kong inumin ang gamot na ibinigay niya sa akin kanina. Parang pinipilipit ang loob ko. Napayuko ako at napahawak sa gilid ng mesa para hindi tuluyang bumagsak.“Jack!” ulit kong sigaw, mas malakas, pero
Kiara’s POV“Anak, anong oras ka uuwi mamaya? Susunduin ka na lang namin,” sabi ni Mama nang sagutin ko ang tawag niya.Hindi ko agad sinagot. Nakatutok pa rin ang mga mata ko sa screen ng computer, binabasa ang mga detalye ng kasong hawak ko. May hearing ako bukas, at ayokong magkamali kahit sa isa
Chase’s POVBuong araw akong tutok sa computer at sa trabaho. Sunod-sunod ang mga dokumentong kailangang pirmahan, mga kontratang kailangang repasuhin, at mga tawag na hindi ko sinasagot. Ayokong may kausap. Ayokong may istorbo.Kaya nang bumukas ang pinto ng opisina ko, agad akong nainis.Mas lalo







