One night stand!!

One night stand!!

last updateTerakhir Diperbarui : 2024-11-07
Bahasa: Thai
goodnovel16goodnovel
Belum ada penilaian
20Bab
1.5KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

One night stand เรื่องราวความฮอต ความแซบของ 'อัปสร' กับ 'ตรัย' ที่ระดับความฮอตนั้นทะลุจุดเดือดได้ไม่ยาก (ชุดรวมเรื่องรักฉบับติดเรท 1)

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1 มั่นใจว่าตัวเองไหว

Renna's POV.

"I'm sorry, Mrs Campbell, but you haven't done anything to make your illness better." My stomach churned in despair as the doctors words resounded in my head.

"I'm afraid the situation has gotten worse, putting you at a high risk of gastric tumor, it can get worse from that too." he finally let the most dreadful words out, sending stabs of pain through my already torn heart, slicing it into a million tiny pieces.

“I’ve been trying, Doctor,” I mumbled, tears welling up in my eyes. “But there’s just... so much going on.”

He drew out a deep sigh. "But you're clearly not doing enough, your body couldn't take it anymore and now we're dealing with complications that could've been easily avoided."

I looked down at my hands, laced tightly in my lap.

"We can prevent further complications if you'll agree to follow a strict bed rest for the next few days, while taking your medications right, we'll see what happens."

I nodded frantically, a tiny glint of hope coursing through me. "Ofcourse."

"Starting immediately." His next words hit me hard across the ear.

"Wh.. what? No, I can't afford that today."

His brow furrowed. “Mrs Campbell...

“It’s my anniversary today,” I cut in sharply. "Our Third. I’ve been planning something for weeks. I just need a few hours, that’s all.”

His eyes softened, but his stance never changed. "I know how important that is to you, but your health has to come first.”

That's easy for him to say when he's not the one trying to keep a marriage from crumbling.

"You have to listen to me Mrs Campbell, your body is telling us it can’t handle any more stress. You’re running a fever, your blood pressure is high, you've also developed a critical illness that isn’t even responding to medication the way we’d hoped. Please help me help you, Mrs Campbell."

I stared at the floor, my heart pounding loud I could almost hear it. I thought of the gift I’d wrapped, and the cake too, both in the car, hoping to drive to his office from here for a warm surprise.

A few hours with my husband won't escalate my illness, will it?

“I won’t be long,” I whispered. “I just need tonight.”

"C'mon, Mrs..."

“No, Doctor. Please.” I stood to my feet, careful not to let the wave of dizziness overwhelm me.

"You’re making a dangerous choice, Mrs Campbell.”

“I promise I’ll come back tomorrow. I’ll do everything you say, bed rest and all. But not today. I can’t let this day pass like any other.”

He opened his mouth, probably to argue again, but I was already turning toward the door.

"Please promise me one thing..." His voice suddenly halted me on my track.

I paused and turned toward him, my hand already on the doorknob. “What?”

“If anything feels off, pain, dizziness, shortness of breath... you call me. Immediately. Don’t wait for tomorrow.”

I nodded. "I will, thank you." I flashed him a grateful smile and walked out, hurrying down the hallway, a certain location ringing in my mind.

Hayes's office.

***

"Surprise!!" I squealed excitedly, pushing the office door open and rushed in.

A beautifully decorated cake in one hand, and a gift box in the other.

I halted on my track, frozen to the teeth, then it all came crashing on the floor the second my gaze landed on him; or them, rather.

The man I had spent the last few weeks working on the best surprise for, on our third marriage anniversary.

My husband, Hayes Campbell.

There he sat on his office seat, Nadia, my elder sister; sitting right on his crotch, grinding effortlessly, their lips locked.

Soon as the cake splattered on the floor, the noise seemed to break through their moment as they quickly pulled away from each other.

Hayes turned to spare me a glance and a deep sigh escaped his lips, the tiniest glint of remorse distant from his eyes.

"What are you doing here, Renna?" His voice was as rigid towards me as always.

Did I have so much to say to him? Yes.

But could I mutter a single word at this moment? No.

Slowly, I turned towards the door, dragging my heavy legs out.

"She wants you to run after her." I heard Nadia chuckle mockingly.

"She's a dreamer." He spat.

Their laughter echoed through my ears as I made my way out of the office, trying so hard to stop tears from clouding my eyes.

Hayes was my husband, but undoubtedly my worst nightmare. The sound of his car driving into the mansion or the sound of his footsteps walking into the house always had my heart beating drastically in terror. And when he stared at me, the fury in his eyes was evident. His gaze on me always held nothing but disgust and scorn.

It has been the duress that came with the marriage that stirred up my stress induced illness, but I didn't mind at all, all I wanted was to please him.

I knew getting married to me was a plot to get what he wanted, but I had held onto the tiniest gleam of hope that he would adjust to it and learn to love me as his lawful wife. But those were mere wishes that never came true.

Hayes and his brother were at constant loggerheads over the heir of the family's multi-million company, Hayes wanted to own it by every means possible, and being the eldest son, he had the upper hand, but his father, Mr Campbell had only one request.

He wanted Hayes to get married and have a family.

And then came the marriage arrangement between my father and Hayes. They were business partners, making it easier to come to an agreement, and me, as the leverage, despite how hard I begged.

If he was going to get entangled with Nadia, why then was the marriage not arranged between them, instead of me?

Ofcourse, father would jump on any opportunity to rub me off happiness.

I grew up to him finding fault in everything I did, it felt like he was always lurking at the corner waiting for me to make the wrong move.

And worse, I didn't have a mother to cry to just like every other child would, she died while giving birth to me. Most times, I wondered if that could be the reason why he hated me so much, or could there be more to his hatred towards me?

I was the prodigal daughter, while Nadia remained his favorite, despite how frequently she strayed.

As I walked dejectedly out of the company building, a strong wave of memories from Hayes ill treatments and hatred towards me over the years flashed through my head, realizing how much I have really endured and kept up with his excesses hoping for a miraculous change.

I literally put my life on the line today to pull a surprise for him.

Suddenly, I felt my legs stop moving and in a swift move, spun me around and began moving me towards Hayes office.

It was as though my entire body was working on it's own accord, I couldn't stop myself from moving, neither could I turn back around now.

But one thing was sure, there was something brewing in my chest that I needed to say to Hayes.

Stopping at the door, I pushed it open and walked in.

It wasn't a surprise to see them still lost in each other's arms.

"What do you want for fuck sake, Renna?" Hayes snapped, rolling his eyes as he turned to face me.

"I think we should get a divorce." The words left my mouth uncensored.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
20 Bab
บทที่ 1 มั่นใจว่าตัวเองไหว
เสียงเพลงในผับดังกึกก้อง จนต้องตะโกนคุยกันคอแทบแตก ปกติฉันไม่ชอบสถานที่แบบนี้สักเท่าไหร่นักหรอก แต่วันนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี ก็เลยนัดเพื่อนให้ออกมาปาร์ตี้แก้เซ็ง และนี่คือการมาเที่ยวผับครั้งแรกในวัยยี่สิบเอ็ดปีของนางสาวอัปสรก็ว่าได้ เรียนอีกแค่เทอมเดียว ฉันก็จะเรียนจบปริญญาตรีแล้วด้วย พอจบไปก็ตั้งใจจะใช้วิชาความรู้ที่ได้มา ไปทำงานช่วยงานพี่ชายที่เปิดบริษัท ขายส่งสินค้าจากเมืองจีน เห็นแบบนี้กำไรปีหนึ่งเป็นล้านๆ นะบอกเลย“เป็นอะไรของแกสร หน้ามุ่ยเป็นตูดหมึก ทะเลาะกับแมนมาเหรอ” คนที่เพื่อนฉันเอ่ยชื่อขึ้นมาก็คือแฟนของฉันเอง เราคบกันมาได้สามถึงสี่เดือนแล้ว แต่ยิ่งคบมันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่ใช่ จนตัดสินใจจะบอกเลิกวันพรุ่งนี้ให้มันรู้แล้วรู้รอด “อื้อ...เบื่อว่ะ” ฉันพูดเซ็งๆ ก่อนจะหยิบแก้วที่ผสมเหล้ากับเป๊บซี่ขึ้นมาดื่ม ฉันไม่ใช่พวกคอแข็งจึงผสมเป๊บซี่มากหน่อย จนเพื่อนแซวว่าถ้าฉันจะกินแบบนี้ก็กินเป๊บซี่มันอย่างเดียวไปเลยเหตุผลของความเบื่อ คือ ฉันถูกวศินหรือแมนตามเช้าตามเย็น ไปไหนก็ต้องรายงาน แถมเขาก็เป็นพวกขี้หึงบ้าๆ บอๆ หึงแบบไร้เหตุผล นี่ฉันยังคิดว่ามีแฟนหรือมีลูกกันแน่ ขี้หึงไม่พอ เขายังเสื
Baca selengkapnya
บทที่ 2 สารภาพรัก
“อย่าเมาแล้วคึกไปไล่ปล้ำใครเขานะยะ”“บ้า! ใครจะไปทำ แต่ถ้าพี่ตรัยมา…ก็ว่าไปอย่าง” พูดแล้วฉันก็หัวเราะออกมา นั่นเพราะสภาพของฉันตอนนี้จะไปไล่ปล้ำใครเขาได้“แหม…มีเลือก”“แกขับรถดีๆ นะ” ฉันโบกไม้โบกมือให้กรดา “อื้อ…งั้นฉันกลับก่อนนะ” กรดาโบกไม้โบกมือลาฉันด้วยเหมือนกัน พอเพื่อนกลับออกไปแล้วฉันก็ทิ้งตัวนอนยาวไปกับขนาดของโซฟามันเสียเลยอาการคนเมามันทำให้ฉันปั่นป่วน พะอืดพะอมบอกไม่ถูก โลกมันหมุนๆ ในตัวก็ร้อนแปลกๆ ฉันพยายามตั้งสติ สูดอากาศเข้าปอดลึกๆ “ฉันไม่เมา...ไม่เมา...ไม่เมา” ฉันพูดกับตัวเองแบบนี้ เพื่อเอาชนะความเมา แต่ดูเหมือนมันจะไม่ค่อยได้ผล กระทั่งรู้สึกเหมือนมีใครมายืนกอดอกมองฉันที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา“พะ…พี่ตรัยเหรอคะ”“ครับ” เสียงทุ้มที่แสนจะคุ้นดังขึ้น ฉันส่งยิ้มให้เขา พยายามลืมตามองหน้าเขาให้ชัดๆ แต่ภาพมันก็ซ้อนทับกันจนรู้สึกเหมือนเขามีฝาแฝดแถมตอนนี้เขายืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาดุๆ จนฉันต้องเด้งตัวขึ้นมานั่งตรงแหน่ว แต่สงสัยจะรีบลุกมากไป ถึงได้มึนๆ หัวหนักเข้าไปอีก“ฉลองอะไรมา ถึงเมาได้ขนาดนี้”“ก็แค่ปาร์ตี้สนุกๆ ตามประสาเพื่อนแค่นั้นเอง ว่าแต่พี่ตรัยมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ” ฉันพยา
Baca selengkapnya
บทที่ 3 น่ารักหรือเปล่า
“โหย…ผู้ชายโลเล” “ก็คนมันหล่อเลือกได้” เขายิ้มมุมปากให้ฉัน ส่วนฉันเองก็ยิ้มหวานๆ ตาเยิ้มๆ ตามสไตล์คนเมากลับไปให้“งั้นถ้าให้เลือกอีกที พี่ตรัยจะชอบสรอยู่ไหม” เพราะเมาฉันถึงกล้าถามแบบนี้ออกไป จะว่าไป เวลาเมานี่ก็ดีแฮะ เพราะมันทำให้ฉันกล้าพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป พอสร่างก็มีข้ออ้างว่าเมา คนเมาพูดอะไรย่อมไม่ผิด...ฮ่าๆ ไม่งั้นเขาจะพูดกันเหรอว่า อย่าถือคนบ้า อย่าว่าคนเมา “นี่เมาใช่ไหม ถึงถามอะไรแบบนี้”“เปล่าเมา สรแค่อยากรู้” อันที่จริงฉันเมานั่นแหละ แต่ไม่ยอมรับ “ไว้สร่างเมาก่อน พี่ค่อยตอบ คืนนี้ดึกแล้ว ไปนอนได้แล้ว”“สรนอนไม่หลับ” ฉันเริ่มงอแงเป็นเด็กๆ “ไม่หลับก็นอนเล่นๆ ไป เดี๋ยวก็หลับเอง” เขาดุฉันเหมือนฉันยังเป็นแค่เด็กอนุบาล ทั้งๆ ที่เขาอายุห่างจากฉันแค่ห้าปีเท่านั้นเอง “ผู้หญิงคนนั้นโชคดีจังที่ได้พี่ตรัยเป็นแฟน” ลึกๆ ฉันอิจฉาผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ฉันไม่เคยเห็นหน้าสักครั้ง แต่ก็มั่นใจว่าเธอต้องสวยและนิสัยดีมากแน่ๆ “ทำไม แฟนสรทำตัวไม่ดีเหรอ” “อื้อ…เขาขี้หึงแบบไม่ลืมหูลืมตา ทำตัวเป็นเด็ก ง้องแง้งไม่เข้าท่า ปากหวานก้นเปรี้ยว เกลียดผู้หญิงเจ้าชู้ แต่ตัวเองเสือกเจ้าชู้ไก่แจ้ แถมยัง
Baca selengkapnya
บทที่ 4 One night stand แสนระทึก!!! (1)
ก่อนจะฝัน...ในฝันฉันกำลังนอนอยู่และมีเจ้าชายกำลังโน้มใบหน้าลงหมายจะมาจูบฉัน ฉันพยายามเพ่งสายตามองหน้าของเจ้าชายคนนั้น แต่กลับมองไม่เห็น กระทั่งริมฝีปากของเราสัมผัสกัน นั่นทำให้ฉันสะดุ้งและตื่นขึ้นจากความฝัน แต่ทว่าฝันกลับกลายเป็นจริง เพราะเมื่อครู่พี่ตรัยจูบฉัน“พี่ขอโทษ” ฉันนั่งนิ่ง ฟังคำขอโทษจากเขา แต่ทำไมใจถึงไม่รู้สึกโกรธอะไรเลย หรือฉันจะเมาจนความรู้สึกตายด้าน ไหนขอลองจูบเขาอีกสักครั้งซิ ความคิดของฉันมันไวเท่ากับการกระทำ เมื่ออยู่ๆ ฉันก็ล็อกคอเขาไว้แล้วเป็นฝ่ายจูบก่อน แม้จะจูบไม่เป็นแต่ฉันก็รู้ว่ามันคงไม่ยากมั้ง เพราะเห็นพระเอกนางเอกในซีรีส์จูบกันออกบ่อยนี่นา จากที่เขานิ่งจนฉันใจเสีย เกือบจะถอดใจถอนจูบออก ตรัยก็เริ่มจูบตอบฉันกลับมา จูบของเขามันทำเอาฉันสั่นไปทั้งตัว เพราะมันวาบหวามเร่าร้อนชนิดที่ว่าปลุกไฟในตัวของฉันให้ลุกพรึบได้ในชั่วพริบตา ฉันไม่รู้ว่าเราจูบกันมานานเท่าไหร่ รู้เพียงแค่ว่าฉันไม่อยากให้เขาหยุดที่จะจูบฉันเลยจริงๆ นี่ฉันกำลังเมาอยู่ใช่ไหม ต้องใช่แน่ๆ “พี่ตรัย” ฉันเอ่ยเรียกเขาทันทีที่เราถอนจูบออก และสีหน้าของเขาดูรู้สึกผิดที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ จนเด้งตัวลุกขึ้น
Baca selengkapnya
บทที่ 5 One night stand แสนระทึก!!! (2)
“พะ…พี่ตรัยขา อ่าห์…” เอ่ยเรียกชื่อเขาได้ไม่เท่าไหร่ เสียงของฉันก็เปลี่ยนไปเป็นเสียงครางอีก เพราะตอนนี้เขาจูบต่ำลงไปเรื่อยๆ กระทั่งถึงหน้าท้อง ปลายลิ้นของเขาที่หยอกเย้ากับสะดือทำเอาฉันขนลุก ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้ว่าเขาจูบต่ำลงไปจนถึงจุดที่ฉันหวงมากที่สุด“สรสวยเหลือเกิน” เขาเอ่ยชมฉัน เป็นคำชมที่ยิ่งทำให้ฉันเขินอาย จนต้องเกร็งขาเข้าหากัน แต่ทว่ากลับทำไม่ได้ เพราะมีเขาขวางอยู่ตรงกลางเพียงแค่เขาไล้ปลายนิ้วลงไปบนกลีบสาว ฉันถึงกับกลั้นหายใจ ก่อนจะสะดุ้งเมื่อเขาเปลี่ยนจากใช้มือมาเป็นริมฝีปาก ฉันบิดเร้าไปมาอย่างวาบหวาม ความทรมานที่มาพร้อมความสุขที่ฉันไม่เคยได้รับจากใครมาก่อน และตรัยก็กำลังมอบประสบการณ์ครั้งแรกให้กับฉัน“อ่า…” ฉันไม่สามารถพูดอะไรได้เลย นอกจากส่งเสียงครางออกมาเพื่อปลดปล่อยความเสียวซ่านที่กำลังเกิดขึ้นตรัยละเลียดชิมฉันอย่างช้าๆ ทุกสัมผัสจากเขามันตราตรึงอยู่ในร่างกายของฉัน แต่ยิ่งเขาช้าฉันก็ยิ่งทรมานและฉันก็ได้ประสบการณ์แปลกๆ เป็นครั้งแรก มันมีความสุขเหมือนกำลังบินอยู่บนท้องฟ้า“พี่จะกินสรจริงๆ แล้วนะ” คำพูดของเขาทำให้ฉันยิ่งตื่นเต้นจนใจเต้นแรงมาก หายใจหอบเหนื่อยราวกับวิ่งล
Baca selengkapnya
บทที่ 6 One night stand แสนระทึก!!! (3)
“สร...” เขาเหมือนมีอะไรจะพูด แต่เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน ตรัยลังเลว่าจะรับหรือไม่รับ กระทั่งตัดสินใจรับสาย“ว่าไงนิก” ชื่อที่ได้ยิน ทำเอาฉันเย็นไปทั้งตัว ฉันทำให้พี่ชายต้องผิดหวังเสียแล้วสิ มิหนำซ้ำยังทำร้ายจิตใจของผู้หญิงอีกคนด้วย เฮ้อ…ถึงแม้จะไม่มีน้ำตาไหลออกมาให้เห็น แต่ข้างในใจฉันมันก็กำลังร้องไห้อยู่ ฉันขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ กระทั่งได้ยินเสียงของตรัยดังขึ้น“สร…เป็นอะไรหรือเปล่า”“สรไม่เป็นไรค่ะ พี่ตรัยกลับไปก่อนเถอะ” ฉันตะโกนบอกเขา เราต่างเงียบด้วยกันทั้งคู่ กระทั่งฉันได้ยินเสียงประตูปิดลง จึงเดาเอาว่าตรัยกลับออกไปแล้วแน่ๆ ฉันรวบรวมความกล้าและสติ บอกตัวเองว่าขอให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียวพอOne night stand แม้มันจะไม่ง่าย แต่มันก็ไม่ได้ยากหากฉันจะทำ ฉันนั่งซึมกะทือเป็นซอมบี้ไร้ชีวิต ทั้งๆ ที่ตรงหน้ามีของโปรดของฉันวางอยู่แท้ๆ ท่าทางของฉันพลอยทำให้ยัยดาสงสัยไปด้วยเพราะไม่อยากอยู่บ้าน ฉันจึงโทรนัดกรดาให้ออกมาหาอะไรกินกัน แต่แทนที่จะกินฉันกลับนั่งจ้องบิงชูแสนอร่อยจนมันละลายไปต่อหน้าต่อตา “สร…แกเมาค้างอยู่เปล่าอ่ะ”“เปล่า” ฉันก้มหน้าก้มตาตอบ“นี่การเมาหัวทิ่มครั้งแ
Baca selengkapnya
บทที่ 7 พูดถึงแฟน
“เดี๋ยวๆ ทำไมแกรู้ว่าต้องกินยาคุมฉุกเฉินด้วย” อีกไม่กี่ก้าวก็ถึงร้านขายยา แต่ฉันกลับรั้งกรดามาถาม“หืม…ข้อมูลพวกนี้ในเฟส ในกูเกิ้ลก็มีย่ะ ฉันก็ส่องหาสาระใส่ตัวเองบ้างสิ”“เออๆ”“รีบไปๆ” กรดาตัดบท ก่อนจะผลักประตูเข้าร้านขายยาไป จากนั้นก็สั่งยาคุมฉุกเฉินพร้อมน้ำมาหนึ่งขวด พอออกจากร้านขายยามาได้ ก็จัดแจงให้ฉันกินยาทันที พร้อมกับกำชับว่าห้ามลืมกินอีกเม็ดเด็ดขาด จากนั้นเราก็ขึ้นไปนั่งคุยกันที่ดาดฟ้าของอเวนิว ที่ถูกออกแบบเป็นโซนนั่งเล่นแบบสามร้อยหกสิบองศา ลมเย็นๆ ที่พัดโกรกไปมา ช่วยให้อากาศรอบๆ ตัวเย็นขึ้นมาได้มาก แต่ใจฉันมันกลับยังคงร้อนรุ่มด้วยเรื่องเมื่อคืน “แล้วนี่แกเอาไงกับแมน ยังจะบอกเลิกอยู่ไหม” “ยังก่อน ฉันกะจะควงแมนอีกสักระยะ เพื่อให้ฉันกับพี่ตรัยห่างกันมากกว่านี้หน่อย รอจังหวะดีๆ อาจหลังสอบค่อยบอกเลิก” นั่นเพราะสิ่งสำคัญสำหรับฉันอีกหนึ่งอย่างคือการสอบเทอมสุดท้ายในรั้วมหาวิทยาลัย ซึ่งใกล้เข้ามาทุกที “แกนี่มันร้าย จะหลอกใช้แมนเป็นไม้กันพี่ตรัยว่างั้น”“อื้อ…ไว้ค่อยขอโทษทีหลัง” ฉันไม่ได้ตั้งใจจะหลอกใช้วศินหรอกนะ แต่ฉันมีความจำเป็นจริงๆ “เฮ้อ...ถ้าพี่แกหรือแฟนพี่ตรัยรู้เรื่องนี้เ
Baca selengkapnya
บทที่ 8 หนีใจตัวเอง (1)
“จะสามปีแล้ว” ผมเริ่มนับตั้งแต่วันแรกที่ควงลูกพี่ลูกน้องมาให้นิกมันเห็นนั่นแหละ ไอ้นี่ก็ชอบจับผิดเรื่องแฟนกำมะลอของผมจัง วันดีคืนดีก็อยากเจอซะงั้น มันแทงกั๊กไม่ให้ผมชอบน้องสาว แต่กลับยอมให้สรไปคบกับวศิน มันน่าถีบจริงๆ “คนนี้จริงจังหวังแต่งงานเลยเปล่า”“ยังไม่รู้ว่ะ” “ยังไง ยังไม่รู้”“ยังไม่รู้ก็คือยังไม่รู้ เอ็งมีอะไร” ผมถามห้วนๆ ชักจะเริ่มไม่ค่อยสบอารมณ์ “ข้าก็แค่ถามเฉยๆ ทำไมต้องมีน้ำโห”“ข้าก็ตอบเฉยๆ ของข้านี่แหละ”“เออๆ จบๆ เดี๋ยวได้ต่อยกันปากแตก ข้าเองก็กลุ้มๆ เรื่องน้องข้าอยู่ด้วย” คำพูดของเพื่อนที่ดังขึ้น ทำเอาผมลืมตัว รีบถามทันที “สรเป็นอะไร”“ไม่รู้ เห็นพักนี้เงียบๆ ซึมๆ แปลกๆ ถามว่าทะเลาะกับแฟนไหม ก็ตอบว่าไม่ สงสัยเครียดเพราะใกล้สอบเทอมสุดท้ายแล้วมั้ง”“เออ…แป๊บๆ น้องเอ็งก็จะเรียนจบแล้วนี่” ผมเออออตามไปด้วย แต่มั่นใจว่าหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้อัปสรผิดปกติ คือตัวผม“อืมม์...ทำงานๆ เดี๋ยวมีออเดอร์ลูกค้ารายใหญ่มา เอ็งจัดการเคลียร์โกดังให้ข้าที จะได้มีที่เก็บ”“โอเค” คุยเรื่องส่วนตัวกันได้ไม่เท่าไหร่ ไอ้นิกก็หวนกลับมาคุยเรื่องงาน ซึ่งผมเองก็ต้องวางเรื่องของอัปสรไว้ชั่วคราว จัดก
Baca selengkapnya
บทที่ 9 หนีใจตัวเอง (2)
“สงสัยจะทะเลาะกับแฟนมามั้งคะ คนไม่มีแฟนแบบพี่นิกไม่มีทางเข้าใจหรอก” ฉันแอบแขวะพี่ชายไปหนึ่งยก อันที่จริงอยากบอกเหลือเกินว่ามีสาวแอบชอบ แต่ไม่เอาดีกว่า ให้รู้กันเอง ซึ่งก็ไม่รู้ว่าชาตินี้พี่ชายฉันจะได้รู้ไหม เพราะกรดาเองก็ปากแข็ง ไม่สารภาพรักง่ายๆ แน่นอน “ก็ไม่เห็นเป็นไร พี่อยากรวยมากกว่าอยากมีแฟน”“เหอะ...พูดแบบนี้ระวังเถอะ ระวังจะเสียใจทีหลัง”“แล้วเรากับแมนเป็นไง ถึงขั้นไหนกันแล้ว มีอะไรกันยัง” ขณะถามพี่ชายฉันก็ละสายตาจากโทรศัพท์มาจ้องฉันตาเขียวปัด นี่ฉันมีพี่หรือมีพ่อกันเนี่ย...ดุ๊ดุ “ยัง…จับมือยังไม่เคย”“ดีแล้ว พี่ไว้ใจเรานะสร อย่าทำอะไรให้พี่เสียความรู้สึก...โอเค”“สรรู้แล้วค่ะ” ฉันแอบกลืนน้ำลายลงคอ กับวศินฉันไม่เคยแม้แต่จะจับมือ แต่กับตรัยฉันข้ามขั้นไปกว่านั้นมาก นี่ถ้าพี่รู้ มีหวัง...อ๋อย ไม่อยากจะคิดสภาพ คงตายอย่างอนาถแน่นอน “เสาร์อาทิตย์นี้สรขอไปนอนอ่านหนังสือที่บ้านดาได้ไหมคะ และขออยู่จนกว่าจะสอบเทอมสุดท้ายเสร็จได้ไหม”“ได้สิ”“ขอบคุณค่ะ” ฉันรีบขอบคุณทันที เพราะกลัวพี่ชายจะเปลี่ยนใจ ขืนวันหยุดนี้อยู่บ้าน มีหวังได้เจอหน้าตรัยแน่นอน ฉันต้องชิ่งหลบก่อน แล้วค่อยกลับมาเคลียร์
Baca selengkapnya
บทที่ 10 หนีใจตัวเอง (3)
ผมไม่เคยมาบ้านไอ้นิกแล้วรู้สึกตื่นเต้นเหมือนวันนี้มาก่อน เกือบหนึ่งอาทิตย์เข้าไปแล้วที่ผมไม่ได้คุยกับเธอ พยายามติดต่อหาเท่าไหร่ก็ติดต่ออัปสรไม่ได้ อยากจะบุกมาหาเธอที่บ้านวันละหลายๆ ครั้ง แต่ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าทำอย่างที่ใจคิด มหาพายุอาจเกิดขึ้นเพราะไอ้นิกนี่แหละผมจึงต้องใจเย็นเป็นแม่น้ำเข้าไว้ รอจังหวะดีๆ ใช้เวลาวันหยุดแวะมาหานิกที่บ้านเหมือนที่ได้ทำ โดยมั่นใจว่าอัปสรเองก็อยู่บ้านเช่นเดียวกันแน่ แต่วันนี้ผมไม่ได้มามือเปล่า ผมซื้อเหล้า โซดาและกับแกล้มมาด้วย หวังมอมเหล้านิกเต็มที่ หลังจากนั้นผมก็จะได้คุยกับเธออย่างสะดวก “อยากกินเหล้าหรือไงเอ็ง ถึงได้ซื้อเข้ามาด้วย”“เออ…นึกอยากชวนแกเมา พักนี้เครียดเรื่องงาน หาเรื่องผ่อนคลายหน่อย แล้วนี่น้องเอ็งไม่อยู่บ้านเหรอ” นี่คือคำถามที่ผมถามเป็นประจำ แต่วันนี้ผมกลับใจเต้นแรงเมื่อรอคำตอบ เพราะตั้งแต่มาถึง ผมยังไม่เห็นเธอเลย “ไม่อยู่ ไปนอนบ้านดา”“ไปนอนบ้านดา” “อื้อ…เห็นว่าอาทิตย์หน้ามีสอบ เลยไปนอนติวหนังสือกัน” คำตอบที่ได้ยิน ทำเอาผมห่อเหี่ยว อัปสรจงใจหลบหน้าผมล้านเปอร์เซ็นต์ ไม่งั้นเธอไม่ทำแบบนี้แน่ “อ้อ...”“เอ็งถามหาน้องข้า มีอะไร”“ก็แค่ถามเฉย
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status