ログイン(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
Key Part เราจูบกันด้วยความเร่าร้อนความหวานผสมรสชาติเเอลกอฮอล์ของเราสองคนผสานรวมกัน ความหวานจากริมฝีปากนุ่มๆ ของน้องเริ่มทำให้เลือดร้อนภายในกายของผมสูบฉีด ผมเริ่มควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่ เเต่ผมก็ไม่อยากรุนเเรงกับผู้หญิงคนนี้ ผมอยากจะถนุถนอมเธอให้มากที่สุด อย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน ผมก้ม
"ไม่มีอะไรจริงๆ นะคะ" ฟ้าใสพยายามอธิบาย เธอก็ดูเหมือนเเคร์ความรู้สึกของผม "ไม่ได้คุยกับเขานานเเล้ว มันไม่มีอะไรเเล้วจริงๆ นะคะ พี่เชื่อหนูนะ" "เลิกคุยเเล้วใช่ไหม?" "ค่ะ " ฟ้าใสพยักหน้ารับ ไม่หลบสายตากัน ผมเป็นคนที่รับฟังเหตุผล ก็ถ้าเธออธิบายเเละบอกกันมาตรงๆ ผมก็พร้อมรับฟังและเชื่อใจเธออยู่
เเต่ในจังหวะนั้นมีผู้ชายคนนึงเดินเข้าไปพูดอะไรบางอย่างกับฟ้าใส จนคนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมาด้านบน คงมองมาที่ผม ผมเลยเเกล้งหันไปมองอย่างอื่น "นั่นไอ้คีนรุ่นน้องในคณะเราป่ะ มันเป็นเเฟนน้องฟ้าใสเหรอว่ะ? ไอ้นี่เเม่งปาดหน้ารุ่นพี่อีกเเล้ว" ไอ้ริวหันไปคุยกับไอ้บาสเเละไอ้กันต์ ผู้ชายคนนั้นคงเป็นรุ่นน้องคณะวิ
เรื่องของผมกับฟ้าใส ผมเองก็ไม่รู้ว่าเราเป็นเเบบนี้กันตอนไหน เเต่รู้ตัวอีกที ผมก็ยอมให้เธอเข้ามาในชีวิตของผมจนได้ ทั้งๆ ที่คิดว่าจะไม่เปิดรับใคร ผมคงไม่เหมาะกับการมีแฟนในตอนเรียน เพราะผมรู้ตัวว่านักศึกษาแพทย์อย่างผมคงไม่มีเวลาให้ใคร เเต่สุดท้ายผมก็เเพ้ให้กับฟ้าใส รู้ตัวอีกทีผมก็หลงเธอไปแล้วเหมือนกั







