تسجيل الدخول(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
“อ๊ะ พี่เดย์” “ขอดูหน่อย” “ดูอะไร” หมับ จับไหล่เธอพลิกตัวหันมาหา สายตาของเขาที่จดจ้องมองมาคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ปราถนา ให้คำตอบด้วยการหลุบตาลงต่ำ มือจับอยู่ตรงชายกระโปรงชุดเดรสสีหวาน วันนี้เธอแต่งตัวน่ารักมาก ชุดเดรสแขนตุ๊กตาน่ารักน่าถนุถนอม “อะไรคะ จะมาเปิดกระโปรงผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง” “
……. ……………… ห้องอาหารของโรงแรมหรูชั้นสามสิบห้าสามารถมองเห็นวิวของแม่น้ำเจ้าพระยาหกสิบองศา โต๊ะแต่ละโต๊ะห่างกันพอสมควร มีความเป็นส่วนตัวเหมาะกับการมานั่งกินข้าวพบปะกับคนในครอบครัว “มาแล้วเหรอลูก” คนเป็นแม่ออกอาการตื่นเต้นกว่าใครเอ่ยพูดเสียงหวานต้อนรับ “สวัสดีค่ะ” ปลายฝนยกมือไหว้ผู้ใหญ่ แ
หลายวันผ่านไป….. “จริงเหรอ พี่เดย์” “จะถามกี่รอบ” “ชิ ก็อยากรู้อ่า ขอใครก็ได้นะแต่ไม่เอายัยดารานั่น” “ไม่ใช่ไง ไม่ต้องพูดถึงแล้ว” “โอเค๊ ไม่พูดก็ไม่พูดแล้ว ว่าแต่ผู้หญิงคนนั้นที่พี่จะพาไปเจอพ่อกับแม่คือใครอ่า” คนเป็นน้องสาวแทบจะไม่อยากเชื่อหูตอนที่แม่เล่าให้ฟังว่าพี่ชายจะพาสาวไปเจอ “
“เดวาเล่าเรื่องพี่กับดาราคนนั้นให้ฉันฟังหมดแล้ว” เดวาอีกแล้วเหรอ ยัยน้องตัวแสบ “เล่าอะไร” “เรื่องของเราจบกันแค่นี้เถอะ ฉันเบื่อแล้วก็เหนื่อยแล้ว” เหนื่อยที่ต้องรับมือกับความรู้สึกที่ไม่แน่นอน ไม่มั่นคง กลัวจะเจ็บไปมากกว่านี้ คำว่า 'จบ' จากปากเธอ เดย์ฟังแล้วรู้สึกหน้าชาวาบ เขาไม่เคยรู้สึกกลัวอะ







