บทที่ 1

‘Stand behind the yellow line’

[อันตรายอย่าล้ำเส้น]

“มองหาใครวะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่เข้ามายืนข้างๆ

เดย์ดึงสายตาที่กำลังทอดมองไปยังโซนฝั่งซ้ายของร้าน 'หอสมุด' ที่ไม่ใช่สถานที่อ่านหนังสือแต่เป็นชื่อร้านเหล้าหันกลับมา

"ไหนมึงบอกไม่มา"

"เปลี่ยนเรื่องเก่งนะมึงอะ"

เดย์และพวกเพื่อนในกลุ่มมักจะนัดกันมานั่งดื่มที่ร้านหอสมุดเป็นประจำ เพราะเจ้าของ’เฮียเปอร์’เป็นรุ่นพี่คณะวิศวะ

แม้ว่าตะวันจะลาลับขอบฟ้าไปเมื่อไม่ชั่วโมงก่อนหน้าแต่สถานที่แห่งนี้ไม่เคยหลับไหล แสงไฟภายในร้านมืดสลัว บรรยากาศคละเคล้าไปด้วยเสียงเพลงของวงดนตรีเล่นสดและเสียงผู้คน

“ห้านาฬิกา..น้องหยกดาวท่องเที่ยวปีสอง กูเห็นเขามองมึงนานละ ไม่เอาหน่อยเหรอวะ” วิลว่าพลางส่งแก้วเหล้าเข้าปากกวาดสายตามองสำรวจไปรอบๆ

ตรงที่พวกเขาสองคนยืนอยู่คือชั้นสามโซนโต๊ะสนุ๊คเกอร์สามารถมองลงไปยังโซนโต๊ะนั่งดื่มชั้นสองได้

เดย์เหลือบหันไปมองแวบนึงก็ดึงสายตากลับมายกแก้วส่งเหล้าเข้าปาก ท่าทางนิ่งเฉยจนคนเป็นเพื่อนสนิทแปลกใจ ปกติมันไม่ได้ตอบสนองด้วยปฏิกิริยาแบบนี้นี่หว่า

“ไรวะ หรือมึงได้แล้ว”

“ไม่ วันนี้กูแค่อยากมาดื่ม”

“กูไม่เชื่อ มึงมีเหยื่ออยู่แล้วอ่ะดิ” วิลหรี่ตามองจับผิด สงสัยตั้งแต่เพื่อนมันชวนมาร้านเหล้าก่อนหนึ่งทุ่มแล้ว ปกติมันมาเกือบร้านใกล้ปิดไหงวันนี้อยากแดกเหล้าตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน

คนโดนถามแกล้งทำหูทวนลม ร่างสูงเอนตัวลงไประนาบเดียวกับโต๊ะสนุ๊ก สายตาคมกริบหรี่ตาจดจ้องมองตรงขนานไปกับมือที่กำลังง้างไม้เล็งเป้า…

…ปั่ก~ แรงกระแทกจากปลายไม้คิวส่งผลให้ลูกสนุ๊กไหลกลิ้งลงไปในร่องได้ตามเป้าอย่างแม่นยำ

“มึงมันเสือซ่อนเล็บ” ถึงว่าทำไมวันนี้มันแต่งตัวหล่อกว่าทุกวัน “สาวคนนั้นเป็นใครวะ ถึงได้ล่อเสือออกจากถ้ำได้”

“ไม่เสือกสักเรื่องมึงจะตายไหม”

“เออตาย! ปกติเรื่องหญิงมึงไม่เคยมีความลับกับกู ..ใครวะเดี๋ยวทับไลน์กันแม่งเป็นเรื่องอีก”

“กูไม่ได้มั่วเอาไปทั่วเหมือนมึง”

“แหม่! ไอ้คนดี ยอดชายสุภาพบุรุษลงมาจุติ”

เดย์วางไม้สนุ๊ก มุมปากกระตุกยิ้มเมื่อมองนาฬิกาข้อมือ “คุยกับมึงไร้สาระฉิบหาย”

“เอ้า มึงจะไปไหน ชวนกูมาแล้วจะมาเทกูแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย” คนกลัวเพื่อนเทให้นั่งคนเดียวโวยวายทันที

“ไปห้องน้ำ! มึงจะตามมาด้วยไหม”

“กูไม่เชื่อหรอกโว้ย” เป็นเพื่อนสนิทกันมากี่ปีทำไมจะไม่รู้ ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ แค่มองตาก็เห็นกันไปถึงตับไตไส้พุงแล้ว จะรอดูว่ามันไปเข้าห้องน้ำกี่ชั่วโมง!

เดย์เดินลงมายังโซนนั่งดื่มชั้นสอง กวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณ…ไม่ทันได้มองก็มีใครบางคนเดินเข้ามาทักทาย

“หวัดดีค่ะ พี่เดย์” หญิงสาวระบายยิ้มหวาน

เธอมองเขาตั้งแต่ที่เห็นเดินเข้ามาในร้าน ผู้หญิงในมหา'ลัยNBBใครบ้างจะไม่รู้จักผู้ชายคนนี้ เฮดว้าก หนุ่มฮอตวิศ'วะปีสี่

“ไปดื่มด้วยกันกับใบหยกที่โต๊ะไหม”

“โทษทีวันนี้พี่ไม่สะดวกอะครับ” เดย์ปฏิเสธด้วยคำพูดสุภาพรอยยิ้มอ่อนโยนแม้ว่าเขาจะไม่รู้จักผู้หญิงตรงหน้าว่าเป็นใครก็ตาม

“พี่เดย์จะเทหยกจริงๆ เหรอ” ใบหยกตีหน้าเศร้าออดอ้อนออเซาะ มั่นใจว่าร้อยทั้งร้อยยังไงผู้ชายก็ชอบผู้หญิงแบบเธอ เรื่องไรจะยอมปล่อยไปง่ายๆ ถ้าได้ควงเขาก็คงทำให้ผู้หญิงครึ่งค่อนมหา'ลัยอิจฉาตาร้อนแน่ๆ อีกอย่างเขาคนนี้ หน้าตา ฐานะ การศึกษาไม่เป็นที่สองรองใคร โปรไฟล์เริ่ดไร้ที่ติมีใครบ้างจะไม่อยากได้

“อย่าเสียเวลากับพี่เลย ไปสนุกกับเพื่อนเถอะ” เขาพูดกับเธอแต่สายตากวาดมองไปทางอื่นไม่ได้สนใจเธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“ก็ได้ แต่ครั้งหน้าพี่ห้ามปฏิเสธนะคะ”

เดย์ไม่ตอบอะไร เขายิ้มบางๆ แต่ในจังหวะนั้นสายตาพลันหันไปสานสบเข้ากับดวงตากลมโตคู่หนึ่ง

แม้แสงไฟในร้านจะค่อนข้างมืดสลัวแต่เขาก็จดจำเธอได้ทันที

เธอยืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ บอกจะมาหนึ่งทุ่มก็มาตรงเวลาเป๊ะเลยสินะ…

คนตัวเล็กเบือนหน้าหลบสายตาหันหลังเดินหนี …เดย์ไม่รอช้ารีบเดินตามไปทันที

“พี่เดย์..!” ใบหยกได้แต่กำมือแน่น เธอโกรธมากที่เสียหน้า อีกทั้งตอนนี้พวกเพื่อนที่โต๊ะต่างพากันมองมา พวกนั้นคงซุบซิบนินทาเธอกันสนุกปาก!

สาบานเลยว่าเธอจะต้องเอาพี่เดย์มาเป็นคู่ควงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องทำวิธีไหนก็ตาม!

…..

ปลายฝนชะงักเท้าหยุดเดินเมื่อเห็นกลุ่มรุ่นพี่ในคณะ

คิดว่าจะไม่เจอใครแต่ดันเจอคนรู้จักจนได้

กึก..ก้าวเท้าถอยหลังแต่ชนเข้ากับแผ่นอกของใครบางคน

“หนีทำไม”

“ป่าว~” ก็เห็นยืนคุยอยู่กับผู้หญิงคนอื่นอยู่ เธอเลยไม่อยากเข้าไปขัดจังหวะ

ด้วยความรีบกลัวว่าจะมีใครเห็นเธอเลยคว้าจับแขนของเขาให้เดินตามออกไปอีกทาง

“รีบไปไหน” มุมปากหยักกดลึกเมื่อหลุบตามองมือขาวที่จับรั้งแขนให้เดินตาม

เธอรีบปล่อยมือเขาออกทันทีเมื่อสติกลับมา “ไปคุยที่รถได้ไหม”

ใบหน้าหล่อพยักหน้ารับไม่มีขัด พร้อมเดินตามเธอเหมือนลูกหมาเชื่องๆ ตัวนึง

.....

ในระหว่างทางเดินสายตาคมเผลอลากเลื่อนมองเรือนร่างของคนที่เดินนำด้านหน้า ตั้งแต่ส้นรองเท้าไล่ขึ้นไปถึงเรียวขาขาวขาวเนียนบั้นท้ายงอน

ฉิบหาย! ใส่ชุดเชี่ยไรวะ

เดรสสั้นแนบเนื้อสีดำขับผิวขาวผ่องเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกาย ใครจะคิดว่าเธอที่ดูท่าทางเรียบร้อยพูดน้อยจะเปลี่ยนไปเหมือนคนละคนกับที่เจอในมหาลัยเมื่อตอนบ่ายขนาดนี้

ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกคอแห้ง กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

เป็นไรวะ ตั้งสติหน่อยไอ้เวร!

ปลายฝนหยุดเดินเมื่อถึงรถยนต์ตัวเอง หันหลังกลับไปหาคนที่เดินตามมา

ไม่ได้มีคำพูดอะไรหลุดรอดออกมาจากเรียวปากอวบอิ่มอมชมพู เธอเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบเอาธนบัตรสีม่วงออกมาหนึ่งฉบับ

คนโดนยื่นเงินให้ถึงกับหัวคิ้วกระตุก มองธนบัตรในมือสลับกับใบหน้าสวย เธอทำเหมือนกำลังจ่ายเงินค่าตัวให้เมื่อเดินมาส่งที่รถหลังดื่มเสร็จอะไรประมาณนั้น

“ค่าจ้างที่คุณช่วยฉันตอนบ่ายไงคะ” เธอเห็นเขาเอาแต่มองไม่รับเงินก็เลยพูดทวนให้ฟังอีกครั้ง

“หรือคุณอยากได้เพิ่ม?”

“นี่เธอคิดว่าฉันนัดเธอมาที่นี่เพราะอยากได้เงิน?”

“แล้วไม่ใช่เหรอ” ตอนนั้นเธอไม่มีเงินสด จะโอนให้เขาก็ไม่เอา

ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ เขาต้อนจนคนตัวเล็กเดินถอยหลังชิดติดกับประตูรถยนต์

“ทะ ทำอะไร”

เขายกมือด้านซ้ายวางทาบตัวรถ ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้จ้องมองสบตา

“โง่จริงหรือแกล้งโง่?”

!