登入(ห้าปีผ่านไป) คีย์ Part @คลีนิคทันตกรรม พ่อคร้าบ...ไนท์กลัว “ “ไม่ต้องกลัว ไม่เห็นมีอะไรน่ากลัวเลย เชื่อพ่อนะครับคนเก่ง” “จริงเหรอครับ” มิดไนท์ คือลูกชายชองผมกับน้องฟ้าใส ตอนนี้เจ้าตัวเล็กห้าขวบเเล้ว “ไม่เห็นมีอะไรเจ็บเลย สุดหล่อของน้าเเคร์” ที่นี่เป็นคลีนิคทันตกรรมของเเป้งเเคร์ น้องสา
พี่คีย์กำลังจุดเตาพิงไฟให้ ตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง พอจุดเตาเสร็จ พี่คีย์ก็เข้ามานั่งโอบกอดฉันเอาไว้ ฉันเเทบจะไม่สนใจพี่คีย์ เพราะสนใจเเต่ไอศครีมในมือ "พอเเล้วครับ พี่ไม่ให้กินเเล้ว เดี๋ยวน้องก็เเพ้อีก" พี่คีย์เอาไอศครีมออกจากมือของฉัน เเล้วเขาก็พามันออกไปทิ้งต่อหน้าต่อตาของฉ
ฟ้าใส Part -ช่วง Winter ฤดูหนาวในปีนึง- ว้าว~ วิวสวยสุดยอดไปเลย...ตอนนี้เราอยู่ประเทศญี่ปุ่น อากาศตอนนี้ติดลบสององศา เรามากันในช่วง Winter (หน้าหนาว) ตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็น ติดลบไปประมาณสององศา เเต่ยังไม่มีหิมะตกลงมา คนอะไรนับวันยิ่งหล่อ มีเสน่ห์ขึ้นเรื่อยๆ พี่คีย์ดูไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
ตอนนี้ฉันเรียนจบเเล้ว ...ก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของครอบครัวนี่เเหละ บริษัทของพ่อเป็นบริษัทที่ผลิตทั้งละคร ผลิตทั้งดารานักแสดงเเถวหน้ามากมาย เเละก็ตรงกับสายที่ฉันเรียน ...ฉันเริ่มทำงานจากการฝึกเเละเรียนรู้งานเเทบจะทุกเเผนก ..เเต่ในส่วนของฉันไม่ได้หนักมาก ...เพราะฉันมีฟ้าครามคอยช่วยในงานด้านบริหาร
ฉันเป็นฝ่ายจูบ …จูบชนิดที่ว่าเอาใจพี่คีย์สุดๆ เขาจะใจเเข็งได้สักเเค่ไหนเชียว ฉันช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตากับพี่คีย์ ในขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงจูบ เเต่ฉันจูบไม่เก่งไง ฉันสอดใส่ลิ้นเข้าไปขนาดนี้เเล้วจะไม่จูบตอบกลับมาจริงๆ เหรอ สายตาฉันก็ยั่วยวน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจก็เเนบลงบนอก เเต่พี่คีย์ยังคงนิ่ง… (ห้
“ไม่เอา…มันน่าเกียจอ่ะ ฟ้าไม่อยากให้พี่เห็น” คนตัวเล็กส่ายหน้าร้องไห้งอเเงออกมาอย่างหนัก “ฟังพี่นะ ในสายตาของพี่ไม่ว่าเธอจะเป็นยังไงเธอก็เป็นเธอ” “เเต่ตอนนี้มันน่าเกียจอ่ะ…ผื่นขึ้นเต็มไปหมดเเล้ว” “พี่จะทำให้หายเอง …เเค่นี้ไม่ได้ทำให้พี่มองน้องเปลี่ยนไปหรอก” “จะ…จริงนะ” “อืม” “กอดหน่อยได้
เช้าวันต่อมา…. @ร้านคาเฟ่ใต้ตึกคณะศิลปศาสตร์ “ปลายฝน” ปลายฝนละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ หันไปก็เจอกับ ‘เพลง’ พี่รหัส “มาๆนั่งเมาท์กับพวกพี่ก่อน มีเรียนไหม” “อีกยี่สิบนาทีค่ะ” “เป็นไงบ้าง มีไรปรึกษาพวกเจ้ได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ ปรึกษาไรก็ปรึกษาได้ยกเว้นเรื่องเรียน” “โอ้ยอิห่า น้องกุมขมั
(บนรถ) ครืดๆ โทรศัพท์สั่น เป็นโทรศัพท์มือถือของเดย์ที่วางอยู่ “กดรับให้หน่อย” ปลายฝนพยักหน้ารับรู้ หยิบโทรศัพท์จากที่วางขึ้นมา ไม่ได้ตั้งใจมองแต่ก็เห็นหน้าจอแสดงชื่อคนที่โทรเข้ามา ‘วิล’ “เปิดสปีกเกอร์โฟน” เธอทำตามที่เขาบอก กดรับสายก็ยื่นโทรศัพท์ไปใกล้ๆ “ฮัลโหล” (มึงอยู่ไหน) เสียงปลาย
บรรยากาศในงานยังคงสว่างสไวและครึกครื้นไปด้วยผู้คนที่มาเดินเที่ยวงานแม้ว่าพระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าไปนานแล้ว ปลายฝนชอบทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นบรรยากาศ อาหาร ผู้คน และพ่อค้าแม่ค้าที่ยิ้มแย้มอย่างเป็นมิตรให้กันตลอดทางแม้ว่าจะไม่ได้ซื้อของของเขาก็ตาม ..เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะของคนที่อยู่รอบๆ ตัว รวมไปถึงคนที
เมื่อรถขับเข้ามายังร้านอาหารปลายฝนหันขวับกลับไปมองหน้าคนขับรถ เขาพาเธอมาร้านราเมงที่เธอเคยบอกว่าเป็นร้านโปรดในคืนวันที่เราเจอกันครั้งแรก ร้านราเมงเจ้าดังร้านนี้เป็นร้านโปรดของปลายฝน เธอมักจะแวะมากินเป็นประจำแต่ก็ไม่ได้บ่อยนักเพราะหากมากินก็ต้องจองคิวล่วงหน้าเอาไว้ก่อน ร้านคนเยอะและแน่นเต็มร้านทุ







