CHAPTER 3

CHAPTER 3 : Ang Prinsipeng Walang Korona

May mga taong ipinanganak na kailangang magsumikap para yumaman. Mayroon namang ipinanganak na mayaman na at mayroon ding mga ipinanganak na sobrang yaman... na pati problema nila ay milyon ang halaga.

Isa na roon si Clarence Keiv Spenser.

Ngunit sa halos lahat ng taong nakakakilala sa kanya...

Isa lang ang tawag nila.

Keiv.

Hindi dahil iyon ang tunay niyang pangalan kundi dahil iyon ang pangalang gusto niyang gamitin sa tuwing gusto niyang mamuhay na parang ordinaryong tao.

Sa loob ng isang eksklusibong international university sa Vanguard Elite University of the Philippines

Nagmistulang boxing ring ang gymnasium may mga nagsisigawang mga estudyante, may mga nagvi-video at may mga sumisigaw ng...

"Bro! Bro! Suntukan!"

"Videohan mo!"

"Trending na naman 'to!"

Sa gitna ng kaguluhan... nakatayo si Keiv. Nakapulupot pa ang puting polo sa isang kamao habang ang kabilang kamay ay nakapasok lamang sa bulsa ng pantalon. Tahimik at walang emosyon, sa paanan niya ay may tatlong lalaking nakahandusay sa sahig. Namimilipit sa sakit, namumula ang mga mukha.

Samantalang siya... hindi man lang hinihingal.

"Tapos na ba?" tanong niya nang malamig. Tumayo ang isa sa mga lalaki habang may dugo sa labi.

"Hindi pa! Yaaaa!!!!!"

Muling sumugod ngunit bago pa man makalapit... isang mabilis na sidestep, isang siko at isang roundhouse kick.

Bagsak! Palakpakan na may halong sigawan! Napaatras ang ibang estudyante.

"Grabe..."

"Monster."

"Sinong lalaban diyan?"

Hindi man lang lumingon si Keiv. Pinulot niya ang cellphone niyang nahulog sa sahig. Tinignan ang screen at nakita niya itong may gasgas. Napabuntong-hininga siya.

"Sayang."

Akala ng lahat... Iyong mga lalaking nakahiga ang iniisip niya ngunit hindi pala dahil ang cellphone pala niya.

"KEIV!"

Umalingawngaw ang boses ng principal. Napakamot sa noo ang vice principal, heto na naman, pangatlong beses ngayong buwan, pang-limang beses ngayong semestre at panglabing-isang beses ngayong taon.

-

Sa guidance office...

Nakaupo lamang si Keiv sa guidance office, walang emotion, tahimik lang ito na parang walang nangyari.

"Do you even realize what you've done?"

"Yes."

"And?"

"They started."

Napapikit ang principal.

"They're in the hospital!"

"They'll live."

"You broke someone's nose!"

"He tried to stab me."

Natahimik ang prinsipal kaya naman ay napatingin ito sa CCTV footage.

Oo nga.

Naunang umatake ang tatlo.

Pero...

Hindi naman kailangang ipadala silang lahat sa emergency room.

"Mr. Spenser..."

"Yes?"

"We're calling your parents."

Tumango lamang siya dahil hindi na rin naman ito bago sa kanya.

"As expected."

-

Alas singko ng hapon. Sa pinakatuktok ng Spenser Global Holdings Tower sa Makati... isang conference room ang tila nilamon ng katahimikan.

Floor-to-ceiling glass, Italian marble, Modern architecture at isang lalaking nakaupo sa pinakadulong upuan.

Mr. Cevin Klein Spenser.

Ang chairman ng Spenser Global Holdings.

Kinikilalang Top 1 Richest Man in the Philippines.

Bilyonaryo.

Business tycoon.

At isa sa pinakamakapangyarihang negosyante sa buong Asya.

Hindi siya nagsasalita. Nakatingin lamang siya sa report na nasa harapan. Samantalang sa kabilang side naman ay nakaupo si Keiv na tila parang walang pakialam. Tahimik na nagmamasid, ang kaibahan lang nilang dalawa, ang Ama ay tahimik dahil kalmado. Siya naman ay tahimik dahil wala siyang ganang magsalita.

"CCTV."

Iyon lang ang sinabi ni Mr. Spenser kaya inabot ng secretary ang tablet at pinanood niya ang buong video hanggang ito ay matapos.

Pagkatapos... Ibinalik niya iyon.

"Tama."

Napatingin ang lahat kay Mr. Spenser kasama ang abogado, ang assistant pati na rin ang principal.

"Tama ang ginawa mo."

Napanganga ang principal.

"Sir?"

"Self-defense."

Tumango si Mr. Spenser.

"Pero..." Napatingin siya sa anak. "Problematic ka. Lagi ka na lang nasa gulo."

Tahimik pa rin.

"Hindi dahil ikaw ang nagsisimula, kundi dahil lagi mong tinatapos." Bahagyang napangiti si Keiv.

"Someone has to."

"Exactly."

Tumayo ang ama niya at naglakad palapit sa malaking bintana at may mukhang tila nakabuo na ng desisyon niya.

"You're becoming dependent." Napakunot-noo si Keiv. "You rely too much on our name."

"I don't."

"You do."

Sandaling katahimikan ang namutawi sa buong conference room.

"Lahat inaayos ng kumpanya, lahat sinasalo ng abogado, lahat binabayaran." Humarap ito sa anak.

"Enough!"

-

Kinagabihan...

Nagtipon ang buong pamilya at sa katunayan nito ay dalawa lamang sila. Mag-ama. Napatingin si Keiv sa ama.

"So?"

"So." Malamig ang tono ng matanda.

"Starting today... you're cut off."

Napatawa si Keiv.

"Funny."

"I'm deadly serious here, Clarence!"

Hindi na siya natawa.

"Wala nang personal driver, wala nang bodyguards, wala nang credit cards, wala nang unlimited allowance, wala nang yaya, wala nang penthouse, wala nang luxury condo."

Isa-isang bumagsak ang bawat salita na parang martilyo na pumokpok sa kanyang taenga.

"You're moving."

"Saan?"

"Malolos."

Napataas ang kilay niya.

"Bulacan?"

"Yes!"

"Why?"

"Dahil gusto kong maranasan mong mabuhay nang hindi Spenser ang apelyido mo."

Tahimik.

"Simula bukas... ikaw ang maglalaba, ikaw ang magluluto, ikaw ang mamamalengke, ikaw ang magbabayad ng renta, ikaw ang sasakay ng jeep."

At ang pinakamasakit sa lahat...

"Allowance mo?"

Inilapag ng ama niya ang isang sobre na agad naman binuksan ni Keiv at halos mabitawan niya iyon.

"Ano 'to?"

"Monthly allowance."

"Dad... seryoso?"

"Oo."

"Hindi pa ito sapat sa gasolina ng kotse ko!"

"Wala ka nang kotse."

Natahimik siya sa kanyang narinig sobrang tahimik at pagkatapos ng ilang segundo ay napabuntong-hininga si Keiv.

"So this is punishment."

"No."

Saglit na ngumiti ang ama niya.

"This is life. Earn your own respect. Hindi iyong dahil anak ka ng pinakamayamang tao sa Pilipinas."

Lumapit ito sa kanya at tinapik ang balikat niya.

"Kapag napatunayan mong kaya mong mabuhay nang mag-isa ay ibabalik ko ang lahat sayo, Titulo, Pera, Negosyo as in lahat pero hindi ngayon."

Tahimik na tumayo si Keiv saka niya kinuha ang sobre at bago siya tuluyang lumabas ng silid... hindi man lang siya lumingon sa kanyang Ama.

"Okay, fine!"

"Game."

Ngunit hindi alam ng mag-ama na ang desisyong iyon ang magdadala kay Clarence Keiv Spenser sa isang condominium sa Tikay, Malolos. Sa isang simpleng buhay na kailanman ay hindi niya naranasan at higit sa lahat ay sa isang babaeng unang tumingin sa kanya na hindi dahil sa kanyang apelyido.

Kundi dahil...

Nakakainis ang mukha niya.