LOGINBumungad kay Axellyn ang puting kisame pagbukas ng kaniyang mga mata. Nanuoot sa kaniyang ilong ang amoy ng gamot. Binalot siya ng katahimikan. Nararamdaman pa rin niya ang pananakit ng kaniyang buong katawan, sakit ng ulo at hapdi mula sa kaniyang mga sugat. Noong marinig niya ang pagbukas ng pinto ay kaagad na lumipat ang tingin niya roon. Nakita niya si Lucien na pumasok. Kaagad siyang umupo sa kama at hinarap ang lalaki. He look at her displeased. Hindi niya alam pero simula pa lang ayaw ayaw na talaga ng lalaki sa kaniya. "Kumusta na po si Sir Josiah?" Mahinang tanong niya sa lalaki. "Don't even asked. My brother is currently recovering from all of his injuries, and it was because of you!" There was a trace of anger in Lucian's cold voice.Para siyang nabunutan ng tinik nang marinig niyang maayos ang kalagayan ni Josiah. Utang niya ang buhay niya sa lalaking iyon. Ibinuwis nito ang buhay niya para rito. "I'm sorry, Sir Lucien! Hindi ko talaga gusto ang nangyari kay Sir Josia
As soon as he saw Tyron, he started scolding him. He is fuming with anger. Josiah has undergone surgeries because when he arrived he is critical. After he fired on the guy holding Axellyn, they both past out. The girl is currently resting, the doctor told him that she is too shock of what happened. He is not convinced with that. "Where have you been Tyron. Hindi mo alam na may nangyayari ng ganito. I have called you a hundred times. This is not the right time to play with your women." "Watch your mouth, Lucien. Hindi ibig sabihan na hindi mo ako matawag at puro na babae ang inaatupag ko." "Hindi ba? Look at those hickeys on your neck! Is that enough proof na nambabae ka na naman." Pinanood niya kung paano hawakan ni Tyron ang leeg nito na para bang dinadama ang kiss mark na iniwan ng babae nito. Mas lalong bumakas ang iritasyon sa mukha niya noong bigla itong ngumiti. "Let's quit talking about my life. How's Josiah?" Humugot siya ng malalim na buntong-hininga para pakalmahin a
Ilang oras siyang naghintay na bumalik si Josiah. Malaki ang tiwala niya sa lalaki na hindi siya nito iiwan dito na mag-isa. Gusto niya itong tulungan, kung marunong lamang siyang makipaglaban sa mga armadong lalaki. ***Nagulat siya nang biglang may sunod-sunod na malalakas na katok mula pinto. Kumabog ang dibdib niya sa kaba. Agad siyang nilibot ng tingin sa silid, naghahanap ng anumang bagay na pwede niyang gamitin upang ipagtanggol ang sarili niya. Nang dumako ang mga mata niya sa isang kahoy na upuan, mabilis niya itong dinampot at mahigpit na niyakap ang sandalan habang dahan-dahang lumalapit sa pinto."Axellyn, it's me. Open the door. Kailangan na nating makaalis dito."Parang nabunutan siya ng tinik nang marinig ang pamilyar na boses ni Josiah mula sa labas. Walang pag-aalinlangan niyang ibinaba ang upuan at mabilis na binuksan ang pinto.Nanlaki ang mga mata niya nang bumungad sa kanya ang duguang pigura ni Josiah. May bahid ng dugo ang suot nitong damit, mahigpit ang pagkak
She didn't get any answer from him. Inaasahan niyang hindi siya sasagutin nito."Kumain na tayo, tapos na rin akong magluto..." Tumalikod siya sa binata. Binalik niya ang atensyon sa kaniyang niluluto. "You can eat first. Pupuntahan ko muna si Manong Rigor para makausap." Noong lumingon ako likod niya lamang ang nakita ko. Umiwas siya sa akin hindi ako matingingan na para bang naiilang siyang salubugin ang mga tingin ko. Huminga ako nang malalim nang tuluyan na siyang mawala sa paningin niya. Ang tanging naririnig niya lang ay ang malakas na ulan mula sa labas at malakas na kulog.Nakakunot ang noo niya nang mapansin ang ilang pigura ng mga lalaking nagtatago sa may kakahuyan. Wala na dapat ang mga tauhan sa rancho dahil pinalikas na sila ni Josiah. Imposibleng may naiwan pa, lalo na't kakaunti lamang ang mga tao roon.Nakaramdam siya ng matinding kaba kahit na naguguluhan. Hindi lang isa o dalawa, batid niyang marami ang mga ito. Hindi niya magawang kumain dahil mas lalong lumali
Thunder encho at the four corners of the mansion. Mas lalong lumakas ang ulan, madilim ang kalangitan. Hindi kaming dalawa makaalis ni Josiah dahil sa malakas na ulan.He planned to stay for tonight. Mabuti na lang dahil may dala akong damit. Nakapagpalit na rin pagkatapos naming magpakabasa sa ulan. Mayroon din gamit si Josiah sa sasakyan niya at mayroon dito sa rancho. Pagkatapos namin magbasa sa ulan ay ipinagluto ko siya ng mainit na sabaw, sabay naming pinagsaluhan. Uminom din ako kaagad ng gamot para hindi magkasakit. Ngayon nagtra-trabaho ay kailangan ko na alagaan ang sarili ko."May bagyo yata kaya malakas ang ulan. Ilang oras na hindi pa rin tumitigil," saad ko habang nakatingin sa labas. Halos wala ng makita dahil sa kapal ng ulan. Wala na rin ang mga nagtra-trabaho at mga kabayo kanina pa nila naibalik sa kuwadro."Sinabi ni Mang Rigor na dumito muna raw tayo dahil hindi makalabas ang sasakyan dahil malakas ang ulan," saad niya. Mayroong tiningnan si Josiah sa cellphon
Dalawang linggo. Dalawang linggo na rin pala ang itinagal niya simula noong pumasok siya bilang kasambahay. Sa loob ng dalawang linggo na iyon lahat na yata nagawa niya na.Maging ang mapagalitan lalo na nakabantay palagi si Josiah sa bawat galaw niya. Pero bukod doon mas nasasanay na siya sa mga gawain."Axellyn, hindi ko talaga kayang pumasok ngayon para akong lalagnatin. Ikaw na lang ang sumama kay Sir Josiah sa Rancho."Hindi niya mapigilang maawa kay Leslie habang nakatingin dito na maputlang nakahiga sa kama nito. Mayroong bimpo sa noo."Ayos lang. Sasama lang naman ako hindi sasakay sa kabayo. Mabuti sana kung kalabaw dahil alam ko kung paano."Mahinang natawa si Leslie. "Ikaw talaga. Madalas kasi iyan sila na pumunta sa Rancho para magpalamig ng ulo.""Ano ba ang nangyari bakit nagkasakit ka? Hindi ba day off mo naman kahapon at paalam mo ay magpapahinga ka." Hindi niya maiwasang tanong."Ah... Wala ito! Tao lang din naman ako siguro hindi na nakaya ng katawan ko ang pagod sa







