All Chapters of Owned by La Guardia : Chapter 1 - Chapter 10

Hindi maiwasan ni Axellyn nailibot ang mga mata noong tumuntong siya sa Casa La Guardia. Tahimik lalo na dahil napapalibutan ito ng maraming kahoy. Malayo sa siyudad at wala nang masyadong sasakyan ang nakakarating pa rito. Mabuti na lang dahil ang agency ang naghatid sa kaniya. Mayroong high end security, simula sa gate ng manor. "Magandang araw po, ikaw ba si Aleng Vangie?" nakangiti niyang bati sa matandang babaeng sumalubong sa kaniya sa bukana ng napakalaking mansyon.Pakiramdam niya ay nanliliit siya sa laki ng bahay na nasa harapan niya. Kahit ilang beses pa siyang tumingin, hindi pa rin siya makapaniwala na dito siya magtatrabaho. Para siyang nanliit dahil sa karangyaan na hatid ng mansyon. Marami din ang nakauniporme na bantay. Mayroon na dumaan ngunit hindi siya ponagbigyang pansin. Bukod paron ay bakas sa mga mukha nito ang pagiging seryoso. Sinipat siya ng matanda mula ulo hanggang paa habang inaayos ang makapal nitong salamin."Ikaw ba ay si Celine?"Bahagya siyang nat

“Did we meet before?”Muling tanong ng lalaki. Kinakabahang mabilis siyang umiling. Kung kahapon ay nasabihan niya si Josiah na hindi niya ito type, ayaw na niyang mas lalo pang sumama ang tingin nito sa kaniya.“She is my new maid. Bago pa lang siya rito, Tyron. How come nakilala mo siya? Ngayon pa lang naman kayo nagkita,” may bahid ng pagtatakang saad ni Josiah.“Baka naman kasi ex siya ni Tyron. Sa dami pa naman ng babae nito, hindi na imposibleng matandaan pa niya,” natatawang sabat ng isang lalaki.“H-Hindi no! No boyfriend since birth ako. Wala pa akong naging boyfriend,” mabilis niyang depensa sa sarili.Ngumisi ang lalaking kanina pa nakaupo sa tabi ni Josiah. “Okay, relax. I’m just joking. Masyado niyong sineseryoso ang sinabi ko.”Kung hindi siya nagkakamali, ang dalawang lalaking ito ang mga kapatid ni Josiah. Ang nakatayo ay ang kambal nito habang ang lalaking nakaupo naman ang bunso nilang kapatid.“Si Josiah naman kasi, galit kaagad,” natatawang saad ni Tyron La Guardia

Thunder encho at the four corners of the mansion. Mas lalong lumakas ang ulan, madilim ang kalangitan. Hindi kaming dalawa makaalis ni Josiah dahil sa malakas na ulan.He planned to stay for tonight. Mabuti na lang dahil may dala akong damit. Nakapagpalit na rin pagkatapos naming magpakabasa sa ulan. Mayroon din gamit si Josiah sa sasakyan niya at mayroon dito sa rancho. Pagkatapos namin magbasa sa ulan ay ipinagluto ko siya ng mainit na sabaw, sabay naming pinagsaluhan. Uminom din ako kaagad ng gamot para hindi magkasakit. Ngayon nagtra-trabaho ay kailangan ko na alagaan ang sarili ko."May bagyo yata kaya malakas ang ulan. Ilang oras na hindi pa rin tumitigil," saad ko habang nakatingin sa labas. Halos wala ng makita dahil sa kapal ng ulan. Wala na rin ang mga nagtra-trabaho at mga kabayo kanina pa nila naibalik sa kuwadro."Sinabi ni Mang Rigor na dumito muna raw tayo dahil hindi makalabas ang sasakyan dahil malakas ang ulan," saad niya. Mayroong tiningnan si Josiah sa cellphon

Ilang oras siyang naghintay na bumalik si Josiah. Malaki ang tiwala niya sa lalaki na hindi siya nito iiwan dito na mag-isa. Gusto niya itong tulungan, kung marunong lamang siyang makipaglaban sa mga armadong lalaki. ***Nagulat siya nang biglang may sunod-sunod na malalakas na katok mula pinto. Kumabog ang dibdib niya sa kaba. Agad siyang nilibot ng tingin sa silid, naghahanap ng anumang bagay na pwede niyang gamitin upang ipagtanggol ang sarili niya. Nang dumako ang mga mata niya sa isang kahoy na upuan, mabilis niya itong dinampot at mahigpit na niyakap ang sandalan habang dahan-dahang lumalapit sa pinto."Axellyn, it's me. Open the door. Kailangan na nating makaalis dito."Parang nabunutan siya ng tinik nang marinig ang pamilyar na boses ni Josiah mula sa labas. Walang pag-aalinlangan niyang ibinaba ang upuan at mabilis na binuksan ang pinto.Nanlaki ang mga mata niya nang bumungad sa kanya ang duguang pigura ni Josiah. May bahid ng dugo ang suot nitong damit, mahigpit ang pagkak

Bumungad kay Axellyn ang puting kisame pagbukas ng kaniyang mga mata. Nanuoot sa kaniyang ilong ang amoy ng gamot. Binalot siya ng katahimikan. Nararamdaman pa rin niya ang pananakit ng kaniyang buong katawan, sakit ng ulo at hapdi mula sa kaniyang mga sugat. Noong marinig niya ang pagbukas ng pinto ay kaagad na lumipat ang tingin niya roon. Nakita niya si Lucien na pumasok. Kaagad siyang umupo sa kama at hinarap ang lalaki. He look at her displeased. Hindi niya alam pero simula pa lang ayaw ayaw na talaga ng lalaki sa kaniya. "Kumusta na po si Sir Josiah?" Mahinang tanong niya sa lalaki. "Don't even asked. My brother is currently recovering from all of his injuries, and it was because of you!" There was a trace of anger in Lucian's cold voice.Para siyang nabunutan ng tinik nang marinig niyang maayos ang kalagayan ni Josiah. Utang niya ang buhay niya sa lalaking iyon. Ibinuwis nito ang buhay niya para rito. "I'm sorry, Sir Lucien! Hindi ko talaga gusto ang nangyari kay Sir Josia