LOGIN“Did we meet before?”
Muling tanong ng lalaki. Kinakabahang mabilis siyang umiling. Kung kahapon ay nasabihan niya si Josiah na hindi niya ito type, ayaw na niyang mas lalo pang sumama ang tingin nito sa kaniya. “She is my new maid. Bago pa lang siya rito, Tyron. How come nakilala mo siya? Ngayon pa lang naman kayo nagkita,” may bahid ng pagtatakang saad ni Josiah. “Baka naman kasi ex siya ni Tyron. Sa dami pa naman ng babae nito, hindi na imposibleng matandaan pa niya,” natatawang sabat ng isang lalaki. “H-Hindi no! No boyfriend since birth ako. Wala pa akong naging boyfriend,” mabilis niyang depensa sa sarili. Ngumisi ang lalaking kanina pa nakaupo sa tabi ni Josiah. “Okay, relax. I’m just joking. Masyado niyong sineseryoso ang sinabi ko.” Kung hindi siya nagkakamali, ang dalawang lalaking ito ang mga kapatid ni Josiah. Ang nakatayo ay ang kambal nito habang ang lalaking nakaupo naman ang bunso nilang kapatid. “Si Josiah naman kasi, galit kaagad,” natatawang saad ni Tyron La Guardia. “Hindi ako galit. Nagtatanong lang ako nang maayos, Tyron. Anong masama sa sinabi ko? I’m her boss. I have the right to know her.” Malakas na tumawa si Tyron. “Hindi ka pa galit sa lagay mong iyan? Kanina pa ganiyan ang mukha mo simula nang dumating kami.” “H-Hindi ko po talaga kayo kilala. Ngayon ko lang din kayo nakita. Pasensya na po kung napatingin ako. Napadaan lang naman po ako rito.” “Nakita ko lang siyang nakatingin dahil hindi siya pamilyar sa akin,” dagdag ni Tyron. “Kailangan kasi ni Josiah ng bagong kasambahay dahil palagi mong inaagaw ang isa niyang maid.” Iritadong nilingon ni Tyron ang isa pa nilang kapatid.“Shut up, asshole!” “Pasensya na po kayo, mga sir. Ako na po ang bahala kay Axellyn. May gagawin pa kami sa kusina, ipinapatawag na ni Manang Vangie." Para siyang nabunutan ng tinik nang marinig ang boses ni Leslie. Kaagad nitong hinawakan ang kamay niya. “May gagawin pa kami sa kusina,” dagdag pa ng babae bago ngumiti sa tatlo. “Wala po ba kayong kailangan? Juice, kape, o tubig?” "Ako na lang ang maghahatid kung may kailangan pa kayo." “You can go,” malamig na saad ni Josiah. Hindi na siya nag-aksaya pa ng oras. Kaagad siyang hinila ni Leslie palayo sa tatlong La Guardia. Pakiramdam niya, kapag mas tumagal pa siya roon ay lalo lang siyang maiilang. "Iwasan mo na lang si Sir Josiah kung maari," payo ni Leslie. Pero paano kung kahit anong gawin niya nandyan pa rin ito sa paligid niya. Samantala sa kabilang banda nanatili pa ring nakakunot ang noo ni Josiah kahit nasa loob na silang tatlo ng opisina nito. Lalo lang siyang naiirita dahil pinagtatawanan pa siya ng mga kapatid niya. “Can you please fix your faces?” iritadong untag niya sa dalawa. “Sa mukha kong ito, may aayusin pa ba, Josiah?” natatawang sagot ni Lucien. Matalim niyang nilingon si Tyron. “Bakit mo siya kilala? May kinalaman ba siya sa organisasyon?” “Wait…” pagpigil ni Lucien. “Anong kinalaman ng bagong kasambahay mo sa organisasyon? Alam mo namang hindi basta-basta nagpapapasok ng tao ang La Costra. Hawak natin ang mga tauhan.” “Hindi ko siya kilala para mapanatag ka,” sagot ni Tyron. “You seem so fucking wasted, Josiah.” “May iniisip lang ako,” masungit niyang sagot. “As much as possible, ayokong may babaeng madamay sa organisasyon natin. Alam nyo kung anong mundo ang mayroon tayo," saad ni Lucien. "Wala akong gusto kay Axellyn," malamig niyang sagot. "Hindi ko kailangan ng paalala mo sa akin dahil matagal ng sarado ang puso para magmahal." Nagkatinginan ang dalawa niyang kapatid bago muling bumaling sa kaniya si Tyron. “You seem pretty interested in your new maid, Josiah. Ngayon pa lang sinasabi ko na sa’yo… walang lugar ang pagmamahal sa pamilya natin," puna niya. Hindi mawala sa isip niya ang tagpo nila ni Axellyn kahapon. Iyon ang unang beses na naramdaman niya na pangit siya. "Hindi ako interesado sa kaniya. Dahil kung interesado ako sa kaniya kasamabahay ko siya ngayon hindi ni Josiah." "Don't let women be your downfall like what our Father did..." Lucien remarked. Natigilan siya. Tama. Hindi siya katulad ng kaniyang ama na masyadong nalunod sa pagmamahal. Hindi niya kayang maging ama sa aming tatlo. Tama ito. Sa pamilyang tulad nila, walang puwang ang pagmamahal."Tinanggal na ako sa trabaho ni Sir Lucien. Dahil sa nangyari sa 'yo. Naiintindihan ko naman, dahil concern lang siya." "Aside from that?""Gusto niya akong umalis. Mas makakabuti raw kung bago ka magising ay umalis na ako. Hindi ko plano na masaktan ka o may mangyari sayo na masama. Hindi ako ganoong klase ng tao." She lowered her eyes. "Pero hinintay ko talagang magising ka para makapagpaalam sa 'yo. Gusto ko rin magpasalamat, kasi kahit madalas mo akong pagalitan, hindi mo naman ako iniwan doon.""Sinaktan ka ba niya?"Lumaki ang mga mata niya at umiling. "Hindi po, Sir Lucien! Hindi niya ako sinaktan. Hindi niya iyon magagawa. Palaging nandiyan para sa akin sina Sir Tyron at Leslie, kaya wala akong dapat ikatakot."Tumango si Josiah, pero bakas pa rin sa mukha nito ang galit. Paano niya ito mapapakalma? Takot siyang hawakan ito, at ayaw na rin niyang magsalita pa dahil baka hindi maganda ang masabi niya.Baka maging dahilan pa iyon ng pag-aaway ng magkapatid, at hindi iyon magan
Bumungad kay Axellyn ang puting kisame pagbukas ng kaniyang mga mata. Nanuoot sa kaniyang ilong ang amoy ng gamot. Binalot siya ng katahimikan. Nararamdaman pa rin niya ang pananakit ng kaniyang buong katawan, sakit ng ulo at hapdi mula sa kaniyang mga sugat. Noong marinig niya ang pagbukas ng pinto ay kaagad na lumipat ang tingin niya roon. Nakita niya si Lucien na pumasok. Kaagad siyang umupo sa kama at hinarap ang lalaki. He look at her displeased. Hindi niya alam pero simula pa lang ayaw ayaw na talaga ng lalaki sa kaniya. "Kumusta na po si Sir Josiah?" Mahinang tanong niya sa lalaki. "Don't even asked. My brother is currently recovering from all of his injuries, and it was because of you!" There was a trace of anger in Lucian's cold voice.Para siyang nabunutan ng tinik nang marinig niyang maayos ang kalagayan ni Josiah. Utang niya ang buhay niya sa lalaking iyon. Ibinuwis nito ang buhay niya para rito. "I'm sorry, Sir Lucien! Hindi ko talaga gusto ang nangyari kay Sir Josia
As soon as he saw Tyron, he started scolding him. He is fuming with anger. Josiah has undergone surgeries because when he arrived he is critical. After he fired on the guy holding Axellyn, they both past out. The girl is currently resting, the doctor told him that she is too shock of what happened. He is not convinced with that. Marami ang nangyari na ganito. Walang tao na dapat pagkatiwalaan dahil lahat gusto nang pera at kapangyarihan. That's why people always get betrayed by the people they trust. "Where have you been Tyron. Hindi mo alam na may nangyayari ng ganito. I have called you a hundred times. This is not the right time to play with your women." "Watch your mouth, Lucien. Hindi ibig sabihan na hindi mo ako matawag at puro na babae ang inaatupag ko." "Hindi ba? Look at those hickeys on your neck! Is that enough proof na nambabae ka na naman." Pinanood niya kung paano hawakan ni Tyron ang leeg nito na para bang dinadama ang kiss mark na iniwan ng babae nito. M
Ilang oras siyang naghintay na bumalik si Josiah. Malaki ang tiwala niya sa lalaki na hindi siya nito iiwan dito na mag-isa. Gusto niya itong tulungan, kung marunong lamang siyang makipaglaban sa mga armadong lalaki. ***Nagulat siya nang biglang may sunod-sunod na malalakas na katok mula pinto. Kumabog ang dibdib niya sa kaba. Agad siyang nilibot ng tingin sa silid, naghahanap ng anumang bagay na pwede niyang gamitin upang ipagtanggol ang sarili niya. Nang dumako ang mga mata niya sa isang kahoy na upuan, mabilis niya itong dinampot at mahigpit na niyakap ang sandalan habang dahan-dahang lumalapit sa pinto."Axellyn, it's me. Open the door. Kailangan na nating makaalis dito."Parang nabunutan siya ng tinik nang marinig ang pamilyar na boses ni Josiah mula sa labas. Walang pag-aalinlangan niyang ibinaba ang upuan at mabilis na binuksan ang pinto.Nanlaki ang mga mata niya nang bumungad sa kanya ang duguang pigura ni Josiah. May bahid ng dugo ang suot nitong damit, mahigpit ang pagkak
She didn't get any answer from him. Inaasahan niyang hindi siya sasagutin nito."Kumain na tayo, tapos na rin akong magluto..." Tumalikod siya sa binata. Binalik niya ang atensyon sa kaniyang niluluto. "You can eat first. Pupuntahan ko muna si Manong Rigor para makausap." Noong lumingon ako likod niya lamang ang nakita ko. Umiwas siya sa akin hindi ako matingingan na para bang naiilang siyang salubugin ang mga tingin ko. Huminga ako nang malalim nang tuluyan na siyang mawala sa paningin niya. Ang tanging naririnig niya lang ay ang malakas na ulan mula sa labas at malakas na kulog.Nakakunot ang noo niya nang mapansin ang ilang pigura ng mga lalaking nagtatago sa may kakahuyan. Wala na dapat ang mga tauhan sa rancho dahil pinalikas na sila ni Josiah. Imposibleng may naiwan pa, lalo na't kakaunti lamang ang mga tao roon.Nakaramdam siya ng matinding kaba kahit na naguguluhan. Hindi lang isa o dalawa, batid niyang marami ang mga ito. Hindi niya magawang kumain dahil mas lalong lumali
Thunder encho at the four corners of the mansion. Mas lalong lumakas ang ulan, madilim ang kalangitan. Hindi kaming dalawa makaalis ni Josiah dahil sa malakas na ulan.He planned to stay for tonight. Mabuti na lang dahil may dala akong damit. Nakapagpalit na rin pagkatapos naming magpakabasa sa ulan. Mayroon din gamit si Josiah sa sasakyan niya at mayroon dito sa rancho. Pagkatapos namin magbasa sa ulan ay ipinagluto ko siya ng mainit na sabaw, sabay naming pinagsaluhan. Uminom din ako kaagad ng gamot para hindi magkasakit. Ngayon nagtra-trabaho ay kailangan ko na alagaan ang sarili ko."May bagyo yata kaya malakas ang ulan. Ilang oras na hindi pa rin tumitigil," saad ko habang nakatingin sa labas. Halos wala ng makita dahil sa kapal ng ulan. Wala na rin ang mga nagtra-trabaho at mga kabayo kanina pa nila naibalik sa kuwadro."Sinabi ni Mang Rigor na dumito muna raw tayo dahil hindi makalabas ang sasakyan dahil malakas ang ulan," saad niya. Mayroong tiningnan si Josiah sa cellphon







