CHAPTER THREE

"I will be staying here for a month, so I expect everyone to do their jobs properly. I don't want anyone disobeying my orders.” Mariing diin ni Josiah sa huling salitang sinabi nito.

Mabilis na yumuko si Axellyn nang magtagpo ang kanilang mga mata. Hindi niya kayang salubungin nang matagal ang matalim na titig nito. Pakiramdam niya, siya talaga ang pinatatamaan ng bawat salitang binibitawan nito.

“Ako na po ang bahala, Sir Josiah,” agad na sabi ni Manang Vangie.

“You're in charge here, Vangie, but I want every one of them to remember my rules.” Bahagya itong huminto bago muling nagsalita. “I'm watching.”

Hindi niya namalayang napapapikit siya sa kaba. Nang muli siyang magmulat ng mata, nakatingin pa rin sa kaniya ang lalaki, noo'y bahagyang nakakunot.

Ikaw kasi ang pinaparinggan niya, Axellyn, saway niya sa sarili. Hindi mo dapat ginagalit ang boss mo.

“Ako na po ang bahala, Sir Josiah. Alam naman nila ang mga patakaran dito sa mansyon. Uulitin ko na lang kung kinakailangan,” sagot ni Manang Vangie.

Nag-angat siya ng tingin at halos mapaatras sa gulat.

Nasa harapan niya na si Josiah.

Matangkad at matikas itong nakatayo habang seryosong nakatitig sa kaniya. Sa lapit nito, mas lalo niyang napansin ang matalim na hubog ng panga at ang mga matang tila kayang basahin ang bawat iniisip niya.

“What's your name again?”

“A-Axellyn Santos, Sir Josiah,” mabilis niyang sagot.

“I'll explain everything to Axellyn myself, Vangie.” Hindi inaalis ng lalaki ang tingin sa kaniya. “We'll talk privately in my study.”

Bigla siyang napalunok.

Lumingon siya kay Leslie para sana humingi ng saklolo, ngunit mabilis itong umiwas ng tingin na para bang wala itong balak iligtas siya.

“Ngayon na po ba, Sir?”

“Yes. Follow me.”

Hindi na ito naghintay ng sagot at agad na naglakad palayo.

Dahil sa haba ng mga hakbang nito, halos patakbo na ang ginawa ni Axellyn upang makasabay.

Pagpasok nila sa opisina, saka lamang siya nakahinga nang maluwag.

Malawak ang silid. Malinis, elegante, at kasingseryoso ng may-ari nito.

“Ano po bang pag-uusapan natin?” maingat niyang tanong.

“Clean my office.” Nakasandal si Josiah sa gilid ng mesa. “I want it spotless. After that, I'll decide what punishment you deserve.”

Natigilan siya.

Matagal niyang tinitigan ang lalaki, umaasang magbibiro ito anumang sandali.

Pero si Josiah iyon.

At hindi kailanman naging biro ang mga salita nito.

“Paparusahan n'yo talaga ako, Sir?”

Bahagyang tumaas ang kilay nito.

“Yes, Ms. Santos.”

Napasimangot siya.

“Pero napakalaki po ng opisina n'yo. Baka gabihin na ako bago matapos.” Naglakas-loob siyang makipagkasundo. “Hindi ba puwedeng bumawi na lang ako sa ibang paraan?”

Ngunit imbes na lumambot ang ekspresyon nito, mas lalo siyang kinabahan nang makita ang bahagyang pagsilay ng ngisi sa labi ng lalaki.

“Even if it's already midnight, Axellyn, I still give punishments.” Kumislap ang mga mata nito. “There's no schedule for someone who needs discipline.”

Napangiwi siya.

“Hindi na po talaga mauulit. Wala naman akong ninakaw. Nahuli n'yo lang akong nasa loob ng mansyon nang gabi.” Napabuntong-hininga siya. “Alam kong nilabag ko ang patakaran, pero puwede bang bigyan n'yo muna ako ng free pass?”

“A free pass?” ulit nito.

Tumango siya.

“Noong bata pa ako, sabi ni Lola, kapag alam mo kung saan ka nagkamali, dapat bigyan ka rin ng pagkakataong itama iyon.” Bahagyang lumambot ang boses niya. “Nandito naman po ako para magtrabaho at patunayan ang sarili ko.”

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Sa unang pagkakataon, hindi siya agad umiwas.

Ngunit si Josiah ang unang tumalikod.

“I'll be reading here. Ayaw ko ng maingay." Itinuro nito ang mesa na puno ng mga dokumento. “I'll wait until you finish cleaning.”

Hindi man nito direktang sinagot ang pakiusap niya, sapat na iyon para bigyan siya ng pag-asa.

Dahil doon, buong sipag niyang nilinis ang opisina. Ayaw na niyang mapahiya muli sa harap ng lalaking iyon.

Noong tapos na siya kaagad niyang nilapitan ang lalaki. Hindi niya inaasahan na pagbalik niya makikita niya itong natutulog.

Napangiwi siya at nakaramdam ng pangangalay noong makita ang pwesto nito. Nilapitan niya ang lalaki.

Nanlaki ang mga mata niya noong akmay hahawakan niya ito may malakas na kamay na humili sa kaniyang braso. Gulat na gulat na nakatingin siya sa lalaki. Halos ilang dipa na lang ang layo nila sa isa't-isa.

"What are you doing?"

"Gusto lang kitang tulungan."

Akamay tangalin niya ang kamay ngunit mas lalo siyang hinila palapit ng lalaki. "Do you like me?"

Nanlaki ang mga mata niya lalo. Walang pagdadalawang isip mabilis siyang sumagot. Kahit nauutal, "Hindi no! Hindi kita type!"

Huli na para bawiin niya ang sinabi niya. Huli na para iligtas ang sarili niya sa kahihiyan.

Kinabukasan, hindi maganda ang gising ni Axellyn.

Pagkatapos ng nakakahiyang tagpo na iyon umalis na siya. Hindi niya na ito kayang harapin.

Gwapo ang boss niya. Para itong isa sa mga perpektong ginawa ng dyos ipinadala sa lupa.

“Axellyn!”

Nagulat siya nang makita si Leslie sa labas ng silid. Nambubulabog ng maaga.

“Galit na naman si Sir Josiah ngayong umaga. Hindi ko alam kung bakit, pero parang masama talaga ang gising niya.”

“Bakit daw?”

“Hindi ko rin alam.” Nag-aalala ang tono nito. “Bilisan mo na. Baka lalo siyang mainis kapag wala tayo roon. Pinapasundo ka rin ni Manang Vangie.”

Napakunot-noo siya.

“Hindi ba umalis siya kagabi?”

Saglit na natigilan si Leslie.

“Mahirap ipaliwanag, Axellyn.” Umiling ito. “At wala rin akong karapatang magsabi ng mga bagay tungkol kay Sir Josiah.”

Mas lalo lamang siyang nagtaka.

Ngunit mukhang desidido si Leslie na manahimik kaya hindi na siya nagtanong pa.

Pagdating niya sa mansyon, agad siyang sinalubong ng iritadong boses ni Josiah.

Mukhang mainit nga talaga ang ulo nito.

Ngunit hindi iyon ang unang napansin niya.

May kasama itong dalawang lalaki.

Pareho silang may matitikas na tindig at presensyang hindi madaling balewalain.

Ang unang lalaki ay nakatayo sa tapat ni Josiah. Nakasuot ito ng maroon na jacket, itim na shirt, at cargo pants. Kapansin-pansin ang kulay blond nitong buhok at ang mga tattoo sa leeg na lalong nagbigay rito ng mabagsik na aura.

May manipis din itong bigote at bahagyang pagkakahawig kay Josiah.

Magkapatid kaya sila?

Samantala, ang lalaking nakaupo sa gilid ay nakasuot lamang ng puting T-shirt at navy cargo pants. Mas magaan tingnan ang aura nito at mukhang mas bata sa kanilang tatlo.

Kung tutuusin, para itong mas batang bersyon ni Josiah.

"Axellyn tara na, baka mapagalitan ka ni Sir Josiah!" Hindi pa man tapos si Leslie sa sinasabi nito noong mapansin siya ng isa sa mga lalaki.

“Who are you?”

Napatalon siya sa gulat nang magsalita ang blondeng lalaki.

Seryoso ang tingin nito sa kaniya.

Dahil doon, sabay na napalingon sa kaniyang direksiyon ang dalawa pa nitong kasama.

At nang muling magtagpo ang kanilang mga mata ni Josiah ay mas lalo siyang kinabahan.