LOGINNapaitlag siya noong naramdaman niya ang kamay ni Josiah na nagsisimula ng maglakbay patungo sa kaniyang manipis na bewang nagtatangkang pumasok sa suot niyang manipis na shirt. Napapikit siya noong dumampi ang kamay ng binata sa kaniyanh dibdib, pinipisil nito at minamasahe ng marahan."Hindi pa ako naniningil sa pangako mo sa akin pagbalik ko. I don't know why I am so turned on seeing you mad." Napapikit siya noong maglapat ang labi nilang dalawa. Mapusok ang mga halik nito. He insert his tounge as he kissed her hungrily."This the way of asking for forgiveness." Impit siyang napaungol. Napahawak siya ng mahigpit sa dibdib ni Josiah para doon kumuha ng lakas. Naghihina siya sa bawat halik ni Josiah. Binuhat siya ng lalaki kaagad na pumulupot ang kaniyang hita sa bewang nito ng hindi pinuputol ang halikan nila. Pinakawalan ni Josiah ang mga labi niya, naramdaman niya ang malambot na kama. Hinubad nito ang pang-itaas niyang s
Bakit naman ako aasa na baka sakali na may espesyal na tawag ang tungkol sa kanilang dalawa. Bakit nga ba umasa pa rin siya kahit alam niyang wala. May girlfriend na siya. Hindi ka dapat lumalandi ng may girlfriend na Axellyn. Hindi ka dapat naging dahilan ng ikakasakit ng ibang babae. Ilang taon na siya, alam niya na dapat ang tama at mali. Napahilamos siya ng kaniyang mukha. Dinudurog ang puso niya. Hindi niya kaya. Hinayaan niya ang masagang mga luha niya. Simula noong bumalik sila sa Casa La Guardia hindi na siya bumalik sa trabaho. Naghihina ang buong katawan niya. Natigilan siya noong mayroong yumakap sa kaniya mula sa likuran. Ilang beses nitong hinalikan ang kaniyang leeg. "Bakit nandito ka?" Sinubukan niyang tangalin ang pagkakayakap ni Josiah sa kaniya ngunit dahil mas malakas ito sa kaniya ay hindi siya nagtagumapay. "Sir Josiah..." Nagtitimpi niyang tawag sa lalaki. Hindi mawala sa isipan niya ang sinabi ni Tyron, hindi sana siya maniniwala pero maging si L
Maigi ang pagpunas niya sa bawat sulok mesa sa sala. Sinisiguro niyang walang natitirang alikabok at makintab. Umalis na si Josiah pumasok na ito sa opisina dahil marami ang kailangan nitong tapusin. Kaya naman sinigurado niya na malinis ang buong mansyon para malinis ang madatnan nito mamaya pag-uwi. Mamayang tanghalian ay balak niyang surpresahin ang lalaki. Magluluto siya ng paborito nitong kaldereta at dadalhin niya sa opisina. Naisip niya na sa ganoong paraan ay makakabawi siya sa lalaki. Katulad ng sinabi nito na siya ang kaniyang pahinga, gusto niyang makapagpahinga ito kahit saglit. "Hija, mag-ingat kayo roon, magpasama kayo sa mga bantay, si Enrico na ang isama nyo. Alam niya kung nasaan ang opisina ni Sir Josiah." "Salamat Manang, sana matuwa si Sir Josiah. Medyo kinakabahan nga po ako." "Matutuwa iyon baka nga ikaw ang kainin hindi ang kaldereta mo." Nanlaki ang mga mata niya namula bigla ang pisngi dahil sa sinabi ni Leslie. "Sus maryosep!" bayolenteng reaksyon
Nanlaki ang inaantok niyang mga mata nang makita si Josiah na nakahiga na sa tabi niya. Nakatukod ang siko nito at nakapatong ang ulo sa palad habang pinapanood siya."Bakit nandito ka na? Akala ko ba isang linggo ka pa bago umuwi?"Gulat siyang napabangon. Tila nawala ang antok niya habang kaharap ang lalaki. Kanina lang ay binabaan siya nito ng tawag, pero ngayon ay nasa harapan na niya ito."Umuwi ako para itanong mismo sa iyo." He looked miserable. His shirt sleeves were unbuttoned, just as they had been during the video call. His hair was messy and his eyes looked tired."Ang alin?""Did you really not miss me? Kahit kaunti lang, hindi mo ba ako naisip?" Mahina ang boses nito at parang nakikiusap na sabihin niyang na-miss niya ito. At kung hindi, tila iiyak na ito."Umuwi ka para itanong sa akin kung na-miss kita?"Hinawakan niya ang mukha ng lalaki at marahang sinuklay ang magulo nitong buhok."Because you didn't miss me, Axellyn. It's unfair that I'm the only one feeling this
"Maganda ba ako, Axellyn?" Her brows furrowed as she answer Leslie's questions. "Ha? Oo naman. Bakit mo naman tinatanong? Gulat na gulat nga ako noong makita ka kasi akala ko ay parte ka ng mga La Guardia." She pouted and leaned closer to the island counter. "Hindi ko kasi alam kung gaano ba ako ka ganda. Hindi ko naman makita iyon. Dahil kung oo magreresign na talaga ako at gagamitin ko lang ang ganda ko para mabuhay. Mas madali siguro iyon." Ngumiwi siya sa naging sagot nito. Marami kaagad na senaryo ang naglalaro sa isipan niya dahil sa sinabi ng babae. "Paanong gagamitin mo ang ganda mo?" Malakas nitong hinampas ang aking balikat dahilan para mapigik ako ng pagtama ng kamay niya. "Siraulo hindi ako magpopokpok. Ang ibig kong sabihin ay baka pwede akong maging model, makinis ang katawan ko, maganda ang kutis ko. Ikaw ang dumi talaga ng utak mo. Kung hindi naman ay pwede akong maging artista. Kung hindi pa rin papalarin ay mag-aasawa na lang ako ng mayaman." "Paano si Sir Lucie
"Kailangan ko ng pera. Kahit ano gagawin ko basta bigyan mo ako ng pera," She broke down completely, her shoulders shaking violently.He held both of the woman's shoulders and lowered his face to meet hers. Gently, using the backs of his hands, he wiped away her abundant tears. Every sob that ripped from her throat felt like a physical blow to his chest, causing his heart to clench painfully. She is too precious for this, his chest tightening as he reached out to sooth her. He hated this sight of her ceying. He wanted nothing more than to erase her sorrow, to bring back the beautiful smile he fell in love with. He wanted to give her the world just to ensure she would never have to shed another tears."Stop crying. Calm down first." He calmed her down from crying. He whispered a lot of comforting words, brushing his hands on her back. "I will give you money." He guided her do inhale and exhale. Kumuha siya ng tubig at binigay sa dalaga. Noong medyo kumalma na ito ay saka siya nagta







