CHAPTER 2

IRIS POV

Parang tumigil ang pag-ikot ng mundo ko. Ang lakas ng kabog sa dibdib ko, mas malakas pa kaysa noong nabasag ko ang mga baso sa ballroom kanina.

Zion, bakit ka nandito? Sabi ko sa staff room ka lang maghintay!

Binitawan ni Jace ang baba ko at dahan-dahang humarap sa pinto. Nakita ko kung paano nanliit ang mga mata niya habang nakatitig kay Zion. Mula sa magulong buhok ng anak ko, sa makapal nitong kilay, hanggang sa manipis na labi—lahat 'yon, parang pinagbiyak na bunga silang dalawa. Ang kaibahan lang, si Zion ay may bilog at inosenteng mga mata na namana niya sa akin.

"Mommy..." Lumapit si Zion sa akin at humawak sa laylayan ng kupas kong uniporme. Tumingala siya kay Jace, walang bakas ng takot. "Sino siya, Mommy? Bakit ganyan siya makatingin? Mukha siyang monster na gutom."

"Zion, shh..." Agad ko siyang binuhat at niyakap nang mahigpit, pilit siyang itinatago sa paningin ni Jace. Ramdam ko ang panginginig ng sarili kong mga tuhod.

"Anak mo?" Malamig ang boses ni Jace, pero may kakaibang tono roon na hindi ko mabasa. Hakbang-hakbang siyang lumapit sa amin kaya napaatras ako hanggang sa sumadsad ang likod ko sa pader.

"O-Opo. Anak ko," sagot ko habang iniiwas ang tingin ko.

Inabot ni Jace ang mukha ni Zion, balak sanang hawakan ang panga ng bata, pero agad kong inilayo ang ulo ng anak ko. Kitang-kita ko ang pag-igting ng bagang ni Jace sa ginawa ko. Tumingin siya sa akin nang may matinding pangingitngit.

"Kaya pala," bulong niya, na punong-puno ng pait. "Kaya pala nagmamadali kang umalis noon. Kaya pala hindi mo ako magawang hintayin nung na-coma ako. May bago ka na palang pamilya. Sumama ka sa ibang lalaki pagkatapos mong makuha ang pera ng mga magulang ko, tama?"

Gusto kong matawa na maiyak. Pera? Anong pera? Ni isang singko walang ibinigay ang pamilya niya sa akin. Ang tanging hiningi ko lang noon ay buhayin nila si Jace, kahit ang kapalit ay ang tuluyang pagkasira ng sarili kong buhay at reputasyon. Pero kailangan kong panindigan ang kasinungalingang ito. Mas mabuti nang isipin niyang mukha akong pera kaysa maghinala siyang siya ang ama ni Zion.

"Kung 'yan ang tingin mo, hindi ko na babaguhin," matigas kong sabi, kahit parang pinipiga ang puso ko. "Puwede na ba kaming umalis? Gabi na, kailangan na naming umuwi."

"Umalis? Pagkatapos mong sirain ang sapatos ko at mag-iskandalo sa gala?" Humakbang pa siya nang isa, sapat para maamoy ko muli ang pabango niya. "At huwag mong kalimutan, tinanggal ka na sa hotel na ito. Paano mo bubuhayin ang anak mo kung wala kang trabaho? Paano mo matutustusan ang marangyang buhay na nakasanayan mo noon?"

"Gagawa ako ng paraan. Hindi ko kailangan ng tulong mo, Jace."

Nginisian niya ako—isang ngiti na walang kahit anong saya. "Bukas ng alas-otso ng umaga, mag-report ka sa Ramirez Holdings. Ikaw ang magiging personal assistant ko. At huwag mo nang subukang takbuhan ako, Iris. Kilala mo ako. Kung nagawa kong hanapin ka sa maliit na catering company na 'to, kaya kong harangan ang lahat ng kumpanyang aaplayan mo sa lungsod na ito."

Napalunok ako. Hawak niya ang leeg ko. Kung tatanggihan ko siya, paano ang pambili ng gamot ni Mama? Paano ang gatas at pagkain ni Zion? Wala akong pagpipilian kundi ang pumasok sa lungga ng leon.

"Sige. Papasok ako bukas," sabi ko, diretso ang tingin sa mga mata niya.

"Good. Don't be late. Ayoko sa lahat ang pabaya," huling sabi niya bago bumalik sa sofa at muling nagsalin ng whisky sa baso niya, na parang wala na kaming halaga sa paningin niya.

Mabilis akong lumabas ng VIP lounge habang kargong-kargo si Zion. Halos takbuhin ko ang hallway ng hotel hanggang sa makarating kami sa sakayan ng jeep. Buong biyahe akong tulala habang nakasandal ang ulo ni Zion sa balikat ko, mahimbing na ang tulog ng bata dahil sa pagod.

Pagdating sa maliit at lumang apartment namin sa Pasay, dahan-dahan kong inihiga si Zion sa foam na nasa sahig. Nilagyan ko siya ng kumot at hinaplos ang magulo niyang buhok. Kamukhang-kamukha talaga niya ang tatay niya. Kung alam lang ni Jace ang totoo, ano kaya ang gagawin niya? Pero hindi puwede. Masyadong mapanganib ang mundong ginagalawan ng mga Ramirez, at baka bawiin lang nila sa akin si Zion kapag nalaman nilang may tagapagmana ang kumpanya nila.

Kinaumagahan, maaga akong nagising para maghanda. Dahil walang magbabantay kay Zion—dahil may pasok din sa factory ang kapitbahay kong si Aling Nena na madalas kong pakiusapan—wala akong nagawa kundi isama ang anak ko.

"Zion, makinig ka kay Mommy, ha?" bulong ko sa kanya habang sinusuotan siya ng medyas. "Pupunta tayo sa opisina ng malaking boss. Dapat tahimik ka lang doon. Maglaro ka lang sa sulok ng tablet mo o mag-drawing, okay? Huwag kang lalabas ng kuwarto."

"Opo, Mommy. Promise, magpapakabait si Zion," sagot niya habang itinataas ang maliit niyang kamay na parang nanunumpa.

Alas-pito y media pa lang ay nasa lobby na kami ng Ramirez Holdings. Naglalakihang glass walls, nagkislapang marmol na sahig, at mga taong abala na naka-corporate attire ang bumungad sa amin. Lahat sila ay napapatitig sa akin dahil suot ko lang ang isang simpleng lumang blusa at pantalon, habang hila-hila ko sa kamay ang isang limang taong gulang na bata na may suot na backpack na may disenyo ng dinosaur.

"Excuse me, ikaw ba si Iris Alcantara?" tanong ng isang babaeng receptionist na mataba ang mukha, medyo mataray ang tingin sa akin.

"Opo, ako nga po."

"Iakyat mo na raw 'tong kape sa top floor, sa opisina ni Mr. Ramirez. Kanina ka pa niya hinihintay," sabi niya sabay turo sa isang paper cup na may logo ng sikat na coffee shop.

Inabot ko ang kape gamit ang isang kamay habang ang isa naman ay mahigpit na hawak si Zion. Sumakay kami sa elevator paakyat sa 40th floor. Habang tumataas ang numero sa display, mas lalong bumibilis ang tibok ng puso ko. Ramdam ko na magiging magulo ang araw na ito, pero kailangan kong magpakatatag.

Bumukas ang pinto ng elevator at tumambad sa amin ang isang malawak at tahimik na floor. Dire-diretso ang lakad ko patungo sa malaking double-doors sa dulo ng hallway. Bago ko pinihit ang hawakan ng pinto, tiningnan ko muna si Zion at binigyan siya ng isang tipid na ngiti para itago ang matinding kaba na nararamdaman ko ngayon.