CHAPTER 3

IRIS POV

Dahan-dahan kong itinulak ang pinto ng opisina ni Jace. Sinalubong agad ako ng amoy ng mamahaling pabango at bagsik ng aircon. Sa kaliwang bahagi, may maliit na breakroom na may sariling sofa at TV.

"Zion, pasok ka muna rito sa loob," bulong ko sa anak ko, sabay turo sa breakroom. "Dito ka lang, ha? Huwag na huwag kang maingay."

"Opo, Mommy. Magdo-drawing lang ako ng robots," bulong din niya pabalik bago pumasok sa silid dala ang kanyang dinosaur backpack.

Huminga ako nang malalim, inayos ang hawak ko sa kape, at lumabas sa main office area. Pero laking gulat ko nang makitang walang tao sa desk ni Jace. Ang tanging naririnig ko lang ay ang malalakas at galit na boses na nanggagaling sa katabing conference room. Salamin ang dingding niyon, kaya kitang-kita ko ang nangyayari sa loob.

Nandoon si Jace, nakatayo sa dulo ng mahabang lamesa. Ang mga corporate executives at board members ay nakayuko, halos hindi makahinga sa takot.

"I don't care about your excuses!" galit na sigaw ni Jace sabay hampas ng mga kamay sa lamesa. "Ang daling intindihin ng marketing plan na hinihingi ko, pero basura ang ibinigay niyo! Kung hindi niyo kaya ang trabaho niyo, umalis kayo. I can replace all of you before lunch!"

Napalunok ako habang nakatayo sa labas. Grabe, mas naging nakakatakot nga siya ngayon. Dati, kapag nagagalit siya sa negosyo, mabilis ko siyang napapakalma sa isang yakap o ngiti lang. Ngayon, parang wala na siyang pakialam kung may mapaiyak siyang tao.

Dahil ayokong sumingit sa gitna ng galit niya, nagpasya akong maghintay na lang sa gilid ng desk niya habang hawak ang kape.

Pero mukhang hindi talaga marunong makinig ang tadhana.

Narinig ko ang mahinang pag-click ng pinto ng breakroom. Nanlaki ang mga mata ko nang makitang lumabas si Zion. Hawak niya ang kanyang kalahating bawas na juice box gamit ang dalawang maliit na kamay. Mukhang nainip ang anak ko o baka naman narinig ang malakas na sigaw ni Jace.

"Zion! Sabi ko huwag kang lalabas—" bulong ko sa tonong nagpapanic, pero huli na.

Dire-diretsong naglakad ang maliliit niyang paa patungo sa glass door ng conference room. Bago ko pa siya maabutan, itinulak na ni Zion ang pinto. Dahil abala ang lahat sa pagyuko at sa takot kay Jace, ang mahinang pagbukas ng pinto ay umagaw sa pansin ng buong boardroom.

"Hi, Galit na Handsome Daddy! Bakit mo pinapaiyak ang mga tao?" malakas at inosenteng tanong ni Zion habang s********p sa straw ng juice box niya.

Parang umabot sa absolute zero ang temperatura sa loob ng silid. Literal na natigilan ang mga executives. Ang ilan sa kanila ay napasinghap, habang ang iba naman ay dahan-dahang tumingin kay Jace, nag-aabang kung kailan sasabog ang kanilang CEO.

Tumingin si Jace sa pinto, ang mukha niya ay madilim at handa nang magpaalis ng kung sino man ang nang-abala sa kanya. Pero nang makita niya si Zion, unt-unting nawala ang galit sa mukha niya, napalitan ng matinding gulat.

Napatitig si Jace sa bata. Tiningnan niya ang buhok ni Zion, ang makapal nitong kilay na nakataas din habang nakatingin sa kanya, at ang paraan ng pagtayo ng bata—na eksaktong bersyon ng sarili niya noong bata pa siya, base sa mga lumang litratong nakita ko sa mansyon ng mga Ramirez noon.

"Sino ang nagpapasok sa batang 'yan dito?" mariing tanong ni Jace, pero hindi na kasing lakas ng sigaw niya kanina. Ang boses niya ay may halong pagkalito at pag-aalangan.

"Zion! Halika rito!"

Mabilis akong pumasok sa boardroom, halos mabitawan ko ang kape ni Jace. Agad kong hinawakan ang balikat ng anak ko at hinila siya sa likod ko para itago. Ramdam ko ang mga mata ng lahat ng board members na nakatitig sa aming tatlo, malamang ay napapansin din ang nakakapanghilakbot na pagkakahawig nina Jace at Zion.

"I-I'm so sorry, Mr. Ramirez," nauutal kong hingi ng paumanhin habang nakayuko. "Anak ko po siya. Walang magbabantay sa kanya sa bahay kaya isinama ko muna. Hindi na po mauulit, ilalabas ko na po siya agad."

Tumingin muli si Jace kay Zion, na ngayon ay sumisilip sa gilid ng hita ko. Sa halip na matakot, kinindatan pa ni Zion ang bilyonaryo at binigyan ito ng isang malaking ngiti na may kasamang dimple—ang mismong dimple na lumalabas sa pisngi ni Jace kapag tunay siyang masaya.

Napaatras nang isang hakbang si Jace, hawak ang sentido niya na parang biglang sumakit ang ulo. Niluwagan niya ang kanyang corporate tie, halatang nawala sa focus dahil sa nakita.

"Dismissed," biglang utos ni Jace sa mga board members nang hindi inaalis ang tingin sa amin. "Ipagpatuloy natin 'to bukas. Lumabas muna kayong lahat."

Walang sinayang na segundo ang mga executives. Parang mga nakawalang bilanggo na nag-unahan silang lumabas ng conference room, bitbit ang kanilang mga laptop at papeles, habang paminsan-minsang sumusulyap sa akin at kay Zion.

Nang kaming tatlo na lang ang naiwan sa loob, naging bingi ang katahimikan. Humakbang si Jace palapit sa amin, ang mga mata niya ay nakatutok lang sa mukha ng anak ko.

"Mommy, bakit ganyan siya makatingin ulit?" bulong ni Zion, sabay tago nang tuluyan sa likod ko. "Para siyang nakakita ng multo."

"Iris," tawag ni Jace sa akin, ang boses niya ay mababa at seryoso, malayo sa mapang-aping tono niya kagabi. "Sino ang ama ng batang 'yan?"