CHAPTER 4

IRIS POV

"Sino ang ama ng batang 'yan?"

Umatong muli ang tanong ni Jace, at pakiramdam ko ay unti-unting nauubusan ng hangin ang buong boardroom. Sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko na baka naririnig na niya. Tumingin ako sa ibang direksyon, hinding-hindi ko kayang salubungin ang matatalas niyang mata habang nagsisinungaling.

Huwag kang hihinto, Iris. Isang maling sagot mo lang, kukunin niya si Zion sa 'yo.

"Sabi ko sa 'yo kagabi, 'di ba? May iba na akong pamilya noon," pilit kong pinatatag ang boses ko kahit nanginginig ang mga kamay ko sa likod ng likuran ni Zion. "Wala ka nang pakialam kung sino ang ama niya."

"Wala akong pakialam?" Isang hakbang pa ang ginawa ni Jace, sapat para maramdaman ko ang pamilyar na init ng katawan niya. Lumuhod siya para pumantay sa taas ni Zion, pero nanatiling nakatitig sa akin. "Iris, hindi ako tanga. Ang mukha ng batang ito... parang tumingin ako sa salamin nung bata ako."

"Maraming magkakamukha sa mundo, Jace," giit ko sabay hila kay Zion pabalik. "Huwag mong bigyan ng kahulugan ang nakikita mo. Kung hindi mo ako kailangan bilang assistant mo ngayon, aalis na kami."

Bago pa siya makasagot, hinalikan ko ang tuktok ng ulo ni Zion at binuhat siya. Lumabas kami ng conference room nang mabilis, halos takbuhin ko ang hallway patungong elevator. Hindi na ako pinigilan ni Jace, pero alam kong hindi doon natatapos ang lahat. Nanatili siyang nakatayo roon, nakatitig sa amin hanggang sa magsara ang pinto ng elevator.

Buong maghapon, hindi ako pinansin ni Jace. Binigyan lang ako ng trabaho ng secretary niya—mga photocopies, pag-aayos ng files, at pagtimpla ng kape. Si Zion naman, milagrong naging napakatahimik sa loob ng breakroom habang naglalaro ng kanyang paboritong laruan: isang maliit na plastic na pana at busog na kulay ginto, na regalo ko sa kanya noong kaarawan niya.

Alas-singko ng hapon, habang nag-aayos ako ng mga huling papeles sa desk ko sa labas ng opisina ni Jace, biglang lumabas si Zion mula sa breakroom. May bitbit siyang drawing book at ang kanyang maliit na pana.

"Mommy, naiihi po ako," bulong ni Zion habang namimilipit ang maliliit niyang binti.

"Sige, halika, samahan kita sa restroom sa labas," sabi ko habang nagmamadaling tumayo.

Dahil sa pagmamadali namin, hindi napansin ni Zion na nahulog ang plastic na pana niya sa mismong tapat ng pinto ng opisina ni Jace.

Habang nasa restroom kami, bumukas ang pinto ng main office. Lumabas si Jace kasama ang kanyang pinakatiwalang private investigator na si Mark. Eksaktong bago pa man maihakbang ni Jace ang kanyang sapatos, natapakan niya ang maliit na gintong pana.

Kumunot ang noo ni Jace. Yumuko siya at pinulot ang laruan. Isang maliit na plastik na arrow. Ewan ko kung bakit, pero nung hinawakan niya 'yon, may biglang sumakit sa bandang likod ng ulo niya—isang mabilis na imahe ng isang babaeng tumatawa habang may hawak na katulad na laruan, pero malabo ang mukha nito. Napahawak si Jace sa kanyang sentido.

"Mr. Ramirez, okay lang po ba kayo?" tanong ni Mark habang nakaalalay sa kanya.

"I'm fine," malamig na sagot ni Jace, sabay pasok ng laruan sa bulsa ng kanyang suit. Tumingin siya kay Mark nang may napakaseryosong mukha. "Nakuha mo ba ang mga hinihingi ko sa 'yo?"

Inabot ni Mark ang isang makapal na brown envelope. "Opo, Sir. Ginawa ko ang background check kay Iris Alcantara sa nakalipas na limang taon, pati na rin ang medical records ng panganganak niya."

Pumasok muli si Jace sa loob ng kanyang opisina at naupo sa swivel chair. Binuksan niya ang envelope habang hawak ang baso ng whisky. Unang bumadya sa paningin niya ang mga litrato ni Iris na nagtatrabaho sa iba't ibang maliliit na kainan, mukhang pagod, at walang kahit anong marangyang buhay na binabanggit niya kagabi.

"Walang record na nagpakasal si Iris sa ibang lalaki, Sir," paliwanag ni Mark habang nakatayo sa harap ng lamesa. "At base sa birth certificate ng bata, si Zion Alcantara ay ipinanganak eksaktong siyam na buwan matapos ang malubhang aksidente niyo limang taon na ang nakararaan."

Nabitawan ni Jace ang hawak niyang ballpen. Parang may sumabog sa utak niya habang tinititigan ang petsa ng kapanganakan ni Zion.

 Siyam na buwan matapos ang aksidente ko...

"At may isa pa, Sir," patuloy ni Mark, na medyo nag-aalinlangan pa. "Palihim kong kinuha ang ilang hibla ng buhok ng bata sa staff room kanina habang nagmeryenda sila ng Mommy niya. Ipinasok ko agad sa mabilisang DNA test gamit ang sample niyo mula sa medical database ng kumpanya."

Inabot ni Mark ang isang pirasong papel—ang resulta ng DNA test.

Dahan-dahang binuksan ni Jace ang papel. Nang makita niya ang mga numerong nakasulat doon, pakiramdam niya ay literal siyang sinampal ng katotohanan.

 Probability of Paternity: 99.99%

Nanginginig ang mga kamay ni Jace habang hawak ang papel. Ang galit, poot, at panunumbat na nararamdaman niya kay Iris sa nakalipas na limang taon ay biglang naglaho, napalitan ng isang napakalaking tanong at matinding pananabik.

Anak niya si Zion. Siya ang ama.

Kinuha ni Jace ang maliit na plastic na pana mula sa bulsa niya at mahigpit itong hinawakan. Tumayo siya, isinuot ang kanyang suit jacket, at madilim ang mukhang tumingin kay Mark.

"Ihanda mo ang sasakyan," utos ni Jace, ang boses niya ay gumuho sa halo-halong emosyon. "Pupuntahan natin sila."