CHAPTER 5

IRIS POV

Umuwi kaming magkaantabay ni Zion sa apartment na may mabigat na pakiramdam. Buong gabi akong hindi mapakali, pabalik-balik sa maliit naming kusina habang nagpapakulo ng tubig. Kahit nakaligo na ako at nakapagpalit ng pambahay, nananatiling malamig ang mga kamay ko. May kakaibang kaba sa dibdib ko na hindi ko maipaliwanag.

Sana naman hindi naging big deal kay Jace ang pagpasok ni Zion kanina.

"Mommy, nasaan po 'yung bow and arrow ko? 'Yung gold?" tanong ni Zion habang nakadapa sa foam at nagkukulay.

Napatigil ako sa pag-aayos ng mga baso. "Hala, baby, baka naiwan mo sa opisina ni Handsome Boss kanina? Babalikan na lang natin bukas, okay?"

"Sige po," sagot niya bago nagpatuloy sa pag-drawing.

Eksaktong pagpatak ng alas-otso ng gabi, biglang nabulabog ang tahimik naming eskinita. Rinig ko ang sunod-sunod na tahol ng mga aso ng kapitbahay at ang ingay ng mga sasakyang huminto sa tapat ng mismong gate namin. Hindi lang basta sasakyan—tunog ng mga mamahaling makina.

Sino naman ang bibisita sa amin nang ganitong oras?

KNOCK! KNOCK! KNOCK!

Napakalakas ng gulat ko sa gawi ng pinto. Agad kong hinalikan si Zion sa noo. "Zion, stay ka lang diyan sa higaan mo, ha? Huwag kang lalapit sa pinto."

Dahan-dahan akong lumapit sa lumang kahoy na pinto at pinihit ang lock. Pagkabukas ko, literal na napaatras ako.

Nakatayo sa madilim na hallway ng apartment si Jace. Suot pa rin niya ang mamahaling suit niya, pero maluwag na ang butones ng polo niya sa leeg. May dalawang malalaking bodyguard sa likod niya, pero sapat na ang bagsik ng presensya niya para mapuno ang maliit kong space. Dumapo ang tingin niya sa akin—madilim, nagtatalo ang emosyon, at may hawak siyang puting papel.

"J-Jace? Bakit ka nandito? Paano mo nalaman ang—"

Hindi niya ako tinapos. Pumasok siya sa loob, hinawakan ang braso ko, at marahang itinulak ang pinto pasara gamit ang paa niya. Ni-lock niya iyon nang mabilis bago ako idiniin sa pader sa tabi ng pinto. Ikinulong niya ako gamit ang dalawa niyang kamay, eksakto tulad ng ginawa niya sa hotel kagabi. Pero ngayon, mas gumuho ang seryoso niyang mukha.

"Anak ko siya, hindi ba?" ang pabulong pero mariing tanong niya. Nagtatagis ang bagang niya, pero may bahid ng sakit at pananabik sa boses niya.

Nanginig ang buong katawan ko. Isinubo ko ang labi ko para pigilan ang sarili kong maiyak. "Ano'ng pinagsasabi mo? Sabi ko naman sa 'yo—"

"Huwag ka nang magsinungaling, Iris!" Itinaas niya ang papel na hawak niya. Ang resulta ng DNA test. "Probability of paternity: 99.99%. Nakuha ko ang birth certificate niya, nakuha ko ang hospital records mo. Ipinanganak siya eksaktong siyam na buwan matapos ang aksidente ko!"

Nabitawan ko ang lahat ng lakas ko. Napasandal ako nang tuluyan sa pader habang unt-unting umaagos ang mga luha ko. Wala na. Huli na ang lahat. Alam na niya.

Lord, huwag Mo sanang hahayaang ilayo niya sa akin ang anak ko.

"Bakit mo itinago sa akin, Iris?" Bahagyang gumaralgal ang boses ni Jace, at nakita ko ang pamumula ng mga mata niya. "Limang taon... Limang taon kong inisip na iniwan mo ako dahil mukha kang pera, dahil sumama ka sa iba. Pero ang totoo, nagpapakasubsob ka rito para buhayin ang anak natin? Bakit hindi mo sinabi nung nagising ako sa ospital?!"

Tiningnan ko siya nang diretso, sinalubong ko ang sakit sa mga mata niya. Hindi ko pwedeng sabihin ang tungkol sa amnesia niya o ang pagbabanta ng pamilya niya. Kung malalaman niyang ang sarili niyang mga magulang ang sumira sa amin, baka tuluyang mawasak ang pamilya niya. At mas lalong magiging magulo para kay Zion.

"Para saan pa, Jace?" hikbi ko. "Maayos na ang buhay mo ngayon. Makapangyarihan ka na. Ano'ng puwang namin ng anak ko sa mundo mo?"

"Kayo ang mundo ko, Iris! Kahit hindi ko maalala ang lahat, nararamdaman ko rito!" isinigaw niya habang itinuturo ang dibdib niya, bago niya biglang binitiwan ang pader at niyakap ako nang napakahigpit.

Ibinaba niya ang mukha niya sa leeg ko, humihinga nang malalim na parang doon lang siya muling nabuhay pagkatapos ng limang taon. "Patawad... Patawad kung hinayaan kong maghirap kayo."

"Mommy? Bakit mo pinapaiyak si Mommy, Handsome Daddy?"

Napatigil kaming dalawa nang marinig ang munting tinig ni Zion mula sa foam. Nakatayo na siya roon, nakapamewang, at salubong ang makapal niyang kilay habang nakatingin kay Jace.

Dahan-dahang kumalas si Jace sa yakap sa akin at humarap kay Zion. Lumuhod siya sa sahig, tuluyang ibinaba ang kanyang pride at karangyaan, habang nakatingin sa bata. Inilabas niya mula sa bulsa ng kanyang suit ang gintong plastic na pana.

"Naiwan mo 'to sa opisina ko, buddy," sabi ni Jace, ang boses niya ay nanginginig sa labis na pagmamahal. "I'm sorry kung napaiyak ko ang Mommy mo. Hindi ko na ulit gagawin 'yon."

Lumapit si Zion, kinuha ang laruan, at tiningnan si Jace nang seryoso. "Totoo? Good boys don't make Mommies cry, 'di ba?"

"Oo, totoo," tumango si Jace, sabay haplos sa magulong buhok ng anak niya sa unang pagkakataon.

Tumayo si Jace at lumingon sa akin, ang mukha niya ay puno ng pinal na desisyon. "Simula sa araw na ito, lilipat kayo sa mansyon ko. Hindi ko na kayo hahayaang mawala ulit sa paningin ko. Akin kayo ng anak ko."

Lumakad si Jace patungo sa kama para buhatin si Zion, na agad namang kumapit sa leeg ng kanyang "Handsome Daddy" na parang matagal na silang magkakilala.