Chapter 4: Ang Pagluhod

Isang linggo ang lumipas.

Sa loob ng isang linggo, nagbago ang lahat kay Mariel.

Hindi na siya yung Mariel na basang-basa sa ulan, umiiyak sa putikan, nagmamakaawa sa asawa. Ngayon, tuwing pumapasok siya sa SD Construction main office, lahat ng tao ay bumabati sa kanya.

"Good morning, Ma'am Mariel!"

"Good morning, Ma'am!"

Naka-blazer na siya. Naka-heels. Maayos ang buhok. May sariling opisina sa tabi ng opisina ni Miguel. At hawak niya ang lahat ng payroll, lahat ng schedule, lahat ng bonus ng mga construction worker — kasama na si Romano at Carla.

At alam nina Romano at Carla na hawak na sila sa leeg ni Mariel.

Lunes ng umaga, 8 AM. Flag ceremony sa site.

Nandoon lahat ng worker. Nandoon si Romano, naka-uniform na luma at kupas. Nandoon si Carla, naka-uniform ng tagaluto na may mantsa pa ng mantika. Pawis na pawis silang dalawa sa init.

Dumating ang service na itim na SUV. Bumaba si Miguel. At bumaba si Mariel.

Tahimik ang lahat. Lahat nakatingin kay Mariel. Hindi makapaniwala na yung dating kawawang asawa ng mason, ngayon ay personal assistant na ng may-ari.

"Good morning, everyone," sabi ni Miguel sa microphone. "May announcement lang ako. Simula ngayon, si Ms. Mariel Santos na ang maghahandle ng lahat ng HR at payroll ninyo. Lahat ng reklamo, lahat ng request, sa kanya na kayo lumapit. At lahat ng desisyon niya, desisyon ko na rin."

Palakpakan ang lahat. Maliban kina Romano at Carla na parehong namumutla.

Pagkatapos ng flag ceremony, isa-isang lumapit ang mga worker kay Mariel para batiin siya. Si Romano, gustong lumapit pero hindi makalapit. Nahihiya. Natatakot.

Hanggang sa maiwan na lang silang tatlo sa site — si Mariel, si Romano, at si Carla.

"Mariel," tawag ni Romano, mahina. "Pwede ba tayong mag-usap? Kahit sandali lang?"

Tumingin si Mariel kay Romano. Walang emosyon.

"Ano pang pag-uusapan natin, Romano? Tapos na tayo, hindi ba? Pirmado ko na yung divorce papers. Wala ka nang asawa. Wala ka nang pamilya."

"Mariel, please. Nagkamali ako. Alam ko nagkamali ako. Pero mahal pa rin kita. Mahal ko pa rin kayo ni Ethan. Patawarin mo na ako. Layuan ko na si Carla. Pangako," lumuhod si Romano salumuhod si Romano sa harap ni Mariel. Sa harap ng lahat ng taong nakakakita sa malayo. Lumuhod ang dating asawa niya sa maputik na lupa.

Si Carla, nataranta. "Romano! Anong ginagawa mo? Tumayo ka diyan! Huwag kang lumuhod sa babaeng yan! Nakakahiya ka!"

Pero hindi tumayo si Romano. Umiiyak ito.

"Mariel, isang beses lang kitang niloko. Isang beses lang! Si Carla lang ang tukso! Pero ikaw ang mahal ko! Ikaw ang asawa ko!"

Tumingin si Mariel kay Carla, at ngumiti nang malamig.

"Isang beses? Romano, tatlong buwan kayong may relasyon sa barracks. Tatlong buwan ninyong ginagawa yun habang ako, naglalaba, nagluluto, nag-aalaga kay Ethan na may sakit. Tatlong buwan mo akong pinagmukhang tanga."

Lumapit si Mariel kay Carla.

"At ikaw, Carla. Best friend kita. Tinuring kitang kapatid. Pinakain kita. Pinatuloy kita sa bahay ko. Tinulungan kitang makapasok dito. Ito ba ang kabayaran? Agawin ang asawa ko?"

Hindi makasagot si Carla. Yumuko lang. Pero halata sa mukha na hindi nagsisisi, kundi natatakot lang na mawalan ng trabaho.

"Alam mo ba, Carla," bulong ni Mariel, "Kaya kong tanggalin ka ngayon din. Isang pirma ko lang, wala ka nang trabaho. Kaya kong tanggalin kayong dalawa. Pero hindi ko gagawin."

Nagulat si Romano at Carla. Tumingala si Romano.

"Hindi mo kami tatanggalin?"

"Hindi," sabi ni Mariel. "Mas masaya kung nandito kayo. Mas masaya kung araw-araw ninyong makikita kung paano ako umangat. Kung paano ako gumanda. Kung paano ako yumaman. Habang kayo, nandiyan pa rin. Mababa pa rin. At habang ako, boss ninyo na."

Tumayo si Romano, luhaan pa rin.

"Mariel, bigyan mo pa ako ng isang chance. Para kay Ethan. Kailangan ni Ethan ng ama."

Tumawa si Mariel nang malakas.

"Kailangan ni Ethan ng ama? Nasaan ka nung may 39 degrees na lagnat si Ethan? Nasaan ka? Nasa barracks ka, nakapatong kay Carla! Kaya wag mo nang gamitin ang anak ko!"

Tumalikod si Mariel. Pero bago siya umalis, may huling sinabi siya.

"At Romano, simula ngayon, wala ka nang overtime. Wala ka nang bonus. At yung bahay na barracks na tinitirhan ninyo ni Carla, kailangan ninyong lisanin hanggang bukas. Ipapagiba na yun ni Sir Miguel. Maghanap kayo ng matitirhan ninyo."

"Mariel! Hindi mo magagawa yan! Saan kami titira?" sigaw ni Carla, naiiyak na.

"Problema ninyo na yan. Hindi na kita kaibigan. Hindi na kita kilala."

At naglakad palayo si Mariel, mataas ang noo, habang sina Romano at Carla ay naiwan sa putikan, umiiyak at nagsisisi.

Sa opisina, naghihintay si Miguel na may dalang dalawang kape.

"Tapos mo na ang first revenge mo. Kumusta pakiramdam?"

Ngumiti si Mariel. "Masarap pala sa pakiramdam ang maningil, Sir."

"Tawagin mo na lang akong Miguel. At Mariel, simula pa lang yan. Mas marami pa tayong gagawin."

At doon, sa opisina ni Miguel, habang umuulan ulit sa labas, nagsimula ang bagong kabanata ng buhay ni Mariel.