บทที่ 11

Chris Part

.

“เป็นไงบ้างวะ” ผมลุกขึ้นยืนเมื่อมาเฟียเปิดประตูเข้ามาหลังจากไปคุยกับคุณย่าเกือบสามสิบนาที มันปรายตามองผมเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาแฟนตัวเองที่ยังนั่งนิ่งอยู่ไม่ขยับไปไหน

“นับดาว รอฉันก่อนนะ”

“จะไปไหนเหรอ”

“ฉันมีเรื่องต้องคุยกับคริส”

“คุยกับกู” ผมชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงุนงง คนที่มันควรคุยด้วยตอนนี้คือนับดาวไม่ใช่เหรอ

“เออ” มันตอบเสียงดังฟังชัด ก่อนจะหันไปคุยกับแฟนตัวเองด้วยเสียงที่อ่อนลง “รอหน่อยนะ ไม่นาน”

“อือ” นับดาวพยักหน้ารับ มาเฟียยื่นมือไปลูบหัวเล็กของแฟนสองสามครั้ง ก่อนจะหันมามองผมด้วยสายตาที่แข็งกร้าวขึ้น

“ส่วนมึงออกไปกับกู”

.

.

“มีอะไรวะ”

“มึง...ที่นอนกับพรีม ได้ป้องกันหรือเปล่า” ที่มาเฟียรู้ว่าผมเคยนอนกับพรีมเพราะผมบอกมันเอง ตอนนั้นมันทำท่าว่าจะแต่งงานกับพรีมและเลิกกับนับดาว ผมรู้ว่านับดาวรักมันและมันก็ยังรักนับดาวอยู่เต็มหัวใจ สิ่งที่มันกำลังทำอยู่ไม่ต่างอะไรจากการประชดและทำให้เรื่องทุกอย่างแย่ลง ผมเถียงกับมันและพลั้งปากเรื่องที่เคยนอนกับพรีมออกไป...

ได้ยินแบบนั้นมันก็โกรธและต่อยผมจนปากแตก ก่อนจะถูกยามแยกตัวพวกเราออกจากกัน ไม่กี่วันให้หลังผมก็รู้ว่ามันก็กลับไปคืนดีกับนับดาวแล้วโดยที่พรีมไม่ได้ว่าอะไร หลายครั้งที่ผมไปเยี่ยมคุณย่าแล้วเจอว่าทั้งมาเฟีย นับดาว และพรีมนั่งคุยกันอยู่ ก็เลยมั่นใจว่าเรื่องทั้งหมดคงจบลงแบบแฮปปี้เอนดิ้งแล้ว พอเห็นแบบนั้นผมก็รู้สึกยินดีกับมัน แต่อีกใจก็อยากย้อนเวลากลับไป เพราะผมไม่น่าเอาเรื่องแบบนี้ไปบอกต่อใครเลย คนที่เสียหายมีแค่พรีมคนเดียว ดีที่มาเฟียไม่ใช่ผู้ชายปากสว่าง มันไม่เคยแสดงท่าทีไม่ดีหรือพูดเรื่องนั้นออกไปเลย จนกระทั่งวันนี้...

“มึงก็รู้ว่ากูซีเรียสกับเรื่องพวกนี้มาก ต่อให้เมาเป็นหมากูก็ไม่มีทางลืม” ผมเอ่ยด้วยความมั่นใจ วันนั้นผมใส่ถุงยางด้วยมือตัวเอง และถอดด้วยมือตัวเอง ผมแน่ใจว่าผมป้องกันทุกรอบไม่มีพลาด

“กูไม่เคยนอนกับพรีม ลูกของพรีมไม่ใช่ลูกกู”

“กูรู้”

“พรีมไม่ประวัติเรื่องพวกนี้ ครอบครัวเขาเป็นตระกูลเก่าแก่ แม่เขาหัวโบราณมาก ขนาดไปเรียนที่ออสเตรเลียยังให้ญาติจับตามองทุกฝีก้าวเลย”

“อืม” ผมพยักหน้ารับ เพราะนี้ผมถึงได้เป็นคนแรกของเธอสินะ วันนั้นเห็นไปนั่งดื่มคนเดียว แถมชวนผมไปต่ออีก ตอนแรกผมก็คิดว่าเธอคงผ่านมาพอสมควร จนได้พิสูจน์ด้วยตัวเองนั่นแหละ

“มึงแน่ใจใช่ไหมว่ามึงไม่ได้พลาด ได้เช็กถุงยางตอนเสร็จหรือเปล่าว่ามันรั่วหรือขาดไหม”

“กู...” ผมชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ ปกติแล้วผมจะเช็กถุงยางหลังจากใช้แล้วทุกครั้งว่ามีการชำรุดหรือเปล่า เพราะถ้าเกิดมันขาดหรือรั่วเพราะแรงเสียดสีผมจะได้ให้ฝ่ายหญิงกินยาคุมได้ทัน แต่วันนั้น...

เพราะมัวแต่ภูมิใจที่ได้กินของดี และไม่รู้ว่าผีหื่นตัวไหนมาเข้าสิง พอเสร็จรอบแรกแล้วผมก็ถอดออกและใส่ใหม่เพื่อต่อรอบสองทันที ไม่ได้เอาถุงยางไปแกว่งน้ำเพื่อเช็กเหมือนเคย และไม่ใช่แค่รอบเดียว วันนั้นผมนอนกับพรีมสามครั้ง และทั้งสามครั้งผมไม่ได้เช็กอะไรเลย

หมายความว่าถ้าพรีมท้องกับผม อาจจะเกิดจากถุงยางที่รั่วหรือขาดแค่เพียงเล็กน้อยโดยที่ผมเห็น ผมรู้ดีว่าการป้องกันมันไม่มีทางไหนที่กันได้ร้อยเปอร์เซ็น แต่ตั้งแต่อายุสิบเจ็ดที่ได้นอนกับผู้หญิงครั้งแรกจนถึงตอนนี้ผมก็ไม่เคยพลาดเลยแม้แต่ครั้งเดียว

แต่ไม่เคยพลาด ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่พลาด...

“ว่ายังไง”

“กูไม่ได้เช็ก”

“ไอ้คริส...”

เกิดความเงียบจนได้ยินเสียงลมยามบ่ายแก่ ๆ ที่พัดไปมาเบา ๆ ผมกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก สายตาที่เพื่อนสนิทมองมาเหมือนกำลังต้องการรู้ว่าผมกำลังคิดอะไร แต่หัวสมองผมกลับว่างเปล่าไปหมด

“ลูกของพรีม คือลูกกูหรือเปล่าวะมาเฟีย”

“กูไม่รู้” มาเฟียตอบเสียงเรียบ แต่ท่าทีของมันคงโกรธไม่น้อย เพราะเรื่องนี้คนที่เดือดร้อนที่สุดคือมัน ทั้ง ๆ ที่มันไม่ได้ทำอะไรเลย แถมเรื่องนี้ยังทำให้คนที่มันรักเสียใจอีก เป็นผมผมก็โกรธ... “แต่ที่กูมั่นใจคือตั้งแต่ที่ย่ากูเข้าโรงพยาบาล พรีมก็สละเวลาว่างทั้งหมดมาอยู่กับย่ากูตลอด เวลานอนแทบไม่มี เขาจะเอาเวลาที่ไหนไปนอนกับคนอื่นวะ”

.

.

ผมจอดรถลงหน้าบ้านตัวเอง ความคิดของผมยังคงล่องลอยไปไกล หลังจากที่คุยกับมาเฟียเสร็จผมก็ขอตัวกลับทันทีไม่ได้เอ่ยลาใคร ผมอยากใช้เวลาคิดทบทวนเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเอง

ซองยาที่แม่ของพรีมปาใส่หน้ามาเฟียตอนนี้อยู่ในมือของผม โรงพยาบาลที่พรีมไปใช้บริการเป็นโรงพยาบาลของครอบครัวเควิล เพื่อนสนิทอีกคนของผม ผมลูบซองนั้นอย่างชั่งใจ อยากรู้ว่าพรีมท้องได้กี่เดือนแล้วเพื่อให้แน่ใจ แต่ไม่รู้ว่าเควิลจะช่วยได้แค่ไหน เพราะปกติแล้วโรงพยาบาลต้องเก็บรักษาความลับของผู้ใช้บริการให้ดีที่สุด ยิ่งเป็นโรงพยาบาลใหญ่ขนาดนั้นด้วย...ถ้าพลาดโดนฟ้องขึ้นมามันไม่คุ้มกับชื่อเสียงที่เสียไปเลย

แต่ไม่ลองก็ไม่รู้ ผมแค่อยากรู้ระยะเวลาตั้งครรภ์ของพรีมให้แน่นอน ไม่ได้คิดจะเอาข้อมูลไปบอกใครต่อ คงไม่มีปัญหาอะไร