บทที่ 13

Chris Part

.

"ถ้าเขาท้องลูกมึงจริง ๆ แปลว่ามึงกำลังจะมีลูกสองคน"

“ระ...เรื่องจริงเหรอวะไอ้วิล” เป็นอีกครั้งที่ผมถามย้ำเพื่อความมั่นใจ เควิลจิ๊ปากด้วยความหงุดหงิดที่ผมเอาแต่ซักไม่เลิก

“จริง!! กูส่งรูปอัลตร้าซาวด์ไปให้มึงในไลน์แล้ว เปิดดูซะ และหลังจากนี้มึงต้องมีคำตอบเรื่องนี้กับพวกกูด้วย” เควิลเอ่ยสั่งก่อนจะวางสายไปทันที ผมถือมือถือค้างไว้แบบนั้นด้วยความช็อคจนสติแทบหลุดหาย

.

.

นี่มันเรื่องจริงเหรอวะ

แม้จะพยายามหลอกตัวเองแค่ไหนแต่สุดท้ายทุกอย่างมันก็เป็นความจริงอยู่ดี ผมรวบรวมลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะกดเข้าไปที่แอพพลิเคชั่นสีเขียวยอดฮิต แชทของเควิลที่ขึ้นแจ้งเตือนทำให้ผมมือสั่นอีกครั้ง

“เป็นไงเป็นกัน” ผมพูดกับตัวเองก่อนจะกดเข้าไปที่แชทนั้น รอเพียงไม่ถึงสองวินาทีรูปก็โหลดขึ้นมา

นี่...ลูกของผมกับพรีมเหรอ

วันนั้นที่ได้เห็นมันไม่ชัดเท่ากับตอนนี้ ผมเผลอแตะปลายนิ้วลงบนอะไรบางอย่างที่คล้ายช่องสองช่องเบา ๆ ตรงนี้คือที่ที่มีเด็กสองคนอยู่ใช่ไหม...

“คริส ทำอะไรไม่เข้าบ้าน”

“ป๊า” ผมสะดุ้งด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบคว่ำมือถือลงกับโต๊ะและหันไปยิ้มให้ป๊า หรือพ่อแท้ ๆ ของผมที่เดินเข้ามาหา

“เป็นอะไร ทำไมหน้าซีดแบบนั้น”

“หน้าผมซีดมากเลยเหรอครับ”

“มาก ป่วยหรือเปล่า” ป๊าถามก่อนจะใช้หลังมือแตะเข้าที่หน้าผากของผมเบา ๆ ไม่ว่าจะโตแค่ไหนแต่ป๊าก็ยังทำเหมือนผมเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อยู่วันยันค่ำ ผมเองก็ไม่อยากขัดใจ แค่ทุกวันนี้ทำตัวไหลไปไหลมาให้ป๊าคอยเป็นห่วงก็แย่อยู่แล้ว “ตัวไม่ร้อนนะ”

“ผมไม่ได้ป่วยครับ”

“ดีแล้ว งั้นเข้าบ้านเถอะ ม้าเราอยากให้ไปลองชิมขนม” ป๊ายิ้มให้บาง ๆ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินเข้าบ้าน แต่ผมกลับคว้ามือของท่านไว้เสียก่อน ป๊าหันกลับมาพร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย

“ปะ...ป๊า”

“มีอะไรหรือเปล่า”

“นั่งคุยกันแปปนึงได้ไหมครับ”

“เอาสิ” ท่านพยักหน้ารับ ก่อนจะเดินมานั่งบนเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับผม ผมมองหน้าป๊าที่ค่อนข้างแตกต่างจากผม ป๊าเป็นผู้ชายหน้าตี๋ตามแบบฉบับจีนแท้ร้อยเปอร์เซนต์ แต่ผมมีเครื่องหน้าที่ชัดเจนแม้ผิวจะขาวแค่ไหน ตาสองชั้น คิ้วเข้ม ๆ และลักยิ้มคือสิ่งที่ผมได้มาจากหม่าม้า ส่วนปาก จมูก สีผิว และส่วนสูงผมได้มาจากป๊าเต็ม ๆ

“ป๊า...”

“เรียกแต่ป๊าอยู่นั่นแหละ มีอะไรทำไมไม่พูด”

“คริสไม่รู้จะเริ่มยังไงดี” ผมเริ่มแทนตัวเองด้วยชื่อ เป็นโค๊ดลับที่รู้กันในครอบครัวว่าถ้าแทนตัวเองแบบนี้เมื่อไหร่แปลว่ากำลังอยากจะได้อะไร หรือไปทำอะไรผิดมา

“ก็แค่พูดมันออกมา ไม่ต้องอ้อมค้อมอะไร”

“ป๊า...” ผมมองหน้าผู้ให้กำเนิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ปกติแล้วผมจะสนิทกับป๊ามากจนคุยได้ทุกเรื่องตามประสาผู้ชาย ป๊าสอนผมตั้งแต่เรื่องทั่วไปยันเรื่องที่ไม่มีสอนในวิชาเรียน เรื่องผู้หญิงป๊าก็รับรู้มาตลอด

แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องใหญ่มากจริง ๆ ผมกลัวว่าถ้าพูดออกไปจะทำให้ป๊าเสียใจ

“คริส มีปัญหาอะไรใช่ไหม” ป๊าคงจับสีหน้าผมออกถึงได้ถามมาแบบนั้น ผมไม่ได้ตอบอะไร แต่จากการที่ไม่กล้าสบตาผู้ให้กำเนิดก็คงจะเป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้ว “มีปัญหาก็บอกป๊า บอกครอบครัว เราสามารถผ่านมันไปด้วยกันได้นะ ขอแค่คริสพูดออกมาให้ป๊ารู้ แต่ถ้าคริสไม่บอกแล้วเก็บเอาไปเครียดคนเดียวป๊าคงรู้สึกแย่ที่ช่วยอะไรลูกไม่ได้เลย”

“...” ผมเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าขาวตี๋ของป๊าที่เต็มไปด้วยความกังวล ผมนี่เป็นลูกที่ไม่ได้เรื่องเอาซะเลย ทำให้ป๊าเครียดจนได้

“ป๊า...” ผมเลื่อนมือถือของตัวเองไปให้ป๊า “อย่าเกลียดคริสนะ”

“ใครจะเกลียดลูกตัวเองได้ลง” ป๊าตอบก่อนจะหยิบมือถือเครื่องบางขึ้นไปดู ก่อนที่ดวงตาที่เคยตี่เล็กจะเบิกกว้างขึ้นจนผมกลัวว่ามันจะถลนออกมา “ไอ้คริส!”

“ป๊า! ป๊าบอกแล้วนะว่าจะไม่เกลียดคริส”

“ไม่เกลียดไม่ได้แปลว่าไม่โกรธโว้ย! นี่มันอะไร!!” ป๊าลุกขึ้นยืน หน้าขาว ๆ ขึ้นสีแดงด้วยความโกรธ ผมไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองป๊าเลย ปกติป๊าเป็นคนใจดี แต่คนในบ้านรู้ดีว่าถ้าป๊าโกรธ ใครก็ห้ามไม่ได้

“ป๊า มีอะไร ทำไมเสียงดังแบบนี้”

“ม๊า มาดูผลงานของลูกชายตัวเองเลย!” ผมเหลือบตามองก็เห็นว่าร่างอวบ ๆ ของหม่าม้า และร่างเล็ก ๆ ของครีม น้องสาววัยสิบแปดปีกำลังเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา ก่อนจะหยิบเอามือถือเครื่องนั้นไปดู

“นี่มัน...”

“รูปอะไรอะม้า” เสียงเจือยแจ้วของยัยครีมดังขึ้นอย่างสอดรู้ หม่าม้าไม่ได้ตอบคำถามของลูกสาว แต่กลับหันมาเล่นงานผมแทน

“เล่ามาให้หมดเดี๋ยวนี้!”

“มะ...ม้า”

“ไม่ต้องมาเสียงสั่น!” ผมสะดุ้งเมื่อหม่าม้าตะคอกเสียงดัง ถ้าป๊าเป็นคนที่ดุมากแล้ว หม่าม้าดุมากกว่าป๊าร้อยเท่า ไม่ต้องพูดถึงเวลาโกรธเลย บ้านทั้งหลังสามารถพังลงมาได้ด้วยซ้ำ “ตอบ!!”

“กะ...ก็ตามที่ทุกคนเห็นนั่นแหละ คริสทำผู้หญิงท้อง”

“ฉันจะเป็นลม หยุด!! ไม่ต้องลุกขึ้นมา นั่งอยู่ตรงนั้น ฉันไม่ได้จะเป็นลมจริง ๆ” หม่าม้าชี้หน้าผมเมื่อผมทำท่าจะลุกขึ้นไปดูอาการท่าน ผมนั่งลงที่เดิมพร้อมก้มหน้าลงเตรียมรอรับเสียงบ่นและบทลงโทษแต่โดยดี “ผู้หญิงคนนั้นคือใคร”

“เธอชื่อพรีมครับ”

“พรีมไหนล่ะ บอกแค่นี้ฉันจะรู้จักไหม!!”

“ม้าอย่าตะคอกซี่”

“มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรด้วยหรือไง แค่ตอบคำถามมาให้หมด!” หม่าม้าไม่ปราณีอะไรทั้งนั้น แขนอวบเท้าสะเอวหนา ๆ ของตัวเองพร้อมทำหน้าขึงขัง ตอนนี้ผมเหมือนนักโทษที่กำลังถูกล้อมสอบสวนก็ไม่ปาน

“เธอชื่อพริมาตา ลูกสาวคนเดียวของคุณพิมพ์นภากับคุณวัลลภ ป๊ากับม๊าน่าจะรู้จัก

“พิมพ์นภา ใช่แม่ผู้ดีคนนั้นหรือเปล่าป๊า” หม่าม๊าหันไปถามป๊า ดูจากการเรียกแล้วผมว่าม๊าอาจจะไม่ถูกกับคุณพิมพ์นภาเท่าไหร่ ดูท่าปัญหานี้น่าจะไม่ได้มีแค่อย่างเดียวซะแล้ว