บทที่ 14

“พิมพ์นภาที่มีสามีชื่อวัลลภก็มีแค่คนเดียวนั่นแหละ”

เพี๊ยะ!!

“โอ้ย!! ม้าตีคริสทำไม” ผมลูบแขนตัวเองป้อย ๆ เมื่อถูกตี มือหม่าม้าของผมมือหนักอย่าบอกใคร ตีแค่ทีเดียวก็แสบจนอยากร้องไห้

“อยากจะตีให้มากกว่านี้อีก มีลูกไม่ได้เรื่อง ทำผู้หญิงท้องว่าแย่แล้ว ดันไปทำลูกบ้านนั้นท้องอีก!”

“ไม่ใช่ว่าลูกสาวเขาอยู่เมืองนอกเหรอคะ” ครีมเอ่ยแทรกขึ้นมา ทำให้ป๊ากับหม่าม้าหันไปมองด้วยความสนใจ

“รู้ได้ยังไง”

“ลูกสาวป๊ากับม้าเก่ง”

“ไม่ใช่เพราะยุ่งเรื่องชาวบ้านไปทั่วหรอกเหรอถึงรู้”

เพี๊ยะ!!

“ม้า! ตีคริสอีกแล้วนะ” ความเจ็บเดิมยังไม่ทันหาย ความเจ็บใหม่ก็เข้ามาเพิ่ม หม่าม้าตีลงบนที่เดิมด้วยแรงที่มากกว่าเดิมจนแสบไปหมด

“ไปว่าน้องมัน เอาเรื่องตัวเองให้รอดก่อน ว่ายังไง เด็กคนนั้นอยู่เมืองนอกไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมคริสถึงบอกว่าทำเขาท้องได้”

“เมื่อสองเดือนที่แล้วเขากลับมาไทยครับ เจอกันที่ผับ ก็เลย...”

“อ๋อ ที่แท้ก็เด็กใจแตก”

“ม้า ไม่ใช่นะครับ พรีมไม่ใช่คนแบบนั้น” ผมรีบเอ่ยท้วงทันทีเมื่อหม่าม้าเข้าใจพรีมไปในทางที่ผิด ผมไม่รู้ว่าทำไมวันนั้นพรีมถึงไปสถานที่แบบนั้น แถมยังเป็นคนชวนผมไปต่อจนเกิดเรื่องอย่างว่าขึ้น แต่พรีมไม่ใช่เด็กใจแตกแน่นอน ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ได้เป็นผู้ชายคนแรกของเธอทั้ง ๆ ที่เธอไปอยู่เมืองนอกมาตั้งหลายปีแบบนั้นหรอก

“ปกป้องแบบนี้ รักเขาใช่ไหมคะ”

“ไม่ได้รัก” ผมปฏิเสธออกไปโดยไม่ต้องคิดทันที ต้องคิดอะไรอีก ในเมื่อผมไม่ได้รักเธอจริง ๆ “แค่ไม่อยากให้หม่าม้าเข้าใจพรีมผิด แค่นี้เธอคงอยู่ในช่วงเวลาที่แย่มากพอแล้ว”

“มั่นใจใช่ไหมว่าเป็นลูกของตัวเอง”

“นับเวลาที่เธอตั้งท้องกับคืนนั้นแล้วมันตรงกันครับม้า ผมเลยมั่นใจว่าพวกเขาเป็นลูกของผม”

“พวกเขา?” ป๊าเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัยกับสรรพนามที่ผมใช้ ผมยังไม่ได้บอกทุกคนสินะว่ากำลังจะมีหลาน ไม่ใช่แค่หนึ่ง แต่มีถึงสอง

“พรีมท้องแฝดครับ”

“แฝด!!!!?” สามเสียงประสานกันดังลั่นจนแก้วหูผมแทบแตก แต่ละคนมีปฏิกิริยาที่แตกต่างกันออกไป หม่าม้ายกมือขึ้นพัดลมเข้าหน้าตัวเอง ไม่รู้เพราะจะเป็นลมหรืออยากดับหัวร้อน ป๊ายืนอ้าปากค้างพูดอะไรไม่ออก ส่วนยัยครีม...

“แฝดเหรอคะ ผู้ชายหรือผู้หญิง แฝดชายก็น่ารักดีนะคะ แต่ถ้าเป็นแฝดหญิงครีมต้องหลงหลานมากแน่ ๆ ครีมติดตามพี่พรีมในอินสตราแกรมอยู่ พี่เขาสวยยังกะนางฟ้า ถ้ามีแฝดผู้หญิงต้องมีแต่เด็กน่ารัก ๆ วิ่งเต็มบ้านไปหมด ครีม...”

“ครีม เลิกเพ้อเจ้อ พาม้าเข้าบ้าน” หม่าม้าเอ่ยขึ้นดับฝันของครีมจนยัยนั่นทำหน้าหงอย แต่ก็ยอมเข้าไปจับแขนอวบนั้นไว้แต่โดยดี “ป๊าคุยกับลูกเองก็แล้วกัน ม้าไม่อยากยุ่งแล้ว จะเอายังไงก็เอาเถอะ”

“ม้า...” หม่าม้าปรายตามองผม ก่อนจะทำเหมือนผมเป็นแค่นกแค่กาที่ไม่น่าสนใจและเดินกลับเข้าบ้านไป ปล่อยให้ผมอยู่กับป๊าตามลำพัง

“คริส...เรามาคุยแบบลูกผู้ชายเลยนะ” ป๊าทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิม สีหน้าของท่านจริงจังกว่าตอนแรกมาก “ป๊าสอนคริสว่ายังไง จำได้บ้างไหม”

“จำได้ครับ วันนั้นคริสก็ป้องกัน แต่มันน่าจะรั่วหรือขาด เพราะคริสลืมเช็กก่อนทิ้ง”

“แล้วคริสรู้ได้ยังไงว่าเขาท้อง”

“เรื่องมันยาวมากครับป๊า เอาเป็นว่าคริสรู้จากแม่ของเขา เพราะตัวเขาหอบลูกหนีไปออสเตรเลียแล้ว” ผมตอบเลี่ยง ๆ ไป ถ้าบอกป๊าไปตรง ๆ ว่าเรื่องมันเป็นมายังไงคงคุยกันวันเดียวไม่จบ ความสัมพันธ์ทุกอย่างมันซับซ้อนจนบางทีผมเองก็ไม่เข้าใจ

“หนีไปแบบนั้นแปลว่าเขาไม่อยากให้คริสรับผิดชอบ”

“คริสก็คิดว่าแบบนั้นครับ”

“แล้วทีนี้คิดไว้หรือยังว่าจะทำยังไงต่อ” ผมส่ายหน้าไปมาเมื่อป๊าถามแบบนั้น ผมเองก็รู้เรื่องนี้ก่อนที่ป๊าจะออกมาเจอไม่นาน อย่าว่าแต่ทางแก้ปัญหาเลย ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรรู้สึกยังไงดีกับการที่กำลังจะได้เป็นพ่อคน

“ผมยังคิดไม่ออกเลยครับ”

“จำที่ป๊าสอนตอนเด็ก ๆ ได้ไหม เป็นลูกผู้ชาย กล้าทำก็ต้องกล้ารับผิดชอบ ไม่อย่างนั้นก็อย่าเรียกตัวเองว่าลูกผู้ชาย”

“แต่...คริสไม่ได้รักเขา”

“ป๊าเชื่อว่าเขาเองก็ไม่ได้รักคริส ไม่อย่างนั้นคงไม่หนีไปแบบนั้น” ผมพยักหน้ารับ เราสองคนไม่ได้รักกัน ไม่มีแม้แต่ความผูกพันต่อกันเลยด้วยซ้ำ “แต่ตอนนี้เขากำลังเผชิญความยากลำบากเพียงลำพัง ต้องแบกทั้งท้อง ทั้งความอับอายที่ท้องไม่มีพ่อ แล้วยังต้องเลี้ยงลูกคนเดียวอีก คริสว่าผู้หญิงคนหนึ่งควรได้รับอะไรแบบหรือเปล่า”

“ไม่ควรครับ”

“ใช่ไหม การมีลูกมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ ป๊ากับม้ามีคริสกับครีมห่างกันตั้งเกือบสี่ปี เราช่วยกันเลี้ยงแถมมีพี่เลี้ยงอีกหนึ่งคนยังแทบไม่มีเวลาพักผ่อน แล้วเธอคนนั้นที่ต้องเลี้ยงลูกสองคนด้วยตัวเองในอนาคตล่ะ”

ผมนิ่งและคิดตามที่ป๊าพูด เรื่องการสร้างครอบครัวไม่เคยมีอยู่ในหัวมาก่อน หรือถ้าอย่างน้อยจะต้องแต่งงานกับใครก็อยากให้เลยสามสิบไปแล้ว แต่ตอนนี้มันกลับมีปัจจัยที่สำคัญเข้ามาทำให้ผมต้องคิดใหม่ เด็กสองคนที่กำลังจะเกิดมาไม่ผิดอะไรเลย เรื่องความรู้สึกมันสำคัญก็จริง แต่ความรับผิดชอบก็สำคัญไม่แพ้กัน ตอนนี้พรีมแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียวอย่างกล้าหาญ และผมล่ะ กำลังลังเลเพียงเพราะหวงชีวิตโสดของตัวเองอย่างนั้นเหรอ?

”คิดให้ดี ๆ นะคริส จะเอาความรู้สึกตัวเองเป็นที่ตั้งและกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว หรือจะทำหน้าที่ลูกผู้ชายและพ่อที่ดีคนหนึ่ง เรื่องแบบนี้ป๊าเชื่อว่าคริสตัดสินใจได้เองอยู่แล้ว”

“ครับป๊า ผมตัดสินใจได้แล้ว”