Masukเอริคลงไปนั่งกอดเข่าปลดปล่อยน้ำรินไหล มาเฟียที่ไม่เคยกลัวอะไรกำลังเจ็บปวดเรื่องของคนรักที่ตอนนี้ร้องไห้อย่างหมดสภาพ ไม่คิดแม้จะต้องอายใคร เขาร้องออกมาจนเหมือนกับว่าจะขาดใจตรงนั้น หัวใจแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ อะไรก็ได้ ได้โปรดทำให้เธอกลับมา เขายอมทุกอย่าง เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ “ได้โปรด ฮึกฮือ” เหล่าบอดี้การ์ดก็ร้องไห้ไปตามกับเจ้านายตัวเอง มันไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเรื่องอย่างนี้กับคนดีๆ คนที่เป็นห่วงคนอื่นก่อนตัวเอง พระเจ้าทำไมถึงได้ใจร้ายเพียงนี้… “กลับมาหาฉัน ที่รัก..อย่าหายไปไหนเลย” แล้วจู่ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “คุณหมอคะ! หัวใจคนไข้กลับมาเต้นอีกครั้งแล้วค่ะ!” หลังจากที่เอริคได้ยินคำพูดนั้นเขาก็มีแรงลุกขึ้นยืนอีกครั้ง คำพูดนั้นเหมือนเป็นเสียงจากพระเจ้าที่ประทานความหวังให้เขาอีกครั้ง เสียงพยาบาลสาวที่ร้องตะโกนเรียกอย่างตื่นตระหนก วิ่งออกมาจากห้องผ่าตัดมาตามตัวคุณหมอให้กลับเข้าไปในห้องผ่าตัด “คุณหมอ! คนไข้หัวใจกลับมาเต้นแล้วค่ะ!” ฟึ่บ! เอริคดีดตัวเองจากพื้นเดินขึ้นมาแล้วจับไปที่มือของหมอที่ทำการรักษาเธอ “หมอได้โปรด ช่วยเธอให้ได้นะ ได้โปรด…”น้ำเสียงขอร้องอ้อนวอนพร้อ
โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง โชคดีมากที่เจ้านายอย่างเอริคได้เตรียมการทุกอย่างไว้รอแล้ว ถึงแม้มันจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิดคือนายหญิงของพวกเขาถูกแทง บอดี้การ์ดทั้งสี่คนและลูกน้องที่เหลือต่างพากันเป็นกังวลกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น นายหญิงผู้หญิงที่นายท่านรักและพวกเขาก็เคารพเธอ…กำลังอยู่ในวิกฤติ “นายท่านทานอะไรก่อนไหมครับ”นิคเอ่ยถามผู้เป็นนายอย่างเป็นห่วง นี่ก็ผ่านมาเกือบห้าชั่วโมงแล้ว นายหญิงก็ยังไม่ออกมาจากห้องผ่าตัด “กูยังไม่หิว”เสียงเฉื่อยชาตอบกลับไป สายตาจับจ้องไปที่ห้องผ่าตัด มองตัวเลขนาฬิกาบอกเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง แกร๊ก ฟืด เสียงประตูห้องผ่าตัดเปิดออก พรึ่บ เอริคลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินเข้าไปหาผู้เป็นแพทย์ผ่าตัดของเรเน่ “เธอเป็นยังไงบ้าง เมียผมไม่เป็นไรอะไรแล้วใช่ไหม!” สีหน้าท่าทางของหมอที่นิ่งสงบและเรียบเฉยของแพทย์ผ่าตัดมองมาที่เอริค แต่มีแววตาที่เศร้าอย่างชัดเจน “ทำไมเงียบล่ะหมอ เมียผม เธอไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหม”เอริคเขย่าตัวนายแพทย์อย่างแรง จนบอดี้การ์ดต้องเข้ามาจับตัวเขาไว้ไม่ให้บ้าคลั่งทำร้ายใคร “ขอโทษที่ต้องพูด ไม่ใช่ประโยคที่หมออยากเอ่ยเลยครับ แต่หมอขอแสดงควา
“เรเน่ ได้โปรดอยู่กับฉัน อย่าทิ้งฉันไป” น้ำเสียงอ้อนวอนอย่างสุดซึ้ง ผู้หญิงที่เขารักกำลังจะจากโลกนี้ไป นั่นไม่ใช่เรื่องที่เขาจะรับได้ เขาทนไม่ไหวกับการต้องสูญเสียเธอ “อึก เจ็บ”น้ำเสียงที่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ ชีพจรที่เต้นช้าลงจนถึงกับที่ใช้มือตรวจก็เริ่มไม่เจอ.. “ห้ามตายนะ! ฉันไม่อนุญาตให้เธอตาย ฮึก!”น้ำเสียงสะอึกสะอื้นสุดจะกลั้น น้ำตาของมาเฟียที่กำลังหลั่งไหลออกมาเป็นสายน้ำ หัวใจแกร่งสั่นไหวไปด้วยความหวาดกลัว บอดี้การ์ดที่ซุ่มหลบอยู่ตามตำแหน่งต่างๆ ตามคำสั่งของเอริค ก็ต่างพากันวิ่งกรูเข้ามาต่างแตกตื่นและตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “รถ รถพยาบาลมาหรือยังวะ!”เอริคหันไปถามอย่างเคร่งเครียดและวิตกกังวล แขนแกร่งโอบกอดร่างบางเอาไว้แน่น “เรียกมาแล้วครับ! จะถึงแล้วครับ”วินรีบตอบคำถามเจ้านาย “อึก เอ..ริค.” เสียงเรเน่เอ่ยเรียกมาเฟียหนุ่มอย่างแผ่วเบา “ไม่นะ เรเน่ ขอร้องอยู่กับฉัน อย่าหลับเด็ดขาด!” “รถพยาบาลมาถึงแล้วครับ!”เสียงลูกน้องตะโกนบอก ทีมแพทย์รีบวิ่งเข้ามาให้ความช่วยเหลือ เรเน่ถูกนำตัวส่งโรงพยาบาล เธออยู่ในขั้นวิกฤติ เอริคนั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉินไม่ห่าง จะนับว่าเป็นโชคด
“เอวาลิน หยุดทุกอย่างตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ”เสียงเรเน่ขอร้องอ้อนวอนอีกครั้ง เธอสัมผัสได้ว่าความตายมันเข้าใกล้เธอมาทุกที “ไม่! ตายซะแก!” เอวาลินง้างมือขึ้นเตรียมจะปักมีดใส่เรเน่ “อย่า!”เอริคตะโกนห้ามแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปหาทั้งสองคน ฉึก! ปัง! สองอย่างที่เกิดขึ้นพร้อมกันเสียงมีดที่ถูกแทงลงมาที่อกของเรเน่ และเสียงปืนที่ถูกยิงเข้ากลางหัวเอวาลิน… “เรเน่!” เอริคร้องตะโกนเรียกชื่อเรเน่จนสุดเสียง ถลาตัววิ่งเข้าไปรับตัวร่างบางก่อนจะร่วงลงไปในทะเล ตู้มม! เสียงเอวาลินที่หงายหลังตกลงไปในน้ำทะเล เธอถูกกระสุนปืนยิงตรงเข้ากลางหน้าผากทะลุออกข้างหลัง เธอคงไม่ทันได้รับรู้ถึงความเจ็บปวดมากนัก ก่อนที่เธอจะตายสายตาที่มองไปที่ท้องฟ้า ภาพความทรงจำต่างๆที่ไหลเข้ามันก็ทำให้เธอคิดถึงอะไรบางอย่าง และนั่นคงเป็นครั้งสุดในชีวิตเธอที่ได้อยู่บนโลกที่เธอบอกว่าใจร้ายกับเธอ ‘นี่คือจุดจบของฉันสินะ ที่ผ่านมาฉันเคยมีความสุขบ้างไหมนะ…’ ‘ฉันรักคุณแต่คงไม่มากพอเท่ากับที่รักตัวเอง’ ‘ลาก่อน..เอริค..’ จากนั้นความคิดของเธอก็ดับวูบและร่างเธอก็ค่อยๆจบลงไปในท้องทะเล หมับ!!! เขาคว้าตัวเธอมาไว้ในอ้อมแขนแกร่งนั่งลง
“ในเมื่อคุณพูดมาขนาดนี้แล้ว ฉันก็จะให้คุณได้ดูคนที่คุณรักที่สุดตายไปต่อหน้าคุณ!” “เอวาลิน”เรเน่เรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบา “ก่อนที่เธอจะฆ่าฉัน ได้โปรดให้ฉันได้พูดอะไรสักอย่างก่อนตายจะได้ไหม”น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาอย่างเรียบนิ่งแต่ในใจมีทั้งความกังวลและความกลัว มือเล็กจับข้อมือเอวาลินกำไว้แน่นพยายามดันมือของเอวาลินข้างที่ถือมีดจ่อมาที่อกของเธอไว้ไม่ให้มันแทงเข้ามา “ได้สิ แกคงมีอะไรที่อยากจะพูดกับเอริคฉันจะให้โอกาสแกได้ร่ำลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย” น้ำเสียงเยาะเย้ย แต่ปนไปด้วยความเศร้าที่มีอยู่ภายในหัวใจ “เพราะหลังจากนี้แกคงไม่มีโอกาสได้พูดคุยกับเขาอีกต่อไป… “ฉันจะพูดกับเธอ ที่ผ่านมาฉันไม่เคยได้รับความรักจากครอบครัวเลย ฉันดิ้นรนทุกอย่างมาคนเดียวและไม่เคยคิดที่จะมาแย่งอะไรจากเธอด้วย” “ฉันจะบอกอีกครั้งว่าฉันดีใจจริงๆ ที่ได้รู้ว่าเธอคือพี่สาวของฉัน สำหรับคนที่ไม่เคยรู้ของการมีอยู่ของตัวเองอย่างฉัน แค่นี้มันดีมากเลยนะ..” “แต่ความรักที่ฉันมีให้เอริคมันก็มากเหมือนกัน เขาเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตที่ฉันรัก รักมากกว่าตัวเองด้วยซ้ำ” “ฉันก็รักเขาไปไม่น้อยกว่าแกหรอก”เอวาลินสวนพูดขึ้นมาน้ำตาก็
เธอเองก็เพิ่งได้รู้ความจริงก็ตอนที่กลับมาประเทศไทยแต่ไม่ได้มีโอกาสติดต่อหรือพูดคุยอะไรกับเอวาลินเลย ถึงแม้ว่านั้นมันควรเป็นสิ่งแรก ๆ ที่เธอควรจะทำ แต่เธอก็ละเลยตรงนั้นไป เรเน่รู้สึกว่าตัวเธอเองมีส่วนผิดในเรื่องนี้ไม่ต่างจากคนอื่นที่เอวาลินกำลังโทษ… “ขนาดท่านพ่อเอง.. แกรู้ไหมว่าก่อนที่ท่านจะตาย ท่านก็ยังจะนึกถึงแก..” “ทั้งที่ท่านไม่ได้รู้ถึงการมีอยู่ของแกเลยด้วยซ้ำ” น้ำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจคิดมาเสมอว่าไม่เคยมีใครรักเธอเลย “ไม่ว่าใคร..ไม่ว่าจะเป็นใครคนไหนแกก็ได้ความรักไปจากทุกคน!” “แล้วทำไมเป็นฉันที่ไม่เหลืออะไรเลย! ทั้งที่ฉันก็อยู่ตรงนี้มาก่อน อยู่มาตลอดก่อนที่ทุกคนจะรู้จักแกด้วย!” เอวาลินระบายความเจ็บช้ำ เธอเอาแต่โทษว่านั่นคือความผิดของเรเน่อยู่ฝ่ายเดียวที่ทุกคนหันหลังให้เธอ “ฮึก เอวาลินอย่าทำผิดไปมากกว่านี้เลยนะฉันไม่เคยอยากแย่งอะไรของเธอเลย”เรเน่เอ่ยขอร้อง น้ำตาเธอไหลพราก “ที่ไม่เหลือใครเลยมันเกิดจากเธอทั้งนั้นเอวาลิน! เมื่อไหร่เธอจะคิดได้แล้วเลิกโทษคนอื่นสักที!” เอริคพูดออกมาอย่างสุดจะกลั้น ขายาวก้าวเดินขยับเข้าไปใกล้ “อย่าเดินเข้ามานะ!”เอวาลินร้องตะโกนใส่เอริคด




![พันธะสัญญาเลือดผูกรัก[NC20+][เซตดอกไม้ของมาเฟีย]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


