บทที่ 2 อย่าคิดลองดี

บทที่ 2 อย่าคิดลองดี

แสงแดดยามเช้าส่องลอดม่านเข้ามา ไก่ขันแว่วดังจากหน้าไร่ แต่ภายในห้องนอนใหญ่กลับเงียบสงัดและคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นกามารมณ์ที่ยังจางหายไม่หมด

ภาคินสะดุ้งตื่นด้วยความรู้สึกร้าวระบมไปทั้งร่าง ขาเรียวสั่นจนแทบขยับไม่ได้ ความแสบช้ำยังคงหลงเหลืออยู่ในทุกจุดที่ถูกพ่อเลี้ยง ลงโทษเมื่อคืน เขาพยายามจะขยับตัวหนี แต่กลับถูกท่อนแขนแกร่งรวบเอวเอาไว้แน่น ก่อนจะสบเข้ากับดวงตาคมกริบของพ่อเลี้ยงคมที่นอนมองอยู่ก่อนแล้ว

“ตื่นแล้วเหรอ... เดินไหวมั้ยล่ะมึง” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเย้าเย้ยพลาวเลิกคิ้วมอง

ภาคินรีบหันหน้าหนี ใบหูแดงซ่านด้วยความอับอาย

“...คนบ้า ทำกับผมเหมือนสัตว์เมื่อคืน ยังจะมีหน้ามาถามอีก”

พ่อเลี้ยงหัวเราะหึในลำคอ เอื้อมมือหนามาลูบไล้ต้นขาที่มีรอยช้ำแดงเป็นจ้ำชัดเจน

“ก็เพราะมึงมันดื้อ สอนดี ๆ ไม่จำ กูเลยต้องลงมือหนักๆ ให้มันเข็ดหลาบ!”

“สอนบ้าอะไร! แบบนั้นมัน...” ภาคินเงียบไป เสียงสั่นพร่าไม่กล้าพูดต่อ ใจเต้นระรัวจนแทบหลุดออกมา

พ่อเลี้ยงคมสันโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากผิวซับเหงื่อของลูกเลี้ยง

“อย่ามาทำเป็นพูดดีไปหน่อยเลย ภาคิน... กูจำได้ดีว่ามึงครางชื่อกูเรียกหาควยกูทั้งคืน”

“ผม...ผมไม่ได้!”

ยังไม่ทันขาดคำ ริมฝีปากหยาบกร้านก็ฉกวูบลงมาปิดปากคนอวดดีอีกครั้ง คราวนี้มันหนักแน่นและเต็มไปด้วยความเป็นเจ้าของ จนภาคินได้แต่ปล่อยโฮออกมาเบา ๆ ทั้งเกลียด ทั้งโกรธ แต่ร่างกายกลับสั่นสะท้านยอมจำนนต่ออ้อมกอดนี้อย่างน่าสมเพช

ช่วงสายของวัน ภาคินเดินกระย่องกระแย่งออกมาจากบ้าน เสื้อเชิ้ตตัวบางแทบปิดร่องรอยสวาทที่คอไม่ได้ สายตาคนงานในไร่ที่ลอบมองมาทำให้เขาอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

“เดินให้มันดี ๆ หน่อย เดี๋ยวก็ล้มพับไปให้คนเขาหัวเราะเยาะหรอก” เสียงทุ้มดุดังขึ้นเบื้องหลัง พ่อเลี้ยงคมก้าวตามมาติด ๆ สายตาจ้องมองบั้นท้ายมนที่ขยับเขยื้อนอย่างลำบากด้วยความพึงพอใจ

“ไม่ต้องมายุ่ง!” ภาคินตวาดแหว แต่กลับถูกสายตาแข็งกร้าวจ้องกลับจนต้องก้มหน้าหนี

“ดื้อไม่เลิก... หรือจะให้กูอุ้มมึงเข้าไปในโรงนาต่อหน้าไอ้พวกคนงานนั่นล่ะ ห้ะ?”

ภาคินหน้าแดงเถือก รีบจ้ำอ้าวเข้าไปในโรงนามืดสลัวเพื่อหนีสายตาคน บรรยากาศภายในเย็นชื้น มีเพียงเสียงม้าและกลิ่นหญ้าแห้งคละคลุ้ง แต่ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ก็ก้าวตามเข้ามาซ้อนหลัง ก่อนจะก้มลงกระซิบเสียงพร่า

“เมื่อคืนกูยังไม่อิ่ม... กลางวันนี้แหละ กูจะเอาให้มึงเข็ดจนเดินไม่ออก!”

“ไม่เอา! ที่นี่มัน... อ๊ะ!” ภาคินร้องเสียงหลงเมื่อมือหนาสอดเข้าใต้เสื้อ ลูบไล้หน้าท้องแบนราบแล้วรั้งเอวเขาให้แอ่นรับสัมผัส พ่อเลี้ยงบังคับให้คนตัวเล็กก้มลงจับราวคอกม้าไม้ผิวสาก

“ก้มลง! จับราวไว้แน่น ๆ ถ้ามึงไม่อยากให้กูทำแรงกว่าเมื่อคืน!”

ภาคินสั่นไปทั้งตัว น้ำตาคลอเบ้า แต่ร่างกายกลับยอมทำตามคำสั่งอย่างเสียไม่ได้ ทันทีที่กางเกงถูกรั้งลง ความเป็นชายที่แข็งขืนของพ่อเลี้ยงก็จ่อประชิดทางรักที่ยังบวมช้ำ

สวบ!

“อ๊าาาาา! พ่อเลี้ยง”

“... อึก... เจ็บ!” ภาคินร้องลั่น สองมือกำราวไม้จนเส้นเลือดปูดโปน

“เย็ดก็หลายรอบยังจะเจ็บ ซีดส์”

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

เสียงกระแทกหนักหน่วงดังก้องสะท้อนไปทั่วโรงนาไม้ พ่อเลี้ยงคมสันไม่สนว่าม้าจะตกใจหรือใครจะเดินผ่านมา เขาโหมสะโพกเข้าใส่รัวเร็วและดิบเถื่อน มือหยาบบีบเค้นสะโพกขาวจนขึ้นรอยมือชัดเจน

“ซี๊ดดด... แน่นฉิบหาย! มึงนี่มันเกิดมาเพื่อรองรับอารมณ์กูจริง ๆ ภาคิน!”

“อ๊ะ ๆ ๆ! ไม่ไหว... พ่อเลี้ยง... คินจะตายแล้ว อื้อออ!”

พ่อเลี้ยงไม่หยุด เขาฟาดสะโพกเข้าใส่สุดแรงเน้น ๆ จังหวะ ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก! กระชั้นถี่จนภาคินตัวโยน ร่างสูงคำรามต่ำข้างหูก่อนจะจับสะโพกมนรั้งเข้าหาตัวแล้วกระแทกเข้าไปลึกสุดแรงเพื่อปลดปล่อยสายธารร้อนระอุเข้าสู่ร่างกายลูกเลี้ยงอีกครั้งร่างเล็กสั่นเทาพยายามคว้านิ้วมือเข้าหา ขณะที่คราบกามารมณ์ไหลย้อนออกมาตามโคนขาขาวอย่างน่าอดสู

"ทำตัวเป็นเด็กดี..." พ่อเลี้ยงทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะจัดแจงเสื้อผ้าแล้วเดินออกไปทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัด

ภาคินกัดริมฝีปากจนห้อเลือด เขาไม่ได้ต้องการความเมตตาปลอม ๆ นั่น หลังจากพักจนพอมีแรง เขาฝืนพยุงร่างกายที่บอบช้ำลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าด้วยมือสั่นเทา ในใจคิดเพียงอย่างเดียวคือต้องไปให้ไกลจากสายตาของคนนี้... อย่างน้อยก็ขอให้ได้มีลมหายใจที่เป็นของตัวเองสักชั่วครู่

เย็นวันนั้น ท้องฟ้าถูกย้อมด้วยสีส้มรำไรชวนให้รู้สึกหม่นหมอง ภาคินพยายามฝืนความร้าวระบมที่ช่วงล่าง ออกมาเก็บส้มใส่ตะกร้าหวังจะเลี่ยงการเผชิญหน้ากับจอมบงการในบ้านใหญ่ ทว่าเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำใบไม้แห้งดังกรอบแกรบมาจากด้านหลัง กลับทำให้หัวใจของเขาหล่นวูบ

“กูบอกแล้วใช่ไหม... ว่าอย่าริอาจหนีกูออกมาข้างนอกคนเดียว” น้ำเสียงทุ้มพร่าดังขึ้นชิดใบหู ก่อนที่อ้อมแขนแกร่งจะรวบเอวบางแล้วกระชากร่างภาคินเข้าหาตัวอย่างแรงจนตะกร้าส้มหลุดจากมือ

“อ๊ะ! พ่อเลี้ยง... ปล่อยครับ คนงานอยู่แถวนี้เยอะแยะ... อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!” ภาคินละล่ำละลักบอก พยายามเหลียวมองรอบข้างด้วยความหวาดระแวง แต่กลับถูกกดแผ่นหลังนวลเนียนแนบไปกับเปลือกต้นส้มใหญ่ที่ซ่อนพวกเขาไว้จากสายตาคนภายนอกเพียงไม่กี่คืบ

“ช่างหัวพวกมันสิ! ใครกล้ามอง กูจะควักลูกตามันออกมาดูเล่นทีละข้าง!” พ่อเลี้ยงคมสบถอย่างไม่สบอารมณ์ เขาจัดการถลกกางเกงของลูกเลี้ยงลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรั้งขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นพาดเอวสอบ แล้วจ่อควยที่แข็งขืนกระแทกเข้าไปรวดเดียวจนสุดทางรัก

สวบ!

“อื้ออออ! ฮึก...” ภาคินเบิกตาโพลง ความจุกเสียดแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องซบหน้าลงกับบ่าแกร่งเพื่อกลั้นเสียงร้อง แรงกระแทกที่โถมเข้ามาอย่างไม่ตั้งตัวทำให้เขารู้สึกเหมือนร่างจะฉีกขาด

ปั่ก! ปั่ก! ปั่ก!

เสียงเนื้อกระทบดังหนักแน่นแข่งกับเสียงใบส้มที่เสียดสีกันตามแรงอารมณ์ พ่อเลี้ยงคมโหมตะบันสะโพกใส่ไม่ยั้ง จังหวะดิบเถื่อนทำเอาคนตัวเล็กสติหลุดลอย มือบางจิกเกร็งไปบนเปลือกไม้สากจนเจ็บแสบไปหมด

“ครางออกมาสิภาคิน! ครางให้พวกมันที่อยู่แถวนี้ได้ยินไปเลย ว่ามึงเป็นของกู... เป็นเมียกูคนเดียว!” พ่อเลี้ยงคำรามสั่ง พลางโน้มลงมาขบเม้มซอกคอขาวจนเกิดรอยช้ำใหม่ทับรอยเก่า

“อ๊าาา... พ่อเลี้ยง... อื้อออ คิน... คินไม่ไหวแล้ว อ๊ะ ๆ ๆ!” ภาคินเผลอครางลั่นอย่างลืมตัว เมื่อความเสียวซ่านเริ่มจู่โจมแทนที่ความเจ็บปวด ยิ่งกลัวว่าจะมีใครเดินผ่านมาเห็น เขากลับยิ่งบีบรัดตัวตนของอีกฝ่ายแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ

“ซี๊ดดด... รัดดีฉิบหาย มึงมันร่านเงียบจริง ๆ ภาคิน!” พ่อเลี้ยงคมกัดฟันกรอด เร่งจังหวะสุดท้ายจนลำต้นส้มสั่นสะเทือน เขาฟาดกระแทกเข้าใส่เน้น ๆ จนน้ำรักร้อนระอุพุ่งฉีดเข้าไปจนล้นทะลัก เลอะเปรอะเปื้อนโคนขาขาวและไหลลงสู่พื้นดินที่ชื้นแฉะ

เมื่ออารมณ์สงบลง พ่อเลี้ยงคมยังไม่ยอมถอดถอนกายออก เขาซบหน้าลงกับซอกคอที่เปียกเหงื่อ หอบหายใจถี่กระชั้นก่อนจะจูบซับน้ำตาที่หางตาให้ลูกเลี้ยงอย่างแผ่วเบา... ทว่าคำพูดที่ตามมากลับยังคงความโหดร้าย

“จำไว้นะภาคิน... ไม่ว่าจะโรงนา ในป่า หรือบนเตียง กูก็จะเอาให้มึงลุกหนีไปหาใครไม่ได้ทั้งนั้น มึงต้องเป็นสนามอารมณ์ให้กู... จนกว่ากูจะเบื่อ!”

ภาคินได้แต่สะอื้นไห้ซบหน้าลงกับอกแกร่งที่เขาแสนเกลียดชัง แต่ในขณะเดียวกันเขากลับโหยหาไออุ่นจากมันอย่างน่าละอาย ปล่อยให้ความสัมพันธ์ที่บิดเบี้ยวนี้แผดเผาชีวิตเขาไปพร้อมกับความต้องการที่ไม่จบสิ้น

พ่อเลี้ยงคมสันถอนกายออกเชื่องช้า ๆ ก่อนจะจัดการดึงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่ สายตาคมกริบก้มมองร่างขาวโพลนที่ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นหญ้า ขาเรียวสั่นพั่บจนขยับหนีไปไหนไม่ได้ร่องรอยของการถูกย่ำยีเปรอะเปื้อนอยู่ตามง่ามขาชวนให้คนมองรู้สึกกระหายขึ้นมาอีกระลอก

“ฮึก... พอกันที... ปล่อยผมไปเถอะ” ภาคินพึมพำทั้งน้ำตา ร่างกายมันประท้วงความเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

“ปากดี... กูบอกแล้วไงว่ามึงไม่มีสิทธิ์ไปไหน”

พ่อเลี้ยงคมสันไม่พูดเปล่า เขาโน้มตัวลงมาแล้วสอดวงแขนแกร่งเข้าใต้ข้อพับขาและแผ่นหลังที่เต็มไปด้วยรอยถลอก ก่อนจะออกแรงยกร่างทั้งร่างของลูกเลี้ยงขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนใน ท่าอุ้มจนภาคินตัวลอยหวือ

“อ๊ะ! พ่อเลี้ยง... ปล่อยนะ ผมเดินเองได้!” ภาคินดิ้นขลุกขลักด้วยความตกใจ แต่กลับถูกวงแขนรัดแน่นเข้าหาแผงอกที่ร้อนผ่าว

“เดินไหวก็ลองดู ถ้ามึงตกลงไปกูจะกดมึงคาดินตรงนี้แหละ!” คำขู่ดุดันทำให้คนตัวเล็กต้องรีบยกแขนขึ้นคล้องคอหนาเอาไว้แน่นตามสัญชาตญาณ ใบหน้าเนียนซบลงกับอกแกร่งอย่างยอมจำนน กลิ่นเหงื่อปนกลิ่นบุหรี่ จากตัวพ่อเลี้ยงทำให้ภาคินรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด... ความรู้สึกที่เขาเกลียดตัวเองเหลือเกินที่โหยหามัน

ร่างสูงใหญ่เดินฝ่าความสลัวของยามเย็นมุ่งหน้ากลับสู่เรือนใหญ่ ท่ามกลางสายตาของคนงานที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงประปราย แต่ไม่มีใครกล้าสบตาหรือทักท้วง ทุกคนต่างก้มหน้าทำงานด้วยรู้ดีว่าของรักของพ่อเลี้ยง ใครก็แตะไม่ได้

เมื่อกลับมาถึงห้องนอนใหญ่บนเรือน พ่อเลี้ยงใช้เท้าถีบประตูให้เปิดออกแล้วก้าวเข้าไปด้านใน เขาค่อย ๆ วางร่างของภาคินลงบนเตียงกว้างอย่างเบามือ ทว่าสายตากลับยังไม่คลายความหื่นกระหาย

“พ่อเลี้ยง... พอก่อนนะครับ คินจุกไปหมดแล้ว...” ภาคินอ้อนวอน พลางขยับถอยหนีจนแผ่นหลังชนหัวเตียง

พ่อเลี้ยงคมสันไม่ตอบ เขาหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตามตัวให้ลูกเลี้ยงอย่างลวก ๆ สายตาจ้องมองยอดอกสีหวานที่บวมช้ำด้วยฝีมือตัวเอง ก่อนจะคลานขึ้นไปทาบทับร่างเล็กเอาไว้จนมิด

“กูบอกตอนไหนว่าจะนอนเฉย ๆ...” เขาขบเม้มใบหูบางจนภาคินสะดุ้งเฮือก

“คืนนี้มึงหนีกูไม่พ้นหรอก ภาคิน... กูจะทบต้นทบดอกให้คุ้มกับที่มึงกล้าหนีกูไปหลายวัน!”

“อื้ออออ!”

สงครามกามารมณ์เริ่มปะทุขึ้นอีกครั้งบนเตียงหนานุ่ม เสียงเตียงไม้ลั่นประท้วงตามแรงอัดกระแทกที่ไม่มีทีท่าว่าจะจบสิ้นในคืนนี้…