LOGINกดหัวใจ คอมเมนท์ = หนึ่งกำลังใจนะคะ ฝากกดติดตาม เพิ่มเข้าชั้น และรับแจ้งเตือนตอนใหม่ เรื่องใหม่ค่ะ ทรายแมว : เขียน
เวลา 23.00น.ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน แสงสว่างจากหน้าจอสมาร์ทโฟนส่องกระทบใบหน้าหวานของนาบี ที่กำลังนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม สายตาจ้องมองใบหน้าคมคายของ อนาวินทร์ ผ่านหน้าจอวีดีโอคอลที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความอัดอั้น“นาบี...ผมคิดถึงคุณ มาหาผมที่บ้านหน่อยสิ ผมจะให้คนไปรอรับคุณนะ...นะ...ได้โปรดเถอะที่รัก...”เสียงทุ้มพร่าของอนาวินทร์อ้อนวอนอย่างหนัก แววตาคมกริบดูเว้าวอนจนคนมองใจอ่อนวูบ“ไม่ได้ค่ะคุณอนาวินทร์ อีกแค่หนึ่งสัปดาห์ก็จะถึงงานแต่งงานแล้วนะคะ ให้อดทนหน่อยสิคะ คุณแม่บอกว่าช่วงนี้เราไม่ควรเจอกันบ่อยนัก”นาบีพยายามทำเสียงแข็งขัดใจว่าที่เจ้าบ่าว“โธ่...นาบี คุณใจร้ายเกินไปแล้วนะ ตั้งแต่กลับจากสิงคโปร์มาหลายสัปดาห์ ผมยังไม่ได้นอนกอดคุณเลยสักคืน ไม่ได้แตะต้องตัวคุณเลยแม้แต่นิดเดียว...รู้มั้ยว่ามันทรมานแค่ไหน”พูดไม่พูดเปล่า...อนาวินทร์เริ่มบิดกายกำยำไปมาบนเตียงกว้างของเขา มือหนาลูบไล้ไปตามแผงอกแกร่งของตัวเองผ่านหน้าจอ พร้อมกับส่งเสียงครางต่ำพรั่งพรูออกมาอย่างจงใจกระตุ้นอารมณ์คนปลายสาย“อื้ม...นาบี...ผมต้องการคุณจริงๆ นะ...โอวว์...”“คุณอนาวินทร์! เบาๆ สิคะ!”นาบีอุทานพลางรีบเอาห
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...ภายในห้องสวีทหรูของโรงแรมใจกลางเมือง บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและตึงเครียด นาบี เดินเข้ามาด้วยความระแวง ในใจกังวลว่า แผนการที่เธอเตรียมจะช่วยนราวิชญ์อาจจะถูกคุณไอริน จับได้เสียก่อน แต่ภาพที่เห็นกลับตรงกันข้าม ไอรินดูรนรานและขอบตาบวมช้ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาทั้งคืน“นาบี! นาบีช่วยฉันด้วย!”ไอรินปราดเข้ามาเกาะแขนรุ่นน้องทันทีที่พ้นประตูมา“คุณไอริน...เกิดอะไรขึ้นคะ? ทำไมต้องนัดหนูมาที่แบบนี้ด้วยคะ แล้วทำไม...”“เธออย่าเพิ่งถามได้มั้ยนาบี ฉันเครียดมากจนจะบ้าตายอยู่แล้ว นั่งก่อนสิ”ไอรินกดไหล่นาบีให้นั่งลงบนโซฟา ตัวเธอเองก็นั่งลงข้างๆ ด้วยท่าทีหมดเรี่ยวแรง“ค่ะ...เรื่องอะไรคะที่คุณอยากให้หนูช่วย?”“คือว่าฉัน...ฉันท้องน่ะนาบี”“ห๊ะ! อะไรนะคะ! คุณไอรินท้องเหรอคะ!”นาบีอุทานเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ (แต่ลึกๆ ในใจกลับรู้สึกเหมือนเห็นทางสว่าง ถ้าคุณไอรินท้องกับเพื่อนของเธอจริงๆ ทุกอย่างที่เธอกังวลเรื่องความเหมาะสมระหว่างนราวิชญ์กับคุณไอรินมันจะง่ายขึ้นทันที)“ฉันท้อง...ได้เดือนกว่าแล้วนาบี”ไอรินก้มหน้าซ่อนความอาย“ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี”“แล้วมีใครรู้เรื่องนี้หรือย
บรรยากาศภายในห้องรับแขกของคฤหาสน์หลังใหญ่เต็มไปด้วยความอัดอั้นที่กำลังจะมลายหายไป นับดาว นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่บนโซฟาหรู ดวงตาคู่สวยที่ร่วงโรยตามกาลเวลาเอาแต่จ้องมองไปยังประตูทางเข้าอย่างใจจดจ่อ โดยมี อนาวินทร์ นั่งอยู่ข้างๆ คอยบีบมือให้กำลังใจแม่ที่กำลังประหม่าจนตัวสั่นทันทีที่ร่างของ เกริกพล เดินนำ ไอริน เข้ามาในห้อง นับดาวก็ผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ วินาทีที่สายตาของแม่และลูกสาวประสานกัน กำแพงทิฐิที่ไอรินเคยสร้างไว้ก็พังทลายลงสิ้นไอรินไม่รอช้า เธอรีบโผเข้าหาอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ที่เธอโหยหามาทั้งชีวิตทันที!“ฮือ...แม่คะ...”ไอรินปล่อยโฮออกมาซบลงที่ไหล่ของนับดาว ราวกับเด็กน้อยที่หลงทางแล้วหาทางกลับบ้านเจอนับดาวกอดตอบลูกสาวแน่น ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื้นตัน น้ำตาไหลพรากจนอาบแก้ม“แม่ขอโทษ...แม่ขอโทษนะลูกที่ทิ้งหนูไป แม่ขอโทษที่ทำให้เรื่องมันยุ่งยากขนาดนี้ แม่...”“แม่คะ...ไอรินไม่โกรธแม่แล้วนะคะ”ไอรินผละออกมาเล็กน้อยเพื่อมองหน้าแม่ทั้งน้ำตา“แม่ไม่ต้องเครียด และไม่ต้องขอโทษไอรินอีกแล้วนะคะ เรื่องที่ผ่านมาให้มันผ่านไปเถอะค่ะ”“แต่แม่ผิด...แม่เกือบจะทำลายชีวิตลูกทั้งสองคน...”นับด
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...บรรยากาศในร้านอาหารกึ่งคาเฟ่ดูผ่อนคลาย แต่หัวใจของเพื่อนสนิททั้งสองกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่ต้องสะสาง นราวิชญ์ นั่งจ้องหน้าเพื่อนสาวที่เพิ่งกลับจากทริปสิงคโปร์ด้วยสายตาจับผิด“แกไปทำงานสิงคโปร์คงเหนื่อยมากใช่ไหมนาบี หน้าแกถึงได้ดูผ่องมีออร่าพุ่งกระจายแบบนี้”เอิร์ธแกล้งแซวพลางทำหน้ากรุ้มกริ่มนาบีชะงักไปนิด ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึง ‘งานหนัก’ บนเตียงที่สิงคโปร์“หน้าฉันมันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอเอิร์ธ...”“ก็เออดิ! นี่ถ้ามองจากดาวอังคารยังเห็นความใสออร่าพุ่งของแกเลยนะเนี่ย ไปทำอะไรมาฮึ?”“บ้า...แกก็พูดเว่อร์ไปเอิร์ธ”นาบีรีบจิบน้ำแก้เขิน“แกกับคุณอนาวินทร์คงโอเคกันแล้วใช่ไหม...อืม…แล้วนัดฉันมานี่ มีอะไรหรือเปล่า”“ก็เรื่องของแกกับคุณไอรินนั่นแหละ แกจะเอายังไงต่อเอิร์ธ?”นาบีถามเสียงจริงจัง ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของนราวิชญ์จางลงทันที“ไม่รู้ดิ...”เขาตอบสั้นๆ พลางเขี่ยอาหารในจานไปมา“เอ้า! แกจะมาบอกว่าไม่รู้ได้ยังไงเอิร์ธ แกกับคุณไอรินไม่ได้คุยกันเลยเหรอ? แล้วไหนจะเรื่องที่แกกับคุณไอริน...เอ่อ...มีอะไรกันแล้ว แกจะปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ แบบนั้นน่ะเหรอ”“ที
หนึ่งชั่วโมงต่อมา...เสียงสายน้ำจากฝักบัวที่ตกลงกระทบพื้นกระเบื้องดังซัดสาดไปทั่วห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอน้ำร้อน แต่ทว่าอุณหภูมิของน้ำกลับเทียบไม่ได้เลยกับความร้อนแรงจากร่างสูงใหญ่ของ อนาวินทร์ ที่กักขังร่างบอบบางของนาบีไว้กับผนังเย็นชืด“คะ-คุณอนาวินทร์...อ๊าา...”เสียงหวานครางซี้ดด้วยอารมณ์สยิวแผ่ซ่านไปทุกอณูนาบีหอบหายใจรัวริน แผ่นหลังเนียนละเอียดแนบสนิทกับกระเบื้องผนัง ในขณะที่เบื้องหน้าของเธอคือแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยหยดน้ำและมัดกล้ามที่บดเบียดเข้ามาอย่างคุกคาม เธอไม่มีเรี่ยวแรงจะขัดขืนอีกต่อไป หลังจากที่เขาพัดพาเธอไปกับพายุพิศวาสจากบนเตียงกว้าง ต่อเนื่องมายังโซฟา และจบลงที่นี่...ที่ซึ่งเขาตั้งใจจะย้ำเตือนตัวตนของเขาลงบนทุกตารางนิ้วในร่างกายเธอตรั่บ! ตรั่บ! เสียงดุ้นเอ็นใหญ่ตอกอัดผสมกับสายน้ำไหล“อื้มม...คุณทําให้ผมเสียวมาก...ซี๊ดดด...”เสียงทุ้มพร่าครางดังลั่นด้วยอารมณ์ที่เร่าร้อน ขณะที่เอวหนารัวกระหน่ำท่อนเอ็นใหญ่เข้าไปแบบไม่ยั้ง สายตาคมสอดประสานกับดวงตาคู่สวย เอียงหน้าจูบพัวพัน ดูดดุนลิ้นเล็กอย่างมัวเมาจนเกิดเสียง ในขณะที่เบื้องล่าง เอวของเขายังคงแอ่นตอกอัดรัวราวกับเครื่องจักรท
เวลา 21.30น.บรรยากาศภายในห้องพักหรูเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีนวลจากโคมไฟหัวเตียงที่ทอแสงสลัว อนาวินทร์ ยืนอยู่ริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มือหนึ่งถือโทรศัพท์แนบหู ขณะที่สายตาคมกริบคอยเหลือบมอง นาบี ที่นั่งตัวเกร็งอยู่บนโซฟาข้างเตียง เธอคอยเงี่ยหูฟังบทสนทนาระหว่างเขากับปลายสายด้วยความกังวลระคนกำลังรู้สึกผิด...“วินทร์...ลูกรู้ความจริงเรื่องทั้งหมดแล้วใช่มั้ย”เสียงของนับดาว ที่ลอดผ่านโทรศัพท์มานั้นสั่นพร่าและแหบแห้งราวกับคนเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนัก“ครับแม่...”อนาวินทร์ตอบสั้นๆ น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น“แล้วลูก...ลูกเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้นาบีอยู่ไหน? อยู่กับลูกหรือเปล่า?”อนาวินทร์เหลือบมองหญิงสาวที่นั่งกุมมือตัวเองแน่นอยู่ไม่ไกล“อยู่ครับ”“งั้น...ขอแม่คุยกับนาบีหน่อยได้มั้ย แม่จะ...”“แม่คุยกับผมดีกว่าครับ”อนาวินทร์รีบตัดบท“เรื่องทั้งหมดที่ผมรู้ เป็นเพราะผมคาดคั้นและบังคับให้นาบี บอกผมเอง แล้วอีกอย่าง เรื่องนี้ผมสงสัยมานานแล้ว”“วินทร์โกรธแม่หรือเปล่าลูก...”นับดาวถามเสียงแผ่วด้วยความกังวลปนกลัว“โกรธสิครับแม่”อนาวินทร์ยอมรับตรงๆ จนนาบีที่นั่งฟังอยู่ถึงกับสะดุ้ง“แม่คว
แสงไฟอบอุ่นภายในร้านอาหารหรูทอดเงาลงบนโต๊ะไม้สีเข้ม และมีเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ชายหนุ่มดึงเก้าอี้ให้หญิงสาว ก่อนที่ตัวเองจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม... “ขอบคุณค่ะ”‘ไอริน’ เอ่ยขอบคุณชายคนรักเบาๆ“...”อาหารจานแรกถูกเสิร์ฟลงตรงหน้า แต่สายตาของเขากลับยังคงจ้องเธอไม่กระพริบ“วันนี้มีอะไรเป็นพิเศษหร
ณ ภัตตาคารสุดหรู... “เอ่อ...คุณคะ ทำไมคุณต้องพาหนูมาที่นี่ด้วยคะ?”นาบีกวาดสายตามองด้วยความสงสัย ทั้งห้อง มีแค่เธอกับเพื่อนของแม่คนนี้เท่านั้น “มันเงียบสงบดี ฉันมาเป็นประจำ”เพราะนับดาวเป็นคนที่มีความลับมากมาย เวลาที่เธอจะเลือกคุยกับใครก็ตาม เธอจะเลือกสถานที่ ที่เป็นส่วนตัวเท่าน
“แม่ทำกับข้าวไว้รอแล้วนะ อยู่ในหม้อ ยังอุ่นๆ อยู่เลย ไปกินก่อนเถอะนาบี...กินเสร็จ ก็รีบอาบน้ำเข้านอนนะลูก”ลูกสาวคนเล็กของเพียงใจ อายุแค่ 18ปี ต้องเรียนและทำงานหนัก เพราะความโชคร้ายของเพียงใจ ที่สูญเสียสามีไป อีกทั้งเคราะห์กรรมทั้งหลายนั้น ก็ดันมาตกที่ลูกสาวทั้งสองคนอีก“ค่ะแม่...งั้นนาบีไปกินข้าวก
ณ มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศไทย...ช่วงพักกลางวัน บรรยากาศรอบอาคารเรียนคึกคัก เหล่านิสิตนักศึกษาหลั่งไหลออกมาจากห้องเรียน เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ ท่ามกลางความวุ่นวายที่ดูมีชีวิตชีวานั้น มีบางมุมที่เงียบกว่าที่อื่น ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน แสงแ







