ตอนที่ 3 อนาวินทร์

ณ มหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศไทย...

ช่วงพักกลางวัน บรรยากาศรอบอาคารเรียนคึกคัก เหล่านิสิตนักศึกษาหลั่งไหลออกมาจากห้องเรียน เสียงพูดคุยปะปนกับเสียงหัวเราะและเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ

          ท่ามกลางความวุ่นวายที่ดูมีชีวิตชีวานั้น มีบางมุมที่เงียบกว่าที่อื่น ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงระเบียงทางเดิน แสงแดดกระทบเงาร่างของเขาทอดยาวลงบนพื้น

ร่างสูงยืนพิงระเบียง ท่าทางผ่อนคลาย มือหนึ่งถือสมาร์ทโฟนรุ่นล่าสุดแนบหู อีกมือสอดกระเป๋ากางเกง น้ำเสียงที่เอ่ยพูดแผ่วเบา อ่อนโยน แตกต่างจากบุคลิกภายนอกที่ดูสุขุมและนิ่งขรึม เหมือนโลกทั้งใบของเขาถูกบีบให้เหลือเพียงแค่คนปลายสายเพียงคนเดียวเท่านั้น...

ความสูงเกือบ 190 เซนติเมตรนั้น โดดเด่นเหนือฝูงชน รูปร่างสูงเพรียว ไหล่กว้างพอดี ผิวขาวเนียนสะอาด ใบหน้าหล่อคม ชัดจนหลายคนที่เดินผ่านไปมา อดนึกเปรียบไม่ได้เลยว่า เด็กหนุ่มคนนี้หล่อราวกับพระเอกในซีรี่ส์จีนที่ติดงอมแงมกันอยู่ในขณะนี้ หุ่นของเขาดีได้สัดส่วน ชวนมองเป็นอย่างมาก

เสื้อช็อปเด็กวิศวะสีแดงเข้มคลุมทับกับเสื้อยืดสีขาวด้านใน เข้ากับกางเกงยีนส์สีดำซีดและรองเท้าผ้าใบเรียบๆ การแต่งตัวดูง่ายๆ แต่กลับมีออร่าความแพงแผ่ออกมาโดยไม่รู้ตัว

“เฮ้ย! ไอ้วินทร์”

‘อนาวินทร์’ ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะเหลือบสายตามองไประเบียงทางเดิน

‘ภูริ’ เพื่อนของเขากำลังเดินฝ่าผู้คนเข้ามา พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เห็นแล้วก็พอจะเดาได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

“เรียบร้อยเลยนะมึง”

‘ภูริ’ เอ่ยขึ้นขณะหยุดยืนข้างๆ สายตากวาดมองสมาร์ทโฟนในมือของเพื่อนเขาอย่างรู้ทัน

“พักเที่ยงแล้ว ไม่ยอมไปกินข้าว ยืนคุยหวานอยู่ตรงนี้นี่เอง กูก็วิ่งวุ่นหามึงอยู่ โทรมา *แมร่งก็ติดสาย”

“ทำไม...มีอะไรกับกู”

“ตั้งแต่มีแฟนมาเนี่ย เปลี่ยนไปคนละคนเลยนะโว้ย เมื่อก่อน หน้าตึงยิ่งกว่านายแบบ เดี๋ยวนี้ ยิ้มหวานเหมือนพระเอกซีรี่ส์จีนคลั่งรักเลยนะมึง”

ภูริเดินเข้ามาใกล้ กระแทกไหล่เขาเบาๆ อย่างสนิทสนม

“คนอะไร…คลั่งรักเกิ้น!”

“อืม...งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ”

อนาวินทร์บอกปลายสาย ด้วยน้ำเสียงคนละโทนกับการสนทนากับเพื่อน

“ค่ะ...แล้วเจอกันเย็นนี้นะคะวินทร์”

เสียงใสๆ ตอบกลับ ทำให้บุคคลที่สามที่ยืนอยู่ข้างๆ ต้องมองบน*เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้...

“ครับผม...”

“ครับผม! ครับผม! หวานจนแทบจะตัดขาแล้วมึง!”

“ทำไม! มึงอิจฉากูเหรอภูริ”

“กูเนี่ยนะจะอิจฉามึง”

“ไม่อิจฉากู แล้วจะแซวกูทำไม”

“กูแค่มาเรียกมึงไปกินข้าว พักเที่ยง แทนที่จะรีบไปกินข้าว กลับมาซุ่มคุยโทรศัพท์ มึงไม่เบื่อบ้างเหรอวะวินทร์ เช้าเย็นๆ แมร่งคุยกันได้ตลอดทุกวี่ทุกวัน”

“สาบาน ว่ามึงแค่แซะกู ไม่ได้อิจฉากูจริงๆ”

“อิจฉาทำไม กูก็มีแฟน อิจฉาเพื่อ?”

“มึงมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่ภูริ อย่าบอกนะ ผู้หญิงที่มึงนอนด้วยทุกคน ต้องเป็นแฟนมึงหมด”

“เออ...แฟนกูหมดทุกคน กูฟันใคร คนนั้นก็แฟนกู มึงทำไม่ได้อย่างกูสิ รักกันมาสองปี แม้แต่กอดยังไม่ได้ทำ เฮอะ! เสียชาติเกิดชายไทยหมดมึง”

“อีกไม่กี่เดือน กูเรียนจบ ก็จะแต่งงานแล้ว ไม่ต้องไปเที่ยวฟันใครอย่างมึงหรอกภูริ”

“มึงถามแม่มึงหรือยังวินทร์ ว่าจะให้มึงแต่งหรือเปล่า”

“กูจะแต่ง แม่กูก็ห้ามกูไม่ได้”

“มึงบอกแม่มึงว่า จะไปเรียนต่อที่*เมกากับกู สรุปมึงไม่ไป แล้วแม่มึงรู้เรื่องนี้มั้ย”

“รู้สิ กูเพิ่งจะบอกแม่ไปเมื่อวันก่อน”

“แล้วแม่มึงว่าไง?”

“ก็ไม่ว่าไง แค่เงียบไป”

“เงียบไปงั้นเหรอ?”

“อือ”

“กูว่าไม่ใช่ล่ะ...ที่แม่มึงเงียบไป ไม่ใช่ว่าตอนนี้ กำลังไปคุยปรึกษากับแม่กูอยู่หรือเปล่า อะไรของมึงวะ ความรัก ทำให้มึงเป็นได้ขนาดนี้เลยเหรอวะวินทร์”

“มึงไม่เคยมีความรัก มึงไม่รู้หรอกภูริ”

“ทำไมกูจะไม่รู้ แต่ที่มึงทำ มันเกินไปนะโว้ย มึงไปเรียนต่อ เพื่อที่มึงจะได้กลับมาสืบทอดบริษัทจากแม่มึง และมึงก็เป็นความหวังของแม่มึง ไม่คิดหน่อยเหรอวะ”

“ความรู้แค่ปริญญาตรีก็พอมั้ย ทำไมจะต้องไปเรียนถึงต่างประเทศ กูก็ไม่เข้าใจแม่กูเหมือนกัน”

“ไอ้วินทร์!...มึงลืมไปแล้วเหรอ ว่าตอนนั้น มึงเป็นคนพูดกับแม่กู เพื่อให้กูไปเรียนต่อกับมึง แต่สุดท้าย มึงมาทิ้งกูไปแต่งงานเนี่ยนะ มึงบ้าเปล่า”

“เออ...งั้นกูก็ขอโทษมึงด้วยล่ะกัน เรื่องไป*เมกา มึงไม่ไป  มึงก็ยกเลิกได้นี่ ไม่เห็นจะยากอะไรเลย”

“กูว่า คนที่ยากตอนนี้ ไม่ใช่กู แต่เป็นแม่มึง เพราะฉะนั้น มึงคิดดีๆ ก่อนที่มึงจะตัดสินใจ เรื่องแต่งงาน เรียนแค่สองปี ก็กลับมาแต่งได้ คุณไอรินเขาไม่หนีมึงไปไหนหรอกวินทร์”

“แต่กูอยากแต่ง ไอรินเขาไม่ได้อะไร เป็นกู ที่อยากแต่งเอง กูอยากแต่งงานสร้างครอบครัวไปด้วยกัน บริษัทกูกับบริษัทของไอริน ก็เป็นธุรกิจที่คล้ายกัน ไอรินสอนกูได้ เพราะตอนนี้ เธอก็สืบทอดบริษัทพ่อของเธออยู่”

“มึงไม่คิดถึงแม่มึงบ้างเหรอวะวินทร์”

“แม่กูยังไม่พูดอะไรเลย มึงมาเดือดร้อนอะไรวะภูริ กูว่า เป็นมึงมากกว่า ที่อยากให้กูไปเรียนต่อกับมึง...อืม...มึงจะได้มีเพื่อนเที่ยวสิไม่ว่า ใช่มั้ย”

“เฮอะ! ใช่บ้านมึงดิ! ความรักบังตาบังสมองมึงหมดแล้วไอ้วินทร์ งั้น ก็แล้วแต่มึงเถอะ กูไม่ยุ่ง อยากแต่ง อยากจะรักกันขนาดไหน ก็แล้วแต่มึง!”

“เออ! เรื่องของกู!”

....................

          เวลา 22.20น.

บ้านเช่าหลังเล็กตั้งอยู่ในซอยแคบ ความเงียบสงบยามค่ำคืนนั้น มีแสงไฟสีเหลืองนวลจากหลอดไฟหน้าบ้านส่องสว่างเพียงพอให้เห็นสภาพเก่าคร่ำของตัวบ้าน...

‘นาบี’ กลับมาถึง เธอไขกุญแจเปิดประตูไม้บานเก่าอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวจะรบกวนความสงบภายในบ้าน

ภาพแรกที่ประตูเปิดออกคือ ผู้เป็นแม่ นั่งอยู่ข้างเตียงไม้ห้องเล็กด้านใน มือหนึ่งประคองชามยา อีกมือค่อยๆ ป้อนยาให้พี่สาวที่นอนเอนกายอยู่บนเตียง

ใบหน้าของผู้เป็นแม่ดูอิดโรย ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยและความอดทน ส่วนพี่สาวที่นอนป่วยมานับสิบปี หลังการผ่าตัดยังดูอ่อนแรง ใบหน้าซีดเซียว แต่แววตายังพยายามยิ้มตอบแม่อย่างอ่อนโยน

“กลับมาแล้วเหรอลูก...นาบี”

ทุกๆวัน เพียงใจก็จะเอ่ยทักลูกสาวคนเล็กของเธออยู่แบบนี้เป็นประจำ กลับดึกตื่นเช้า ติดต่อกันอย่างนี้มาหลายปี เธอสงสารลูกสาวจับใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย

“ค่ะแม่...แล้วพี่นิชาเป็นยังไงบ้างคะ?”

นาบีเอ่ยทักพี่สาวที่นอนอยู่บนเตียง เมื่อหลายวันก่อน นาบีก็ได้ไปเฝ้าพี่สาวผ่าตัด ‘นิชา’ พี่สาวของนาบี ป่วยมานานหลายปี ตอนนี้ แม่ได้กู้ยืมเงินมาจากเพื่อน เพื่อมาผ่าตัดรักษาพี่สาว นาบีหวังว่า พี่สาวจะหายและกลับมาใช้ชีวิตได้เหมือนเดิมอีกครั้ง

“พี่ก็เริ่มจะโอเคแล้วนะนาบี...”

‘นิชา’ ตอบกลับน้องสาว ความทุกข์ทรมานจากโรคร้ายนานนับสิบปี มันทำให้นิชา สูญเสียการใช้ชีวิตตามวัยของเธอไป อีกทั้ง เธอยังต้องมาเป็นภาระแม่กับน้องสาวเธออีก นิชาอยากหายเร็วๆ เพื่อที่เธอจะได้ ไม่ต้องทนเห็นแม่กับน้องต้องมาลำบากเพราะเธอแบบนี้อีกแล้ว...

.......................