EP.2 ลวนลาม (3)

ฉันไม่คิดว่าตรีจะไว้ใจคนๆ นี้ได้ขนาดนั้นเลย มากจนขนาดแค่เพียงได้พบกันไม่กี่ครั้ง ยังกล้าให้เขาไปรับไปส่งฉันได้

กระทั่งตอนเช้าอันสแสนสับสนกับความสัมพันธ์ระหว่างแฟนตัวเองกับรุ่นพี่ท่าทางดุร้าย ทันทีที่ฉันลงไปข้างล่างก็เห็นรถ BMW ที่คุ้นเคย พร้อมกับคนตัวใหญ่ในชุดนักศึกษาที่ยืนกอดอกพิงรถอยู่ตรงหน้าทางเดินเข้าหอ ลุคที่ดูเจนจัดและหุ่นกำยำของเขาสะดุดตาผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา รถยนต์คันโก้นั้นเฉิดฉายอยู่ตรงหน้า ทันทีที่เห็นฉันเขาก็พยักหน้าไปทางประตูรถเป็นการบอกกลายๆ ว่าให้ขึ้นมาได้เลย

ฉันพูดตรงๆ นะ ฉันไม่ไว้ใจคนๆ นี้เลยสักนิด

“รบกวนด้วยค่ะ”

แต่เพราะเป็นคำพูดของตรีที่เป็นครอบครัวเดียวที่ฉันเหลืออยู่ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ครั้งนั้น ฉันจึงขัดไม่ได้ ทำเพียงแค่ถอนใจแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะที่นั่งข้างคนขับอย่างไม่หือไม่อือใดๆ

พี่เสือกระตุกยิ้ม เขาถอดแว่นกันแดดออก ท่าทางของเขาไม่ว่าจะอิริยาบถแบบไหนล้วนมีเสน่ห์ชวนมอง หากแต่ดูอันตรายจนไม่กล้าสบตาด้วย

ฉันมองเสี้ยวหน้าของเขาตอนที่ร่างสูงสตาร์ทรถแล้วเหยียบคันเร่ง คนแบบพี่เสือไม่น่าใช่ผู้ชายที่ฉันต้องเกี่ยวพันด้วยอยู่แล้ว

ฉันไม่รู้ว่าเขามีอะไรที่ดูน่าเชื่อถือนัก ตรีถึงได้ฝากฉันให้เขาดูแลโดยที่ไม่แคลงใจอะไรเลยแม้แต่น้อย

ตรีไม่รู้จริงๆ เหรอว่าคนๆ นี้ดูแปลก

“หน้าตาดูไม่ค่อยมีความสุขเลยนะครับน้องกวาง” ฉันชะงักเมื่อจู่ๆ เขาก็โพล่งขึ้นมาด้วยท่าทีสบายๆ ก็แน่ล่ะ ฉันแทบไม่มีรอยยิ้มเลยตอนที่นั่งอยู่ในรถคันนี้

บรรยากาศรอบตัวเขามันดูอันตราย น่าอึดอัด

“กวางเครียดๆ เรื่องงานที่มหาลัยน่ะค่ะ” แต่ฉันจำเป็นต้องโกหกเพื่อรักษามารยาท ทั้งๆ ที่ในใจกลับภาวนาให้เส้นทางสั้นลงกว่านี้อีกหน่อย เพื่อที่เราจะได้ไปถึงมหาวิทยาลัยได้เร็วขึ้น

“พี่นับถือกวางจริงๆ นะรู้ไหมครับ” จู่ๆ ชายร่างใหญ่ที่นั่งกุมพวงมาลัยรถอยู่ข้างๆ ก็โพล่งขึ้น คราวนี้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบนมาสบตากับฉันที่เผอิญหันกลับไปมองเขาในจังหวะเดียวกัน

“...”

“ถ้าพี่เกลียดขี้หน้าใคร พี่ก็คงไม่พูดดีๆ หรือรักษามารยาทกับคนๆ นั้นแบบที่หนูทำกับพี่แน่” เขาพูดแล้วกระตุกยิ้มจนตาปิด หากแต่มันกลับดูน่ากลัวมากสำหรับฉัน “กวางคิดว่าไงครับ?”

บรรยากาศรอบรถเริ่มเข้าสู่สภาวะมาคุและเงียบงัน ฉันหลบสายตาพี่เสือกลับไปมองทางตรงด้านหน้าเหมือนเดิม ไม่อยากยอมรับนักหรอก แต่เหมือนเขาอ่านใจฉันออกอยู่ตลอดเวลาเลย ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

“กวางก็ไม่ได้เกลียดพี่นี่คะ” ฉันพูดออกไปแบบนั้น

ถึงจะไม่ชอบแต่ก็ไม่จำเป็นว่าฉันจะต้องเกลียดคนที่ฉันแทบจะไม่รู้จักตัวตนจริงๆ ของเขาเลยนี่ มันไม่มีเหตุผลอะไรเลยที่ฉันจะต้องไม่พูดด้วยหรือทำตัวแย่ๆ ใส่เขา

ยังไงก็เป็นรุ่นพี่ที่ตรีไว้ใจมากเสียขนาดนั้น

“ขอบใจนะ” คนตัวใหญ่แต่งแต้มรอยยิ้มประดับใบหน้าของเขามากขึ้นจนมันกว้างกว่าเดิม เขาหันกลับไปมองทางข้างหน้าอีกครั้ง มือของพี่เสือหมุนพวงมาลัยไปด้านข้างเพื่อเข้าซอยที่ลัดออกไปเจอมหาวิทยาลัยได้

บรรยากาศในรถเงียบงันเมื่อไม่มีใครคิดที่จะพูดคุยอะไรกันต่ออีก ฉันอึดอัดมาก ยิ่งรู้ว่านั่งมากับเขาก็ยิ่งอึดอัด

ยิ่งพอเกิดเหตุการณ์เมื่อวานก็ยิ่งอึดอัดมากขึ้น

มันไม่ใช่ความเกลียดชังหรืออะไรทำนองนั้น ฉันก็แค่รู้สึก...

ไม่ปลอดภัย

“วันนี้กวางก็กลับกับพี่นะ” ฉันชะงักไปเมื่อได้ยินแบบนั้น คิดว่าหูฝาดไปจนเขาพูดต่อ “ไอ้ตรีมันโทรมาบอกตั้งแต่เช้าว่าติดโปรเจ็คเลยไม่มีโอกาสได้ไปส่ง”

“...”

“มันอยากให้พี่ช่วยดูแลกวางให้แทน” เขาเน้นรูปประโยคหลังราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่พี่เสือให้ความสำคัญ ชายหนุ่มเคลื่อนตัวรถคันหรูมาถึงหน้าประตูรั้มหาวิทยาลัยที่คุ้นเคย แอร์รถที่เย็นเฉียบทำให้ฉันรู้สึกขนลุกอย่างไม่มีสาเหตุ ฉันก็รู้นะว่าตรีติดงาน แต่ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นพี่เสือด้วย “กวางคงไม่ว่าอะไรมันหรอกใช่ไหม เพราะพี่ก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไร”

ฉันเห็นดวงตาวาววับของเขาที่จ้องมองมาตอนที่ขับรถเข้าไปในตัวมหาลัย มือหนาเอื้อมมาจับหลังมือของฉันที่วางอยู่บนหน้าตักแล้วเริ่มสัมผัสอย่างแผ่วเบา มันแทบไม่ทันได้รู้สึกถึงความร้อนผ่าวของฝ่ามือใหญ่นั่นเลย

เพราะวินาทีต่อมาฉันก็ชักมือออกอย่างรวดเร็ว

“วันไหนพี่ไม่ว่างก็ไม่ต้องมารับมาส่งกวางก็ได้นะคะ กวางเกรงใจจัง คนอื่นเค้าไม่รู้ว่าตรีติดงาน เค้าจะมองพี่เสือกับกวางไม่ดี” ฉันตัดสินใจพูดอย่างเด็ดขาดเพื่อให้เขารู้ว่าไม่เห็นจะต้องทำตามคำพูดของตรีทุกเรื่อง เขาว่าง่ายกับตรีเกินไปจนมันแปลกๆ แล้วนะ “พี่กับกวางก็ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วย พี่เสือไม่กลัวว่าจะถูกเอาไปพูดเหรอคะ”

พี่เสือแค่นหัวเราะออกมาทันที

“กวางคิดแบบนั้นเหรอ?” ฉันรู้สึกงุนงงและไม่ทันตั้งตัวกับคำถามของเขา แล้วจู่ๆ แววตาของพี่เสือก็เปลี่ยนไป มันดูดุร้ายแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในขณะที่ข้อมือของฉันจะถูกคว้าไว้ในจังหวะที่เขาจอดรถ

ร่างสูงดึงฉันให้เข้ามาใกล้ ก่อนที่เขาจะยิ้ม

ยิ้มไปพร้อมกับดวงตาที่ดุร้าย

“โลกนี้ไม่มีอะไรแน่นอนหรอกครับน้องกวาง” มุมปากของเขายังคงฉีกยิ้มค้างไว้อยู่ แต่แววตากลับไม่สัมพันธ์ไปด้วยกันเลย หากแต่ฉันกลับไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด ไม่เข้าใจในการกระทำของเขาเลยแม้แต่นิด “แค่เพียงลมปากคน มันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เท่ากับการกระทำของคนที่อยู่ข้างตัวหนูหรอก”

หมายความว่ายังไง?

แม้จะมีคำถาม หากแต่พี่เสือก็ไม่ได้พูดอะไรต่อจากนั้น ทิ้งรูปประโยคนั้นไว้เพียงปริศนาที่ชวนให้สับสนปะปนกับหวาดหวั่นในสัมผัสของเขา

“พะ... พี่เสือ ปล่อยกวางก่อน” ฉันไม่รู้จะทำยังไงดีกับสถานการณ์แบบนี้ ก็เลยได้แต่พูดให้เขาปล่อย “พี่จะทำอะไรคะ พี่พูดเรื่องอะไร”

“พี่ไม่คิดจะทำร้ายหนูหรอก” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความแข็งกระด้างทำให้ฉันชะงักไป ก่อนที่พี่เสือจะผละออก เขากำมือข้างนั้นที่เคยกุมมือของฉันเอาไว้แน่น “พี่แค่อยากให้กวางฟังให้ดี โลกนี้ไม่ได้สวยงามเหมือนที่หนูมองเห็น”

“...”

“วันนี้อาจไม่เป็นอะไรกัน” เขาเว้นคำไว้ แล้วสบตากับฉันด้วยแววตาที่เป็นปริศนา “แต่เชื่อสิ... วันหน้าอาจจะเป็นขึ้นมาก็ได้”

ฉันมองเขาด้วยความรู้สึกที่แปลกไป

ผู้ชายคนนี้อันตราย

สัญชาตญาณของฉันร้องบอกแบบนั้นตอนพยายามที่จะออกจากรถ ฉันไม่ได้กลัว แต่เคยเป็นกันใช่ไหม? อาการหวาดระแวงใครสักคนที่มีท่าทางดูไม่น่าเชื่อใจ ไม่ว่าเขาจะทำตัวแบบไหน ก็รู้สึกเหมือนความปลอดภัยนั้นจะลดน้อยลงไปทุกที

ฉันไม่รู้หรอกนะว่าประโยคก่อนหน้านั้นมันมีความหมายว่ายังไง ไม่รู้ว่ามันคือการจงใจบอกอะไรบางอย่าง ฉันรู้แค่ว่ามันอาจไม่ใช่เหตุผลที่ดีสักเท่าไหร่ที่เขาจะใช้มันเพื่อแตะต้องตัวฉัน

แต่ทว่า

แกรก

เสียงล็อกประตูรถทั้งสี่ด้านที่ดังขึ้นมาในหูตอนที่ฉันทำท่าจะเปิดประตูรถทำให้ฉันชะงักไป พอลองเปิดประตูดูก็พบว่ามันเปิดไม่ได้

คงจะไม่มีใครทำได้นอกจากเจ้าของรถคันนี้

ฉันหันกลับไปมองเขาอย่างตกใจ แล้วก็เห็นว่าร่างสูงกำลังปรับกระจกรถอยู่ เขามองหน้าฉันที่ทำสีหน้าตื่นตกใจแล้วปลดเซฟตี้เบลท์ออก

แววตาดุดันทำให้ฉันรีบมองหาที่ปลดล็อกข้างตัว ไม่ว่ายังไงถ้าอยู่ในรถต้องทำได้อยู่แล้ว

แต่ยังไม่ทันได้ขยับตัวเลยด้วยซ้ำ

ปึก

ฉันสะดุ้งเฮือกเมื่อพี่เสือเคลื่อนกายเข้ามาหาอย่างเงียบเชียบและรวดเร็ว แล้วใช้มือข้างหนึ่งกักตัวฉันไว้ด้วยการยันมือไว้จนชนกับกระจกประตูรถ

ฉันขึงตามองเขาตัวสั่น รู้สึกหวาดหวั่นแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความจริงมันรู้สึกแบบนี้ตั้งนานแล้ว ตั้งแต่ที่พี่เสือจ้องฉันจากด้านหลังตอนที่อยู่ในลิฟต์

ฉันรู้นะ เซ้นส์มันบอกว่าเขามองอยู่ตลอดเวลา