EP.1 เสือร้าย (3)

“กวางคุยกับตรีอยู่น่ะค่ะ ตรีมาถามเรื่องกวางเป็นไข้” เธอบอกผมทั้งหมดพร้อมกับขมวดคิ้ว “กวางยังงงอยู่เลย ทั้งที่กวางก็ไม่ได้เป็นอะไร”

“แล้วบอกพี่ทำไมเหรอ” ผมเลิกคิ้วโดยที่ยังไม่มองหน้าเธอ “สงสัยพี่รึไงครับ?”

“ก็มีแค่พี่เสือคนเดียวที่อยู่กับกวาง”

“ตรีมันก็คงเป็นห่วงไปเรื่อย เกี่ยวอะไรกับพี่ครับ” ผมตีหน้านิ่งแล้วพูดเรื่องโกหกต่อหน้าเธออย่างแนบเนียน แสร้งทำว่าตัวเองมีจุดประสงค์ที่ดีจริงๆ ที่ไปส่ง กวางทำตาโต เพราะสีหน้าของผมตอนนี้มันคงดูน่ากลัวได้ใจ “พี่ดูแย่ในสายตาหนูขนาดนั้นเลยเหรอ?”

“ปะ... เปล่าค่ะ กวางแค่สงสัยเท่านั้นเอง กวางขอโทษด้วยนะคะ” กวางเลิ่กลั่กตอบกลับแทบจะทันที เธอหลบสายตากลับไป เริ่มมีแววตาไม่มั่นใจและไม่มั่นคงทางน้ำเสียง ผมกระตุกยิ้ม กวางเป็นผู้หญิงตัวคนเดียว ในเวลานี้ถึงคนตัวเล็กจะเคลือบแคลงใจ แต่เธอไม่สามารถต้อนผมให้จนมุมได้

“ไม่ต้องกลัวพี่หรอกครับ พี่สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรหนูแน่นอน” ผมทั้งตบหัวแล้วลูบหลังเธอแบบนั้นเพราะไม่อยากให้เธอเกรงใจผมมากขึ้นจนถึงขั้นไม่สามารถตีสนิทกันต่อได้ ตอนที่ขับเข้าไปในเขตหอพักของเธอกวางก็รีบดึงเข็มขัดนิรภัยออกทันที

ผมจ้องมองการกระทำของอีกฝ่ายอย่างเงียบเชียบ ทั้งที่กวางดูร้อนใจในความปลอดภัยของตัวเองขนาดนั้น ผมกลับยิ่งใช้เวลาเล่นกับความรู้สึกของเธอมากขึ้นด้วยการทำเหมือนมองไม่เห็นท่าทางตื่นกลัวนั่นพร้อมกับวนหาที่จอดรถอย่างใจเย็น

ตอนที่ผมหยุดรถกวางรีบหันมายกมือไหว้ผมทันที

“ขอบคุณมากนะคะที่มาส่งกวาง กวางขึ้นห้องก่อนนะ” ผมคว้าข้อมือบางนั่นเอาไว้ก่อนที่เธอจะทันได้ลุกออกไป กวางชะงัก เธอหันมาหาผมเหมือนตกใจกับการกระทำนั้น ผมสบตากวางนิ่งงัน ในขณะที่ปลดล็อกประตูทุกด้าน ก่อนที่จะปล่อยมือเธอเหมือนจงใจจะแกล้งให้เธอตื่น

กวางมองผมอย่างไม่เข้าใจ เธอเปิดประตูเพื่อที่จะเดินออกไปจากรถ แต่เสียใจที่ผมไวกว่าเพราะเดี๋ยวเธอก็ต้องอ้อมมาทางฝั่งผมอยู่ดี ผมถึงรีบดับเครื่องแล้วเปิดประตูเดินออกไปพร้อมกับเธออย่างรวดเร็ว

“พี่จะตามกวางมาทำไมคะ” กวางหันกลับมามองผมที่เดินล้วงกระเป๋าตามเธออย่างเงียบๆ ซึ่งผมทำได้แค่ไหวไหล่

“พี่ก็มีธุระที่นี่เหมือนกัน”

ใครจะบอกว่าผมวางแผนเพื่อจะสืบรู้เลขที่ห้องของเธอล่ะ

“... งั้นก็โอเคค่ะ” ร่างเล็กมองผมอย่างไม่ไว้วางใจ เธอเป็นเด็กสาวที่มีมารยาทดีเยี่ยม เลือกที่จะไม่ถามเหตุผลของธุระที่ผมอ้างทั้งที่มันอาจจะเป็นแค่คำโกหก แต่เลือกที่จะปรับตัวให้เป็นปกติ อาจเพราะท่าทางของผมก่อนหน้านั้น เข้าใจว่าเพราะเธอมีแฟนอยู่แล้วก็เลยระวังตัวมากเป็นพิเศษ แล้วผมก็ไม่ใช่ผู้ชายที่มองแล้วดูจะเป็นคนดีซะเมื่อไหร่ “งั้นขึ้นไปพร้อมกับกวางก็ได้ค่ะ”

“โอเค” ผมพยักหน้ารับสั้นๆ แล้วเดินตามเธอขึ้นบันไดหอพัก คนตัวเล็กกว่ากดปุ่มลิฟต์ที่อยู่ด้านล่าง พอประตูลิฟต์เปิดออกเธอจึงก้าวเข้าไป ผมเดินตาม ยืนพิงผนังลิฟต์ด้านหลังที่ห่างจากเธอแค่ไม่กี่นิ้ว จ้องปุ่มเลขที่ชั้น มองนิ้วมือของเธอที่กดมันอย่างเงียบเชียบ

ปลายนิ้วเล็กๆ ของเธอกดลงที่ชั้น... เก้า

เธออยู่ชั้นเก้า

ผมกระตุกยิ้มพลางใช้โอกาสนี้พุ่งตัวไปกดที่ชั้นแปดโดยผ่านตัวเธอไป มันก็เลยดูเหมือนว่าผมถือวิสาสะกอดเธอจากด้านหลัง กวางตัวแข็งทื่อทันที ในขณะที่ผมจะค่อยๆ ผละออกไม่ให้มีพิรุธมากที่สุด

อดทนไว้ก่อนไอ้เสือ... ยังไม่ถึงเวลา

กวางไม่ยอมหันมาสบตาผมกลับด้วยซ้ำ ผมก็เลยจ้องมองเธอผ่านทางด้านหลัง ผมของเธอเป็นสีน้ำตาลอ่อน มันถูกรวบไปทางขวา จากระดับสายตาของผมตอนนี้ก็เลยเห็นท้ายทอยของเธอได้อย่างชัดเจน ขอบปกเสื้อนักศึกษาปิดตรงช่วงไหล่ของเธอไว้อย่างน่าเสียดาย หลังคอขาวผ่องมีปุยผมที่ระท้ายทอย เส้นผมนั้นเงางาม มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ออกมาด้วย

ผมจ้องมองความสวยงามนั้นเงียบๆ สายตาเลื่อนลงไปยังกระโปรงทรงเอ กับเรียวขาที่พ้นออกมา

ผมกระตุกยิ้มอีกครั้ง ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองเลขที่ชั้นที่กำลังขึ้นสูงเรื่อยๆ อย่างอ้อยอิ่ง ตอนนี้มันอยู่ที่ชั้นหก

บรรยากาศในตอนนี้เงียบสงัดเพราะผมไม่คิดจะพูดอะไรออกมา กวางเองก็คงอยากออกไปจากลิฟต์เร็วๆ เธอยืนกุมมืออย่างเคร่งเครียด ในขณะที่ผมเริ่มล้วงกระเป๋ากางเกงอย่างใจเย็น

ความจริงถ้าผมคิดจะทำอะไรเธอในนี้ผมก็ทำได้ มันไม่ยากหรอก... แต่รู้อะไรไหม ทำไมผมถึงไม่ทำ?

มันสนุกเวลาที่แผนการทุกอย่างมันแนบเนียนที่สุด เงียบเชียบที่สุด สร้างความกดดันได้ดีที่สุด ผมชอบเวลาที่เห็นกวางมีท่าทางตื่นตัวและหวาดระแวงแบบนี้ เธอจะไม่มีวันรู้เลยว่าผมจะลงมือกับเธอเมื่อไหร่

ตอนนี้ก็แค่ต้องรอเวลา... เกมระหว่างผมกับเธอมันเพิ่งจะเริ่มต้น

และผมก็จะไม่มีวันยอมให้มันจบง่ายๆ แน่

ติ๊ง

เสียงลิฟต์ดังขึ้นที่ชั้นแปดที่ผมแสร้งกดทำทีว่ามีธุระ กวางเหลือบมองผมนิดหน่อย พอเราสบตากันเธอก็ก้มหน้าหนี ผมฉีกยิ้ม พอประตูลิฟต์เปิดออกก็ก้าวออกไปอย่างไม่ทุกข์ร้อน

กวางสบตาผมในจังหวะที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด ผมฉีกยิ้มให้เธอ แล้วโบกมือลาเธอก่อนที่มันจะปิดสนิท

ตอนนี้...

ก็แค่ตอนนี้ที่เธอจะรอด

ผมวกกลับมาที่รถเมื่อคล้อยหลังกวางไปแล้ว

วันนี้ผมอยากรู้เลขที่ห้องของเธอ แล้วก็ได้รู้แล้ว การจ้องมองเธอจากด้านหลังที่คนตรงหน้ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางสถานการณ์ที่อึดอัดที่สุดในชีวิต มีเพียงเสียงลมหายใจของเราสองคนที่อยู่ภายในลิฟต์ที่ดังแทรกเพียงแผ่วเบา ความขาวใสทำให้อยากรุกไล่ให้ไว แต่ก็ต้องรามือเพราะยังเหลือเวลาอีกมาก ยังไงพรุ่งนี้เราก็ต้องได้เจอกัน ผมถามสายของผมมาแล้วว่ากวางเลือกเรียนอะไรบ้าง แค่สืบเสาะข้อมูลนิดๆ หน่อยๆ ก็รู้แล้วว่าผมจะเจอเธอตอนไหนได้บ้าง

ผมขับรถออกไป มองนาฬิกาก็รู้ว่านี่เพิ่งจะบ่ายสอง ตอนที่ผมขับออกไปจากหอพักของเธอผมไม่ได้คิดอะไรมากนัก

จนกระทั่งอยู่ดีๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวตอนที่รถของผมจ่ออยู่หน้าถนนใหญ่

ผมชะงักไป

ก่อนที่จะตัดสินใจวกรถกลับไปจอดตรงที่เดิม

[จบพาร์ท : เสือ]