EP.1 เสือร้าย (1)

ฉันตื่นขึ้นมาในห้องของตรีในเช้าตรู่ของวันต่อมา

เขาบอกว่าฉันเมามากจนควบคุมตัวเองไม่ได้ พอจำได้ลางๆ ว่าเมื่อคืนมีรุ่นพี่คนหนึ่งที่ชื่อเสือบังคับให้ฉันกินเหล้าเพราะเหตุผลที่ว่าเขากลัวว่าฉันจะถูกมอม มันอาจเป็นเหตุผลที่ดีในการหักดิบและฝึกภูมิคุ้มกันให้กับใครสักคน... ในกรณีที่สนิทกันประมาณหนึ่งน่ะนะ ไม่ใช่คนเพิ่งรู้จักกันแบบนี้ และเพราะเขาดูน่ากลัวฉันก็เลยไม่อยากมีปัญหาด้วย ก็เลยลองกินไปแก้วหนึ่ง แต่เพราะว่าฉันไม่เคยดื่ม ก็เลยคออ่อนล้มพับไป

ฉันไม่รู้จุดประสงค์ของคนๆ นี้ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น แต่เดาว่าคงเป็นการกลั่นแกล้งกันแบบผู้ชายในวงเหล้า และอาจเพราะฉันยังไม่ชินกับการมีสังคมแบบล้ำลึกก็เลยอ่อนไหว

ตรีดูเคารพรักคนๆ นี้จะตาย เขาก็ไม่น่าจะเป็นคนที่เลวร้ายอะไรขนาดนั้นหรอกมั้ง

ตรีมาส่งฉันที่มหาลัยตั้งแต่เช้า เราเรียนคนละที่กัน หลังจากจบมัธยมปลายฉันก็ประสบอุบัติเหตุ และตรีก็บอกรักฉัน แต่เราเข้ามหาวิทยาลัยคนละที่ตามเกรดที่เรียน ฉันบอกลาเขา ตรีขับรถออกไปทันที ในขณะที่ฉันเองก็จะเตรียมตัวเข้าคลาสเรียนเหมือนกัน

วันนี้เข้าเรียนตามปกติ ฉันเข้าไปนั่งในที่ที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัวและหลบมุม ภาวนาให้เป็นไปได้อย่ามีใครเข้ามานั่งตรงนี้เลย ฉันอยากนั่งคนเดียว เพราะฉันค่อนข้างเป็นคนไม่สุงสิงกับใครตั้งแต่ที่เกิดอุบัติเหตุในวันนั้น แผลเป็นที่แผ่นหลังยังคงตอกย้ำว่าฉันนั้นเคยมีอดีตที่เลวร้าย จึงเกิดเอฟเฟ็คหลังการผ่าตัดเป็นบุคลิกของฉันที่เปลี่ยนไป

ตรีเคยบอกว่าฉันเมื่อก่อนนั้นสดใส แต่ฉันในตอนนี้ไม่เป็นแบบนั้น

มีจอมอนิเตอร์สำหรับรับชมการสอนใกล้ๆ ฉันก็เลยคว้าเลคเชอร์ขึ้นมาตอนที่อาจารย์เข้ามาในห้องและเริ่มสอน เพราะอาจารย์คนนี้มักเข้าตรงเวลาเริ่มคาบเกือบทุกครั้ง

ฉันนั่งจดตามหน้าจอ PowerPoint ไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยผ่านไปเกือบยี่สิบนาทีได้ ที่นั่งที่ยังว่างข้างๆ ตัวของฉันก็ถูกจับจอง

ฉันเหลือบมองอย่างสุดเซ็งเกินบรรยาย แต่ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนๆ นั้นเป็นใคร

“บังเอิญจังเลยนะ” พี่เสือ เขาเรียนที่นี่ด้วยเหรอ? ฉันเองก็เพิ่งจะรู้วันนี้ “แฟนไอ้ตรีใช่ไหมครับ”

“ค่ะ พี่ก็เรียนที่นี่ด้วยเหรอ” ฉันคลี่ยิ้มบางอย่างเป็นมิตรเพราะเขาก็ถือว่าเป็นรุ่นพี่ที่แฟนของฉันเคารพรักคนหนึ่งเหมือนกัน (ถ้าไม่ติดกับเรื่องเมื่อวาน) ถ้าตรีเคารพเขาฉันก็จะเคารพด้วย

ร่างสูงพยักหน้ารับ เขามองฉันด้วยแววตาแปลกๆ ก่อนที่จะกระตุกยิ้ม

“ใช่” เขาตอบรับ “พอดีพี่ดรอปไปช่วงนึงเพราะอุบัติเหตุ”

“ว่าไงนะคะ” ฉันถามเพราะได้ยินประโยคหลังไม่ถนัดนัก แล้วเขาก็หัวเราะ แต่ไม่ได้ตอบตรงคำถามสักเท่าไหร่

“กวางมาเรียนทุกวันไหม หรือตามอารมณ์?” เพราะเขากลับเป็นฝ่ายถามคำถามฉันกลับมาแทน

“มาแทบทุกวันเลยค่ะ กวางกลัวเรียนไม่ทัน” ฉันหัวเราะแล้วตอบไปตามความจริง “ถ้าโดดเรียนจะโดนตรีบ่นจนหูชา รายนั้นขี้บ่นน่าดูเลย กวางขี้เกียจฟัง”

“เหรอ” เขาครางรับส่งๆ แต่ราวกับไม่ได้ใส่ใจฟังในสิ่งที่ฉันกำลังพูดนัก ดวงตาสีน้ำตาลเข้มราวกับว่าอีกฝ่ายมีเชื้อผสมของฝั่งยุโรปนั้นทำให้ฉันนิ่งงัน “งั้นเราคงได้เจอกันบ่อยๆ แน่”

ฉันทำสีหน้างุนงงเมื่อเขาพูดแบบนั้นตอนที่เงยหน้าขึ้นมองจอมอนิเตอร์ ไม่รู้ว่าที่เขาพูดออกมามันจริงจังรึเปล่า พี่เสือดูเป็นคนที่ลึกลับยังไงก็ไม่รู้ พูดน้อย ตัวใหญ่ ท่าทางดูน่าเกรงขาม แค่มองแบบนี้เขาก็ดูไม่น่าเข้าใกล้เท่าไหร่ ถ้าไม่ติดว่าเป็นรุ่นพี่ที่ตรีเคารพ ฉันคงจะคิดว่าเขาเป็นผู้ชายท่าทางน่ากลัวแถมยังดูเป็นเสือผู้หญิงคนหนึ่งแน่ๆ

“งั้นกวางขอจดเลคเชอร์ต่อก่อนนะคะ” ฉันเอ่ยปากขออนุญาตเขา เพราะดูเหมือนเราจะคุยกันจนฉันข้ามสิ่งที่อาจารย์กำลังสอนไปหลายช่วง

“เชิญครับ” พอได้ยินคำอนุญาตฉันก็เลยเงยหน้าขึ้นมองหน้าจอแล้วจดงานต่อไปเหมือนเดิม ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอยู่ครู่ใหญ่

จนฉันรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องจากคนข้างๆ แน่นอนว่าสายตาของเขามันทำให้ฉันทำอะไรต่อไม่ถูก ฉันก็เลยหันกลับไปมองบ้าง แต่ก็ต้องชะงักไปกับภาพตรงหน้า

ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของพี่เสือกำลังจ้องมองฉันอยู่อย่างเงียบเชียบ เขาฟุบหน้าลงกับโต๊ะ แต่ก็ยังคงมองหน้าฉันถึงแม้ฉันจะรู้สึกตัวแล้วก็ตาม

สายตาของเขาทำให้ฉันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ แปลกๆ จนต้องหันกลับไป

แต่ตอนนี้จดอะไรไม่รู้เรื่องแล้ว

“กวาง” ฉันสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงเรียก แววตาที่ดุกร้าวนั้นดูลึกลับมากขึ้นพอพี่เสือยืดตัวขึ้นแล้วขยับกายเข้ามาใกล้ฉัน ไม่มีใครสังเกตอะไรเพราะภายในคลาสนั้นมืดพอสมควร ปลายนิ้วของฉันถูกปลายนิ้วของเขาสัมผัส จนต้องชักมือหนี

“...”

“วันนี้กลับบ้านยังไงครับ” เขาถาม ฉันตกใจและพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพราะมันก็เป็นแค่คำถามธรรมดา “ไอ้ตรีมารับปะ?”

“วันนี้กลับเองค่ะ” ฉันตอบ เพราะตรีต้องแวะไปทำงานพิเศษต่อด้วย

“เหรอ”

“...”

“ให้พี่ไปส่งไหม?”

ฉันรู้สึกแปลกๆ กับความหวังดีของเขายังไงไม่รู้ ก็เลยสั่นหน้าทันที

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ กวางกลับเองได้ หอกวางอยู่ใกล้ๆ นี่เอง” พี่เสือจ้องหน้าฉัน เขาฉีกยิ้มพลางพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่จะเลื่อนใบหน้าออกห่าง ฉันถอนหายใจที่เขาดูพูดจารู้เรื่องสมกับเป็นคนที่มีวุฒิภาวะมากกว่า

ถึงเขาจะเป็นรุ่นพี่ที่ตรีเคารพ แต่ฉันก็ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของเขานี่

ฉันไม่ควรไว้ใจเขาง่ายๆ

[พาร์ท : เสือ]

กวางเป็นผู้หญิงที่ระวังตัวมาก ผมคิดไม่ถึงเลย

แต่ไม่เป็นไร เวลายังมีอีกมาก

ผมกดโทรหาไอ้ตรีทันที มันรักผมเหมือนพี่ชายแท้ๆ เพราะเราเคยมีบุญคุณร่วมกันหลายเรื่อง เอาง่ายๆ คือมันติดหนี้ผมอยู่ ไม่ว่าจะเรื่องเงิน หรือเรื่องส่วนตัว และให้พูดอย่างตรงไปตรงมาคือผมเองก็มองมันเป็นเพื่อนร่วมโลกคนหนึ่งถึงได้ช่วยมันมาจนถึงตอนนี้

แต่เรื่องผู้หญิงมันคนละเรื่องกัน อีกอย่างผมรู้ดี ‘ความลับ’ ของมัน

ผมไม่จำเป็นต้องเห็นใจใคร ไม่จำเป็นต้องแคร์ว่าใครจะมองผมเป็นมือที่สามของรุ่นน้องตัวเอง

เรื่องความรักถ้าผมอยากได้มันก็ต้องได้ เอาจริงๆ มันใช้ตรรกะแบบนี้ได้จริงกับทุกเรื่อง ผมอาจจะอ่อนข้อและยอมรามือถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่กวาง

แต่พอดีว่าเธอคือผู้หญิงที่ผมต้องการ

และผมต้องได้

[ว่าไงครับพี่] ไอ้ตรีรับสายผมทันที ผมกระตุกยิ้มให้กับน้ำเสียงที่ดูบูชาผมอย่างมากของมัน กวางไม่มีวันรอดจากเงื้อมมือผมแน่ เธอต้องเป็นของผม

“บังเอิญชิบหาย กูไปเจอเมียมึงแถวๆ มหาลัยว่ะตรี” ผมโกหกทั้งๆ ที่นั่งเรียนอยู่ข้างๆ เธอ กวางไม่ได้สนใจผมในตอนนี้ เธอจดเลคเชอร์อยู่อย่างตั้งใจ ผมจ้องมองท่าทางของเธอพร้อมกับเดาะลิ้น “กวางกลับบ้านไม่ได้ เธอมีไข้นิดหน่อย”

ผมโกหกอีก และโกหกตั้งแต่ที่เข้ามาในคลาส ปกติผมจะมาแค่วันสอบอย่างเดียว และที่สำคัญ... วันนี้ผมไม่มีเรียนวิชานี้ แต่ไม่แปลกหากผมจะเข้ามาเรียนข้างๆ เธอด้วยความบังเอิญที่จงใจ เพราะพ่อของผมเป็นผู้บริหารของหลายๆ องค์กร หนึ่งในนั้นรวมถึงมหาวิทยาลัยที่กวางเรียนอยู่

ผมใช้เส้นสายของพ่อได้สิ้นเปลืองเพราะเธอ ผมไม่สนว่าถูกมองยังไง ผมรู้แค่ว่าผมจะไปอยู่ที่ไหนก็ได้ที่ใกล้กับกวางมากที่สุด

เรื่องที่จะแย่งกวางมาจากไอ้ตรีผมเอาจริง ไม่ได้ล้อเล่น

[จริงเหรอพี่] มันดูมีน้ำเสียงตกใจ [เพราะเมื่อคืนแฮงค์มาแน่ๆ]

“เอายังไง กูเองก็มีเวลาไม่มาก” ผมพูดอย่างสบายอารมณ์ตอนที่เอนตัวพิงกับเก้าอี้เลคเชอร์ด้านหลัง มองนาฬิกาโรเล็กซ์บนข้อมืออย่างใจเย็น... อีกสิบห้านาทีจะเลิกคลาส เคาะนิ้วบนโต๊ะเพื่อนับวินาทีที่แผนแรกของผมจะเริ่มต้นขึ้น “เมียมึงท่าทางไม่ดีเลยว่ะ”

ดวงตาของผมมองไปทางร่างเล็กที่กำลังตั้งใจจดเล็คเชอร์ เธอที่ดูปกติดีจนย้อนแย้งกับสิ่งที่บอกไอ้ตรี ทำให้ผมกระตุกยิ้มมุมปาก

[งั้นตรีรบกวนพี่เสือไปส่งกวางให้หน่อยได้ไหมครับ ฝากบอกกวางด้วยว่าถ้าผมเลิกงานจะรีบกลับไปดู] ผมกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจทันที ไอ้ตรีเป็นรุ่นน้องที่ว่าง่ายเสมอ ไม่มีคำว่าไม่ได้สำหรับผม

ตรงใจกัน

“ได้ วันนี้รถกูว่าง” แต่ก็ต้องเสแสร้งเล็กน้อย ว่าผมแค่บังเอิญเจอเธอทั้งๆ ที่ผมตั้งใจ

[ขอบคุณมากครับพี่ ติดหนี้พี่อีกแล้ว ไว้ผมจะชดเชยให้นะ]

“เออน่า” ผมพูดเหมือนไม่ใส่ใจ ทำตัวเหมือนเป็นรุ่นพี่ที่แสนดี เมตตาและเป็นกันเองแม้แต่เมียของรุ่นน้อง ดูเป็นคนดีขนาดที่แค่ไปส่งเมียรุ่นน้องได้โดยไม่คิดอะไร ในสายตามันป่านนี้ผมคงดูประเสริฐเหมือนพ่อพระมาโปรด

จนมันวางสายไป ผมถึงได้กอดอกรอเวลาอย่างเงียบๆ

อย่างน้อย... วันนี้ผมต้องรู้เลขห้องของเธอ